به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی؛ هفته تربیت اسلامی و ایام تعطیلات نوروز فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگی نامه شهید حسین اسدیسیلاب
حسین در تاریخ چهارم شهریورماه ۱۳۳۶ در روستای سیلاب دیده به جهان گشود و در جمع ساده و صمیمی روستائیان به عشق علی(ع) و آل علی بالید. هنوز قد نکشیده بود که در کشاورزی و باغداری، یار و یاور خانواده شد. او هنوز به سن تکلیف نرسیده، با حلاوت و گرمی خلوت با خدا آشنا شد. حسین دوران را با موفقیت پشت سر گذاشت و مطالعهی کتابهای مذهبی و قرآن و نهجالبلاغه و کتابهای آیتالله مطهری و دستغیب را آغاز کرد و تحقیق در زندگی چهاردهمعصوم(ع) را آغاز کرد که با شهادتش ناتمام ماند. بنا به سنت پیامبر با دختری عفیفه پیوند ازدواج بست و مراسم ازدواجشان آنقدر ساده بود که همه را به تعجب وامیداشت. او حتی شب خواستگاری مشغول خواندن دعای توسل در مسجد بود. وی پس از اتمام تحصیلات، دوسال به استخدام سپاه درآمد و بعد وارد آموزش و پرورش شده،خدمت به محرومان را از روستای الوانق شروع کرد و در سال ۱۳۵۴ بعد از پایان سربازی، پایگاه مقاومتی در روستا تأسیس کرد. پس از آغاز جنگ، ادای تکلیف بهانهای شد برای کوچ او به دیار عشق. حسین در عملیات بدر در شرق دجله با سمت فرماندهی گروهان، بعد از مدتها حضور مشتاقانه و نبرد دلاورانه در تاریخ بیستوپنجم
اسفندماه ۱۳۶۳ به عاشوراییان پیوست.
وصیت نامهی شهید:
مادر عزیزم! امید دارم که در تحمل ناملایمات صبور بوده و استقامت داشته باشی و اجازه ندهی که در مجالس مرا ناکام بنامند. چون بهترین کام شهادت است. و اما برادر بزرگم! امید آن دارم که سایر برادرانم را در آینده لباس رزم بپوشانی و به جبهههای نبرد بفرستی تا اگر همهی ما شهید شدیم، اسلام زنده بماند. و خواهرانم! شما هم باید در رساندن پیام شهدا کوشا باشید و اگر میخواهید خللی به مقام و عظمت شما وارد نشود، هیچگاه زبان به شکایت نگشایید تا از قدر و منزلت الهی شما نکاهد. و اما همسر عزیزم! درست است که چندماهی از ازدواجمان نمیگذرد و میدانم احتیاج داشتی با هم باشیم، لیکن باید به جبهه میآمدم تا با خون خود درخت اسلام را آبیاری نمایم. امیدوارم به فرزندمان که در آینده متولد خواهد شد تربیت اسلامی یاد دهی و بگویی که پدرت درچهراهی شهید شده و در آینده امیدوارم با راهنمایی تودر صف مجاهدان اسلام باشد. در خاتمه متذکر میشوم که در صورت شهادت من،هیچ فرد و گروهی حق استفاده از خونم را ندارد و من فقط بهخاطر اسلام شهید شدم و بس. در ضمن به برادران و خواهران مسلمان روستایمان توصیه میکنم که در راه توسعهی پایگاه مقاومت شهدای سیلاب
هرچه بیشتر کوشا باشید.
پوزهی دشمنان را به خاک مالید
راوی: عزیز میرزاجانی (همرزم شهید)
اگر بگویم دوستان در مورد این شهید کملطفی کردهاند، گزاف نگفتهام و اگر بگویم که دشمنان کمتر از دوستان وی را رنج دادند، باز هم بیهوده نگفتهام. در اولین روزهای انقلاب،دوستان خیلی تلاش کردند که ایشان را از نظام دور کنند. ولی درایت و توانمندی ایشان، پوزهی آنان را بهخاک مالید و در اولین اعزامش از سپاه عجبشیر، با بسیج استان گیلان همرزم شد. اولین دیدارم با شهید، عملیات رمضان در اهواز بود که خدا مرا لایق شهادت ندانست. دوستان جدیدش به او علاقهمند میشدند. پس از مدتی یکی از فرماندهان لشکر عاشورا شد و در پشت جبهه نیز مسئول پشتیبانی آموزش و پرورش بود. زمان آخرین اعزامش، رئیس اداره با رفتنش مخالف بود. اما وی با اصرار توانست رضایت اجباری او را بگیرد.
ارسال دیدگاه