نعیمه نظام دوست بازیگر سریال «محله گل و بلبل» که در نظرسنجی مردمی برنامه «سه ستاره» عنوان سومین برنامه برتر صداوسیما را در سال ۹۴ کسب کرد، در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا درباره علت گرایشش به کار کودک گفت: من پیش از این هیچ وقت دغدغه ام کار کودک نبود. اما بعد از بازی در «محله گل و بلبل» حالا کار کودک را خیلی دوست دارم. زیرا وقتی به این عرصه آمدم و آن را تجربه کردم، فهمیدم دنیای بچه ها چقدر قشنگ است و دیده شدن توسط آن ها چه حس و حال خوبی به بازیگر می دهد!
وی با اشاره به این که این برنامه می تواند به نوستالوژی کودکان امروز و بزرگسالان فردا تبدیل شود، افزود: چنین برنامه هایی می توانند به نوستالوژی بچه های امروز در آینده تبدیل شوند. حتما خیلی از ما در کودکی عروسک هایی داشته ایم که امروز وقتی یادشان می افتیم خاطرات خوب بسیاری برایمان زنده می شود.
بازیگر سریال «بیمار استاندارد» درباره نوستالوژی های کودکی خود نیز بیان کرد: در دوران کودکی ما دو شبکه بیشتر نبود. بنابراین انتخاب های محدودتری نسبت به حالا در تلویزیون داشتیم. اما «محله برو و بیا»، «بازم مدرسه ام دیر شد»، «هشیار و بیدار» از برنامه های آن دوره است که به نظر من دیگر تکرار نمی شود و برنامه مثل «محله گل و بلبل» نیز این ویژگی را دارد که به نوستالوژی بچه های این روزگار تبدیل بشود. به شرطی که مردم و سازمان صداوسیما حمایتشان را همچنان از این برنامه حفظ کنند.
وی همچنین ادامه داد: وقتی آقای اکبر عبدی بازیگر خوب کشورمان به این برنامه می آید و دوباره حال و هوای کودکی ما در «بازم مدرسه ام دیر شد» را زنده می کند، یعنی کار کودک جدی است و «محله گل و بلبل» ظرفیت و قابلیت هایی دارد که ایشان آن را می پسندند. خود من هم بعد از این تجربه فهمیدم که چقدر کار کودک و برنامه سازی برای بچه ها سخت و در عین حال مهم است.
نظام دوست با اشاره به دشواری برنامه سازی برای گروه کودک و نوجوان خاطرنشان کرد: ساخت «محل گل و بلبل» واقعا یک ریسک بود. چراکه وقتی قرار است مخاطب تو بزرگسالان باشند راحت تر می توانی حرف بزنی اما زمانی که قرار است کودکان را خطاب قرار دهی باید مراقب باشی تا در عین حال که لحنت شعاری نمی شود و جنبه نصیحت گونه پیدا نمی کند، آموزنده و دارای پیام باشد. خود من این نگرانی را داشتم که نکند بچه ها من را دوست نداشته باشند و نقشم را نپذیرند. اما خدا را شکر می کنم که مردم ارتباط خوبی با این سریال برقرار کردند.
وی افزود: مخاطبان برنامه ما فقط بچه ها نبودند. بلکه حتی پدر بزرگ ها و مادربزرگ ها هم «محله گل و بلبل» را می دیدند و من از همکاری با این گروه خوب واقعا خوشحالم. خیلی سخت است که یک برنامه ۹۰ شبی بسازی و طی ۵ ماه کوچکترین مشکل و اصطحکاکی بین اعضا پیش نیاید. اما در اینجا چنین فضایی بر کار حاکم بود و برنامه ریزی ها با نظم پیش رفت. من همیشه معتقدم که کاری که مردم آن را می پسندند، حتما پشت صحنه خوبی داشته است.
وی در پاسخ به این که آیا بعد از این تجربه به استمرار فعالیت در گونه کودک و نوجوان علاقه دارد یا نه، گفت: نمی خواهم آنقدر درگیر این ژانر شوم و در آن جا بیافتم که از کارهای دیگر بمانم. بازیگری عرصه تجربه کردن است و من هم دوست دارم همیشه نقش های جدیدی را تجربه کنم. اما یکی از امتیازات محله گل و بلبل این ات که من نقش پیرزن را در آن بازی می کنم. نقشی با فاصله از سن خودم که شاید در کارهای دگیر کمتر فرصت تجربه اش دست بدهد. بنابراین وقتی در سریال های دیگر نقشی همسن و سال خودم را بازی می کنم، تفاوت نقش ها به چشم می آید و در واقع به تکرار نمی افتم.
بازیگر سریال «ساعت خوش» در پایان عنوان کرد: بخش مهمی از دیده شدناین سریال به خاطر متن خوبی است که به تنهایی توسط آقای محمد درویش علی پور نویسنده «محله گل و بلبل» نوشته می شد و سخت است یک نویسنده بتواند ۱۶ بازیگر را از خروجی کارش راضی نگه دارد و بچه ها را پای تماشای داستان هایی بنشاند که فرهنگسازی هم می کند.
ارسال دیدگاه