به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید قاسم هاشم زاده هریسی
شهید قاسم هاشم زاده هریسی در سال ۱۳۳۸ در شهرستان هریس در خانوادهای مذهبی و روحانی پا به عرصه وجود نهاد. دوران طفولیت را در دامن مادری باتقوا و سیده گذراند تا وارد مدرسه شده و شروع به تحصیل نمود و در ضمن تحصیل، به کشاورزی مشغول بود. در ۱۰ سالگی مادرش را از دست داد. سپس نزد برادرش رهسپار قم شد. پس از اتمام دورهی راهنمایی، وارد هنرستان برق صنعتی شده و در رشتهی اتومکانیک ادامه تحصیل داد. در سال ۱۳۵۵ از هنرستان فارغ التحصیل شد و مجددأ به تبریز آمده و در انستیتو فنی تبریز مشغول به خدمت شد. در سال ۱۳۵۸ به سنگر آموزش و پرورش شهرستان هریس راه پیدا کرده و با علاقهی هرچه بیشتر مشغول انجام وظیفه شده و با لیاقت، تقوا و اخلاق خوبی که داشت، به عنوان اولین مسئول امور تربیتی انتخاب شد.
زمانی که آمریکا در کردستان دست به توطئه زد تا بتواند به انقلاب ضربه بزند، شهید دست از مدرسه کشیده و عازم کردستان شد. زمان جنگ ایران و عراق، آن شهید با فرماندهی گروهان و گردان عازم جنگ شده و در تمام حملات، مسئول خط شکنی را بر عهده داشت. به طوری که در عملیات خیبر، نقش اساسی و حیاتی داشته و از ناحیهی دست مجروح شد. پس از مدتی که هنوز دستش در گردن آویزان بود، به جبهه بازگشت و نیاز به عمل جراحی داشت به عنوان معاون گردان خط شکن امام حسین(ع) لشگر ظفرمند ۳۱ عاشورا جام شهادت را نوشید.
قسمتی از وصیت نامهی شهید:
به نام "الله" پاسدار حرمت خون شهیدان و یاری دهندهی مستضعفان و با درود بر تمامی پیامبران الهی از آدم تا خاتم(ص) و رهروان آنان از خاتم(ص) تاکنون و امامان به حق مکتب پرخون و حماسهی تشیع و با درود فراوان بر امام کبیرمان، خمینی بت شکن، رهبر شکست ناپذیر انقلاب خونبار اسلامی و با سلام به امت شهیدپرور ایران. بارالها! تو را سپاس میگویم، زیرا حقیقت عشق را به من آموختی و در این دریای مواج غرقهام ساختی. تو را سپاس میگویم که تمامی زنجیرهایی را که نفسم بر وجودم کشیده بود، گسستی و تنها طوق بندگی خودت را به گردنم آویختی. سخنی چند با مردم شهید پرورم به خصوص مردم هریس دارم. مردم شریف و ایثارگر کشور خونبار اسلامی و همشهریان عزیزم.
مااینک روزهای حساسی را پشت سر میگذاریم. لحظاتی بس پرشور و هیجانی است که چشم دنیا به این روزهای حساس دوخته شده و چیزی نمانده که ابرقدرتهای دنیا به زانو درآیند. پس بیایید دست به اتحاد و برادری به هم بدهید. کینه و کدورتها و مسائل حقیر را کنار بگذارید و وحدت کلمه و محبت و دوستی را جایگزین نمایید. سخنم با خانوادهام این است که: در فراغ ما هیچ غمگین و ناراحت نباشید. بلکه در برابر خداوند شاکر باشید که این نعمت بزرگ شهادت را نصیب ما نمود و اگر خواستید گریه کنید، برای حسین(ع) گریه کنید. اما برادر بزرگوارم؛ به احمد و یونس، برادرزاده و عموزادهی اسیرم بگویید که پس از اسارت شما با خدا عهد بستم تا پیروزی بر کفر و آزادی شما دست از جبههها نکشم.
به امید پیروزی رزمندگان اسلام و طول عمر رهبر کبیر انقلاب
۳۰/۱۱/۶۲
ارسال دیدگاه