همگام با شهدای لاله گون امور تربیتی/۶۶
شهید سلیمان نژاد:شهادت مرگ نیست، آزادی است
روز امور تربیتی و تعطیلات نوروز فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. شهید سلیمان نژاد از جمله این شهدا به شمار می رود
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی، هفته تربیت اسلامی و تعطیلات نوروزی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید علی سلیمان نژاد
علی سلیمان نژاد در تاریخ ۱۵/۴/۴۲ در خانوادهای مذهبی و متوسط از لحاظ اقتصادی متولد شد و در دامان پدر ومادری مهربان بزرگ شد و توسط خانواده با مسائل مذهبی آشنا شد. همراه پدر به مسجد محل میرفت و با شور و شوقی که نسبت به بقیهی فرزندان داشت، وارد مدرسهی حکمت شد و ابتدایی را در آنجا تحصیل کرد. وی پنجمین فرزند خانواده بود و با همهی فرزندان خانواده و اهل محل با صفا و صمیمیت رفتار میکرد و همیشه به پدر و مادر خود احترام میکرد و مطیع حرفهای آنان بود. در نوجوانی و جوانی بیشتر وقتها به مسجد محل میرفت و یا در کتابخانهی مسجد حضور مییافت و به بچههای محل که از لحاظ درسی مشکلی داشتند، کمک میکرد.
به ورزش کوهنوردی علاقه داشت و در کنار فعالیت در مسجد، در کار بنایی به پدر کمک میکرد و مشغول کار ساختمانسازی میشد. پس از اتمام مقطع راهنمایی، وارد هنرستان برق تبریز شد. سپس از مرکز تربیت معلم پرورشی پسران شهید دکتر باهنر موفق به اخذ مدرک فوق دیپلم شد و در تاریخ ۷/۷/۶۳ وارد آموزش و پرورش شد و در مدارس تبریز، دبیر پرورشی شد و با عشق و علاقه، به امر آموزش و تربیت کودکان و نوجوانان پرداخت و به شغل معلمی عشق میورزید. پیش از شهادت دوبار از طریق مسجد و پایگاهی که عضو آن بود، در حالی که برادران او جمله غلامرضا و محمد نیز در جبهه بودند، عازم جبهه شد و در شلمچه- عملیات کربلای ۵ شربت شهادت را نوشید.
قسمتی از وصیت نامهی شهید:
خدایا تو را شکر میکنم که به من توفیق دادی که بتوانم دوباره به جبهههای نور علیه ظلمت بشتابم. خدایا! بندهای معصیت کار هستم و عمرم را در تباهی و بیهودگی گذراندهام. خدایا توشهای با خود برنداشتهام و برای این مردم که همه چیزشان را در راه خدا گذاشتهاند، خدمتی نکردهام. خدایا پشیمانم از اینکه کارهایی که میتوانستم و نکردهام. خدایا امید دارم با لطف وکرمت این بندهی گناهکار را ببخشی. پدر گرامیم! میدانی و میدانم که چه زحمتهایی برای بزرگ کردن ما کشیدی و حاضر نشدی که لقمهای حرام بخورم. از اینکه نتوانستم به شما کمک کنم عذرخواهی میکنم و میدانم که چه رنجها میکشی.
اما پدر جان الان مملکت ما لحظات حساس خود را میگذراند که احتیاج به جهاد و مبارزه دارد. برادرانم! امیدوارم که تا آخر همچون کوه استوار و مقاوم بوده و با ایمان راسخ و محکم در برابر قدرتها بایستید. صادقانه عمل نمایید و خودتان را با اخلاق پیامبر اکرم(ص) که اسوهی ماست و ائمهی اطهار و اولیاء خود بیارائید. برادرانم! من شهادت را که کوتاهترین راه برای رسیدن به خدا بود انتخاب کردم که شهادت مرگ نیست. بلکه آزادی است و این راه را با آگاهی کامل انتخاب نمودم که شهادت مرگ نیست. بلکه آزادی است.
چه بهتر که در حال خواندن قرآن بمیریم.
راوی: صمدی ( شاگرد شهید)
شهید سلیمان نژاد در سال ۶۵ معلم قرآن و پرورشی کلاس دوم راهنمایی من بود. وی حدود ۲۲ سال داشت و بسیار متعهد و مؤمن بود. با اکثر بچهها دوست بود. خصوصأ یادم میآید آخرین باری که در مدرسه صحبت میکرد، در مورد شهادت یکی از بچههای مدرسه به نام حسین رضایی بسیار منقلب بود. میگفت فردا دیر است. باید امروز رفت. برای شرکت در عملیات کربلای ۵ عازم جبهه شد. یادم میآید روزی در کلاس بودیم که یکباره آژیر خطر به صدا درآمد. همهی دانش آموزان به طرف پناهگاه دویدند. خواستم بلند شوم که شهید فرمودند: چیه آقا مهدی. میترسی؟ گفتم: نه آقا! گفت پس بنشین سر جایت. بچهها؛ کتاب قرآن را باز کنید. گر قرار باشد کشته شویم، چه بهتر که در حال قرائت قرآن بمیریم. و خواندن قرآن به صورت ترتیل را آغاز کرد در حالی که ما به دنبال او تکرار میکردیم. مو به تن همه ایستاده بود و کلاس، حال و هوای دیگری پیدا کرده بود. لرزش صدای همکلاسی هایم مشخص بود. اشک در چشمان همه موج میزد. ولی کم کم صداها صلابت پیدا کرد. اشک ترس به اشک شوق تبدیل شده و دلها آرام گرفته بود. صدای پدافند هوایی قطع شد. وضعیت سفید از بلندگوی مدرسه طنین انداز شد. ولی هنوز صدای
تلاوت زیبای قرآن ادامه داشت.
ارسال دیدگاه