نوروز چیست آیا؟
نوروز قصه حیات است، اینکه از میزبانی عمونوروز خانه دلمان چگونه هفت سین وجودمان را چیده است...
نوروز چیست آیا؟
نوروز قصه حیات است،قصه زندگی؛ قصه هزارتو وراز آلودی که چتر خود را برهمه چیز و همه جا گسترانیده و چرایی و چند و چون خود را در فضای تاریک روشن و مه آلود هستی به افسانه ها پیوند زده تا تو بجویی و بیابی و آسان این گنج پربهارا به باد و آتش نیستی و فراموشی نسپری.
نوروز قصه مشترک انسان و طبیعت است . گفت و گوی خدا با خلق خدا و خدا با خلقت؛ فصل مشترک هرآنچه در دفتر کائنات به ثبت رسید.
خداوند بلند آستان، پیش از آنکه، باد را به جنبش درآورد، آتش افروزد، خاک آفریند و آب بر آن جاری سازد و دانه ای برویاند؛ نوروز را آفرید. سپس اراده کرد تا آدمی از گل نوروز به زیور هستی آراسته گردد و نوروز زیبای آدمی و حوا در بهشت حلول کند؛ پیش از آنکه منظومه ها و آسمان کبود بی انتها علم کند و روز و روزگار و بود و نبود پدید آید، القصه آدم و حوا سالی را بی حضور خورشید و ماهی که ما می شناسیم ،آنسان که فقط خدا و خاصان او آگاهند طی کردند و در آخرین چهارشنبه سال ،آب و خاک خود را که به گناه نافرمانی تیره شده بود را با باد و آتش پاک جلا دادند تا در نوروزی دیگر که این بار در سرزمین ما طلوع می کر د آغاز نمایند و چنین کردند.
اینکه از آن زمان تا امروز چقدر تقویم ورق خورده و چند میلیون میلیون میلیون نوروز، حال آنان را دگرگون کرده،ما و تاریخ ما نمی داند و از این روست که به فراتاریخ و اساطیر پیوسته است.
نوروز هرچه و از هر کجا که باشد ، ریشه الهی دارد. نقطه عطف آفرینش است که خدای تبارک و تعالی رمز هستی خود را درآن زمزمه کرده و ان را همچون رازمگو، آرام و آهسته در گوش اشرف مخلوقات زمزمه کرده و از آن زمزم زندگی ساخته تا مایه شور و نشاط، تامل و اندیشه و حرکت و برکت باشد.
بگذریم، امروز اما ما وارث نوروزیم.حاجی فیروز در کوچه های زندگی ما دف زنان پرسه می زند و متاع زندگی ما را به شعف می خواند یا به سخره می گیرد. چند شب قبل میزبان چهارشنبه سوری بودیم، خستگی ها و کهنگی های یکساله که به تعلقات زرد و سرخ ،پوستین عادت ما شده بود،در آتش افکندیم و خاکسترش را به دست باد سپردیم و امروز هر آنچه، بود ما باقی می ماند آب و گل ما و نوروز حقیقی ماست .
ما چه سهمی از نوروز را تصاحب کرده ایم؟ دانگ هر کس فرق می کند. بسته به این است که ما چقدر نوروز را فهمیده ایم و چند دانگ از شش دانگ ان به ذهن و ضمیر مان نفوذ کرده باشد.
ای برادر تو همه اندیشه ای
مابقی خود استخوان و ریشه ای
پیامبران که خلیفه تمام عیار خدا بودند هر روزشان شش دانگ نوروز بود.
امروزه ناگزیر پذیرفته ایم که آب و خاک ما قدری تیره شده است و فرشتگان حدودی از زمین زندگی ما فاصله گرفته اند.
لاعلاج نوروزمان را باید با سمبل طبیعت که در دسترس فهم ماست اندازه بگیریم. ننه سرمای قصه ما رخت بربسته است و می رود که عمو نوروز با کلاهی از شکوفه های امید بخش بهاری وارد شود و به انگشت تدبیر، گیسوان آشفته روزگار را شانه کند و سامان دهد.
اینک بیندیشبم که ما چه سهمی از میزبانی عمو نوروز را در خانه دلمان و در کنار سفره هفت سین وجودمان تدارک دیده ایم؟
محمدکاظم دهقانی
ارسال دیدگاه