یادداشت/ فرنوش حبیب نژاد:
هملت و تو پتانسیل بالایی برای نقد دارد
خبرگزاری پانا؛فرنوش حبیب نژاد بعد از تماشای هملت و تو گفت: من سالهاست که سینمایی می نویسم اما هملت وتو این پتانسیل را داشت که بتوانم به شکل تخصصی تاتری بنویسم
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ این دومین رویارویی مستقیم من با شکسپیر است. اولی به گمانم برمی گردد به سال ۲۰۰۸ که مسئول امور بین الملل یک گروه تئاتری در خارج از ایران بودم؛ نمایش «بیچاره مکبث» به کارگردانی پیام عزیزی، کاری به همین میزان درخشانی و ایده پردازی در «هملت و تو»، خلاقانه و گستاخانه. برای من که در تمام ابعاد زندگی ام، از حیات تا ادبیات، یک کلاسیک پسند حرفه ای ام اولش این شوخی های مدرن با عالیجناب شکسپیر غیرعادی بود. یادم است چون باید در تمام تمرینات گروه می بودم تا آماده ی مصاحبه مطبوعاتیشان کنم، یک وقت هایی ته دلم غر هم می زدم. بعدتر، هرروز و هرروز بیشتر به کار علاقه مند می شدم و ظرفیت های عظیم نوینی از عالیجناب کشف می کردم؛ این که چقدر سخاوتمندانه با مخاطب برخورد می کند و درعین حال این قدر غنی است که می توان وسط هردریای بزرگی از اقتباس هایش شیرجه زد و غرق نشد.
۲- من سال هاست سینمایی نویسم؛ همسایه دیواربه دیوار تئاتر. میتوانم حالا خودم را در سی واندی سالگی مخاطب حرفه ای تئاتر بدانم اما هنوز نقدنویس تخصصی تئاتر نیستم. «هملت و تو» اما این قدر برایم پتانسیل و خلاقیت داشت که دلم تنگ شود برای چندسطر یادآوری یک عصر زمستانی که با این گروه خوب بی ادعا گذشت. دلم می خواهد بنویسم که صداگذاری کار فوق العاده نوستالژیک بود و بازیگران نقش سگ ها (کاری بسیار سخت) بینهایت خوب بودند. حیف ام می آید از نورپردازی و انتخاب مناسب موزیک چیزی نگویم و ایده ی درخشان بازی با خون را یادآوری نکنم.
۳- «حامد سلیمان زاده» را دقیقا یک ماه است می شناسم. پیشتر صدای تئاتری اش را شنیده بودم و حالا حافظه ام یاری نمی کند که کجا. مهم هم نیست. مهم این است که حالا می دانم همکار میز روبه رویی ام که چندساعتی یک بار به بهانه ی یک چای یا شکلات با هم از تئاتر و سینما و الباقی گپ می زنیم تئاتری هوشمندی است که این قدر اعتمادبه نفس در خودش می بیند که شکسپیر محبوب من را مجبور کند روایت اش از هملت بی نوا را به تابلوی «جیغ» پیوند بزند یا اوفلیای نفرت انگیز را درنهایت لباسی از بخشش به تن کند.
۴- «ویرجینیا وولف» نویسنده ی محبوب دیگرم در جایی از کتاب «موج ها» از خاصیت غبطه برانگیز شکسپیر می گوید. از این که «خون و خشم» را این قدر خوب در زندگی انسان به تصویر می کشد که هنگام آشپزی و نقاشی نیز می توانی با آن محشور شوی. می خواهم بگویم بعداز اجرای «هملت و تو» تمام مسیر کریمخان تا وزراء را که پیاده برمی گشتم با خودم فکر می کردم تنها آدمهای باهوش اند که جرات می کنند وارد این بازی عظیم خون و خشم شوند و حامد سلیمان زاده از نظرم یکی از همان آدم های باهوش است.
ارسال دیدگاه