نوروز چیست آیا؟

نوروز قصه حیات است، اینکه از میزبانی عمونوروز خانه دلمان چگونه هفت سین وجودمان را چیده است...

کد مطلب: ۴۷۷۸۹۴
لینک کوتاه کپی شد

نوروز چیست آیا؟

نوروز قصه حیات است،قصه زندگی؛ قصه هزارتو وراز آلودی که چتر خود را برهمه چیز و همه جا گسترانیده و چرایی و چند و چون خود را در فضای تاریک روشن و مه آلود هستی به افسانه ها پیوند زده تا تو بجویی و بیابی و آسان این گنج پربهارا به باد و آتش نیستی و فراموشی نسپری.
نوروز قصه مشترک انسان و طبیعت است . گفت و گوی خدا با خلق خدا و خدا با خلقت؛ فصل مشترک هرآنچه در دفتر کائنات به ثبت رسید.
خداوند بلند آستان، پیش از آنکه، باد را به جنبش درآورد، آتش افروزد، خاک آفریند و آب بر آن جاری سازد و دانه ای برویاند؛ نوروز را آفرید. سپس اراده کرد تا آدمی از گل نوروز به زیور هستی آراسته گردد و نوروز زیبای آدمی و حوا در بهشت حلول کند؛ پیش از آنکه منظومه ها و آسمان کبود بی انتها علم کند و روز و روزگار و بود و نبود پدید آید، القصه آدم و حوا سالی را بی حضور خورشید و ماهی که ما می شناسیم ،آنسان که فقط خدا و خاصان او آگاهند طی کردند و در آخرین چهارشنبه سال ،آب و خاک خود را که به گناه نافرمانی تیره شده بود را با باد و آتش پاک جلا دادند تا در نوروزی دیگر که این بار در سرزمین ما طلوع می کر د آغاز نمایند و چنین کردند.
اینکه از آن زمان تا امروز چقدر تقویم ورق خورده و چند میلیون میلیون میلیون نوروز، حال آنان را دگرگون کرده،ما و تاریخ ما نمی داند و از این روست که به فراتاریخ و اساطیر پیوسته است.
نوروز هرچه و از هر کجا که باشد ، ریشه الهی دارد. نقطه عطف آفرینش است که خدای تبارک و تعالی رمز هستی خود را درآن زمزمه کرده و ان را همچون رازمگو، آرام و آهسته در گوش اشرف مخلوقات زمزمه کرده و از آن زمزم زندگی ساخته تا مایه شور و نشاط، تامل و اندیشه و حرکت و برکت باشد.
بگذریم، امروز اما ما وارث نوروزیم.حاجی فیروز در کوچه های زندگی ما دف زنان پرسه می زند و متاع زندگی ما را به شعف می خواند یا به سخره می گیرد. چند شب قبل میزبان چهارشنبه سوری بودیم، خستگی ها و کهنگی های یکساله که به تعلقات زرد و سرخ ،پوستین عادت ما شده بود،در آتش افکندیم و خاکسترش را به دست باد سپردیم و امروز هر آنچه، بود ما باقی می ماند آب و گل ما و نوروز حقیقی ماست .
ما چه سهمی از نوروز را تصاحب کرده ایم؟ دانگ هر کس فرق می کند. بسته به این است که ما چقدر نوروز را فهمیده ایم و چند دانگ از شش دانگ ان به ذهن و ضمیر مان نفوذ کرده باشد.
ای برادر تو همه اندیشه ای
مابقی خود استخوان و ریشه ای
پیامبران که خلیفه تمام عیار خدا بودند هر روزشان شش دانگ نوروز بود.
امروزه ناگزیر پذیرفته ایم که آب و خاک ما قدری تیره شده است و فرشتگان حدودی از زمین زندگی ما فاصله گرفته اند.
لاعلاج نوروزمان را باید با سمبل طبیعت که در دسترس فهم ماست اندازه بگیریم. ننه سرمای قصه ما رخت بربسته است و می رود که عمو نوروز با کلاهی از شکوفه های امید بخش بهاری وارد شود و به انگشت تدبیر، گیسوان آشفته روزگار را شانه کند و سامان دهد.
اینک بیندیشبم که ما چه سهمی از میزبانی عمو نوروز را در خانه دلمان و در کنار سفره هفت سین وجودمان تدارک دیده ایم؟
محمدکاظم دهقانی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار