به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید اسداله سیاح
معلم و مربی متعهد و رزمنده قهرمان، پاسدار رشید اسلام شهید اسداله سیاح در سال ۱۳۴۱ درفرخ شهر و در خانوادهای کارگری که طعم تلخ فقر را چشیده اما مومن و متوکل به دنیا آمد. از ابتدا با لمس فقر و کینهای عمیق بر ظلم و تجاوز به حقوق انسانها که در راس آن رژیم سیاه شاهنشاهی بود با عشق به اسلام مقدس رشد یافت. دوران تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در مدارس فرخ شهر و تحصیلات متوسطه خود را در هنرستان کشاورزی شهر کرد آغاز کرد. سالهای آخر هنرستان مصادف شد با حماسه نقلاب اسلامی و شهید نقش بسزایی در تحرک و شرکت دادن سایر دانشآموزان در انقلاب داشت که منجر به تعطیل شدن هنرستان شد. در نهایت فعالیتهایش منجر به به دستگیری و ضرب و شتم فراوان در محرم سال ۵۷ در پاسگاه ژاندارمری شد. پس از پیروزی انقلاب اسلامی هنرستان فعالیت خود را از نو آغاز کردو به پیشنهاد شهید و با همکاری دوستان فعالیتهای خود را در قالب انجمن اسلامی ارائه میداد. در پایان تحصیلات کردستان مصادف شد با غائله کردستان که بی درنگ پس از صدور فرمان امام با اولین گروه اعزامی به کردستان جهت سرکوبی ضد انقلاب عزیمت نمودند که به جهت کثرت نیروی داوطلب از تهران
بازگردانده شدند که در نهایت چندی بعد جنگ تحمیلی عراق علیه ایران آغاز شد و شهید در اولین گروه اعزامی با گذراندن یک دوره کوتاه مدت آموزش نظامی با شوق عازم جبهه شد.
پس از چند ماه فعالیت در جبهه به جهت رشادت و لیاقتی که از خود نشان داده بود در واحد اطلاعات وعملیات جبهه شوش بکار گرفته شد. در تکی که با شهید ترکی علیه نیروهای دشمن در شوش انجام شد شرکت داشت. یک سال و نیم فعالیت در اطلاعات و عملیات باها به قلب دشمن نفوذ و موفق به جمعآوری اطلاعات دقیق و تهیه نقشههای فراوان شد که در طراحی عملیات بزرگ فتحالمبین کاربرد بسیاری داشت و باتوجه به شناخت منطقه شوش در عملیا فتحالمبین به عنوان راهنما یکی از یگانهای رزمی عمل کننده شرکت داشتند که از ناحیه پا مجروح شدند که همین مجروحیت باعث شد تا مدتی نتواند به جبهه باز گردد و مدتی فعالیت خود را در سپاه استان به عنوان محافظ شهید بزرگوار حجتالاسلام عیسی توسلی امام جمعه فرخ شهر ادامه داد. در سال ۶۰ در کنکور تربیت معلم شرکت نمود ومدت دو سال در دانشسرای تربیت معلم تهران ادامه داد و به عنوان مربی پرروشی آموزش وپرورش منطقه کیار مشغول به کار شد. به مدت ۲ سال و ۳ ماه در مدارس کمر به همت آیندهسازان انقلاب بست. تابستان ۶۴ را نیز در جبهه حضور داشت. در آذر سال ۶۵ به همراه کاروان بزرگ سپاهیان محمد(ص) عازم جبهه شد و به عنوان فرمانده دسته در
عملیات بزرگ وپیروزمندانه کربلای ۵ شرکت نمود و پس از آنکه با رشادت فراوان در عملیات مذکور جمع کثیری از دشمنان را به خاک وخون کشید. سرانجام در شب پنجشنبه ۲۵ دیماه ۱۳۶۵ با اصابت ترکش خمپاره شربت شهادت را نوشید و به لقاالله پیوست.شهید در ۳ بهمن ۶۵ با شرکت خیل عظیم جمعیت به خاک سپرده شد. ثمره ازدواج ایشان دو فرزند دختر به نامهای عظیمه و عفیفه است.
وصیت نامه شهید
اشهدان لاالهالاالله و اشهدان محمدرسولالله و اشهدانعلیولیالله
"شهادت میدهم که نیست خدایی جز خدای یکتا و شهادت میدهم که محمد(ص) فرستاده خدا و علی(ع) ولی خداست.
با عرض سلام و درود بر تمام اولیاء وانبیاء، شهدا والصالحین که همگی تلاششان بر این بود که انسان را از ظلمتهای نفسانی برهانند و به نور و فطرت پاک خدایی برسانند. اینجانب اسداله سیاح فرزند حسینعلی با آگاهی کامل بر اینکه این جنگ، جنگ حق و باطل است بین اسلام وکفر است و به واسطه مسلمان بودن که در مقابل دشمن اسلام بایستیم و بر اساس این وظیفه شخصا وبدون دخالت دیگران عازم جبهه شدم و نبرد با دشمنان را انتخاب کردم. جنگ سختی و خسارت دارد اما همه این سختیها زمانی است که برای اسلام باشد. ما امتحان میشویم فقط به نماز خواندن و روزه گرفتن و اعمال شایسته نیست، بلکه انسان با وسایل مختلف آزمایش میشود و این سختیها برای این است که انسانهای با ایمان و حقیقی از دیگران مشخص شوند. ملت قهرمان ایران در یک آزمایش بزرگ که آن جنگ است قرار گرفتهاند و از خداوند میخواهم ما را سربلند و پیروز گرداند. ای مردم بدانید عزت وشرف شما در گرو اطاعت از اسلام عزیز است اگر میخواهید در دنیا و آخرت پیروز باشید هر چیز که خدا برای شما تکلیف کرده است انجام دهید، خداوند هر کس را به اندازه قدرت و توانایی او تکلیف کرده است. دنیا محل گذر است او به
هیچ کس وفا نمیکند اگر برای دنیا کار کنید آخرت را از شما میگیرد وشما را ترک خواهد کرد اما اگر برای آخرت کار کنید هم در دنیا و هم در آخرت سعادتمند میشوید. چند کلامی با دانش آموزان عزیز این امیدان آینده اسلام صحبت دارم، عزیزان شما پیام رسان این انقلاب و اسلام هستید ادامه دهنده راه شهدا هستید تکلیف شما پیش بردن اسلام است اگر غفلت کرده تمام زحمات انبیاء و اولیا وشهدا را هدر دادهاید. از خداوند میخواهم به شما توفیق بدهد بتوانید این وظیفه سنگین را به اتمام برسانید. خانواده گرامی من، دوستان، آشنایان شما نیز در معرض آزمایش الهی قرار گرفتهاید شاید شهادت من آزمایشی باشد براش شما سعی کنید از این آزمایش سربلند بیرون بیایید و راضی باشید به رضای خدا. برگی از درخت نمیریزد مگر به فرمان خدا. شما را توصیه به صبر وشکیبایی میکنم و در همه کارها و لحظات به خدا پناه ببرید. از همگی التماس دعا دارم. برادر کوچک شما اسداله سیاح- ۲۸/۹/۶۵
خاطرات
وعده دیدار ما صبحها
راوی: اکبر سیاح(برادر شهید)
دی ماه سال ۵۸ کربلای ۵ منطقه شلمچه- گردان امام سجاد(ع) از تیپ ۴۴ قمر بنی هاشم (ع) پس از عملیات فتحالمبین پشت خاکریزهای معروف نونی شکل عراق مستقر شدیم با شهید حدود صدمتر فاصله داشتیم اما آتش توپخانه و خمپاره و تیرهای دشمن بعثی بقدری زیاد بود که خروج از سنگر انفرادی و دیدار با یکدیگر بسیار مشکل بود به خاطر همین موضوع با هم قرار گذاشتیم من صبحها و او عصرها که لحظاتی آتش دشمن کمی سبکتر میشود همدیگر را ببینیم. نزدیک غروب او به سنگر ما آمد و چند دقیقهای بیشتر طول نکشید که آتش دشمن رو به افزایش گذاشت و تصمیم گرفت به سنگرش برگردد. در حال خداحافظی به او گفتم: خیلی مواظب باش و به صورت خمیده از پشت خاکریز برو. آخرین کلامش در حال وداع این بود: نترس هر چه خدا بخواهد همان میشود. به سلامت به سنگرش رسید اما همان شب بر اثر اصابت خمپاره به سنگرش به سوی خدا رفت. وقتی فردا صبح برای دیدارش رفتم همسنگرانش گفتند: زخمی شده و به پشت جبهه انتقال داده شد. اما باورش مشکل بود دیدن جای خالی او غم سنگینی بر دلم نشاند که حکایت از غم حسرت دیدارش تا دنیایی دیگر داشت.
ارسال دیدگاه