درس بزرگ سیستانی ها برای ” صــدام ” چه بود؟

یکی از معروفترین و به یاد ماندنی‌ترین عملیاتی که در دوران دفاع مقدس صورت گرفته است و توانسته ذهن بسیاری از رزمندگان اسلام را به خود مشغول نماید، عملیات کربلای ۵ است. عملیاتی که ۱۹ دی ماه سال ۱۳۶۵، کربلایی دیگر را در جوار کربلای امام حسین (ع) بوقوع پیوست و همه آن فداکاری،ایثار،گذشت و ارزشهایی که توسط یاران امام حسین (ع) به نمایش در آمد عملیاتی پرخاطره و مهم را در دفتر انقلاب اسلامی ثبت کرد.

کد مطلب: ۴۷۱۴۷۹
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا سیستان و بلوچستان ،حال که حدود ۲۹ سال از سپری شدن و انجام عملیات کربلای ۵ و نیز بیش از بیست سال از زمان پایان یافتن جنگ تحمیلی می‌گذرد، فرصت مناسبی است تا نگفته های عملیات های جنگ از زبان فرماندهان بیان شود که یکی از سنگین ترین عملیات ها در طول دفاع مقدس عملیات کربلای ۵ بود که روایت زیر از زبان حاج قاسم نقل می شود:

کربلای ۵، کربلایی در جوار کربلای امام حسین(ع)

چهره های تابناک و بزرگی در بین خودمان داشتیم که انصافاً جای تک تک آنها خالی است.امروز در آن تابلویی که مقابل چشمم مجسم است،قامت رسای آنها را می بینم. انگار همه آنها حس کرده بودند که این عملیات جزء آخرین عملیاتهای جنگ است و باید خود را به قافله ای که متعلق به آنهاست برسانند و ملحق شوند.

مثل همین ایام،قبل از اینکه لشکر ثارالله به شلمچه برسد یک اجتماع بسیار دیدنی و پر خاطره اتفاق افتاد. شب وداع لشکریان ثارالله همه بودند. زندی،بینا،مشایخی،طیاری،عابدینی،محمدی پور،میرحسینی ،دریجانی ،تهامی،گرامی و…همه بودند. چراغها خاموش شد،همه دست در گردن هم انداخته بودند ووداع می کردند.شهید مشایخی گفت در همسایگی خانه ما، هم در سمت راست و هم سمت چپ، بچه یتیم بسیار هستند. من روی بازگشت به جیرفت را ندارم. تصمیم گرفته ام پاهای خود را ببندم که عقب نشینی نکنم .قصد شهادت دارم.آنروز گذشت. صبح روز بعد روی خاکریز داخل سیم‌های خاردار یک صحنه تماشایی نظرم را جلب کرد. عیناًمثل کربلا بود. آنجایی که امروز شاید از دید زائران شلمچه ناپیدا باشد.بالای سیمهای خاردار دستهای قطع شده وابدان مطهر شهدا روی آب قرار داشت. جنازه حاج علی محمدی پور و علی عابدینی در کنار دژ در زیر تیر بار دشمن روی زمین افتاده بود،بعد هم یکی پس از دیگری همه رفتند. وقتی از کانال ماهیگیری برگشتم، هیچکس نمانده بود انگار همه با تمام وجود تلاش برای رفتن داشتند.کربلای پنج یک نبرد خونین بسیار مهم و سرنوشت ساز دفاع مقدس بود. حاج قاسم در خصوص سردار میر حسینی فرمانده جوان سیستانی می گوید:

حاج قاسم «مالکاشتر» سپاه اسلام بود

قاسم، بزرگ لشكر ۴۱ ثارالله بود. كه واقعا من امروز در هر ماموریتی جای خالی او را می بینم . شهید میرحسینی در بعد خودش در تمام صحنه جنگ تك بود. در مورد شهید میرحسینی هرچه بگویم احساس می كنم اصلا نمی توانم حق شهید او را ادا كنم . خیلی روح بزرگی داشت . یك مالك اشتر به تمام معنا بود. من نمی دانم مالك هم توی صحنه سخت محاصره جنگ مثل شهید میرحسینی بوده یا نبوده. شهید میرحسینی فرمانده ای بود كه همه ابعاد یك فرمانده اسلامی را با تعاریف اصیل آقا امیرالمومنین (ع ) دارا بود. با معنویت ترین شخصیت لشكر ثارالله بود. صدای دلنشین آوای قرآن شهید میرحسینی را هر كس می شنید از خود بی خود می شد.

هیچ کس را مانند حاج قاسم ندیدم

او یك سخنور بود و وقتی شروع به صحبت می كرد به قول بچه ها "جادو" می كرد. تمام حرفهای خودش را با استناد به آیات و روایات نقل می كرد. من واقعا احساس می كردم هیچ روحانی توی سن و سال خودش به پای ایشان نمی رسید. در بعد فرماندهی ما باید بگویم ایشان در جلسات همیشه صائب ترین نظرات را می داد. بهترین نظر , نظر شهید میرحسینی بود و در میدان عمل هم همانها بوقوع می پیوست . خدا را شاهد می گیرم كه هیچ وقت در چهره شهید میرحسینی در سخت ترین شرایط من هراسی ندیدم . انگار در وجود این مرد چیزی بعنوان ترس، هراس، دلهره و تردید وجود نداشت. اگر در محاصره بود همانطور صحبت می كرد كه در اردوگاه صحبت می كرد. در حالیكه رگبار گلوله از همه طرف می بارید و همه خودشان را در پناهگاهها پنهان می كردند، مانند پشت سنگری یا تپه خاكی … كه تیر نخورند، اما این شهید عالیقدر می ایستاد و ما همه مات و مبهوت حركات او می شدیم . نگاه می كردم ایشان را مثل كسی كه در جنگهای قدیمی جلو دشمن رجز می خواندند، بچه ها را بسیج می كرد، حركت می داد و در آن صحنه شوخی می كرد. خداوند این توفیق را به من داد كه تقریبا از عملیات والفجر یك تا این اواخر كه خیلی هم بود در خدمت ایشان باشم من واقعا این را می گویم كه در همه شهدای جنگ تحمیلی خیلی دوستان بسیاری داشتم. در عملیات های مختلف هیچكس را مانند ایشان ندیدم.

سردار میرحسینی یک لشکر بود

از زمانی كه من در خدمت ایشان بودم هیچ وقت ندیدم كه نافله شبش ترك بشود. یا هیچ نافله شبی ندیدم كه از شهید میرحسینی بدون گریه تمام شود و خدا شاهد است ما با گریه این شهید بزرگوار بیدار می شدیم. یك آدم عجیبی بود. دنیای بیكران معرفت بود. می دیدم وقتی گردان دور ایشان حلقه می زد و ایشان می خواست سخنرانی كند از لحظه ای كه بسم الله می گفت تا انتهای صحبتش واقعا مثل یك جوجه هایی كه مادرشان غذا را در دهانشان می گذارد همه حواسشان متوجه دهن مادر است، همه گردان مسحور ایشان می شد! محو ایشان می شد. او ناجی همه عملیاتها بود در صحنه جنگ وقتی عراقی ها پاتك می كردند و فشار می آمد همین قدر كه در جبهه می پیچید كه میرحسینی آمد والله قسم انگار یك لشكر می آمد. اینقدر در كل جبهه تاثیر داشت.

شهید میرحسینی ناجی همه عملیات ها بود

در عملیات بدر یادم است كه وقتی عراقی ها پاتك كردند شهید میرحسینی رفت توی پاتك، توی اوج سختی آن لحظه ای كه همه به فكر بازگشت بودند. شهید میرحسینی رفت و آخرین نفر برگشت. من قطعا شهید میرحسینی را ناجی همه عملیاتها می دانم . نقش شهید میرحسینی در یك كفه ترازو و نقش مابقی گردانها در كفه دیگر. من هیچ جا ندیدم شهید از خودش تعریف كند كه من ناجی فلان عملیات بودم و… گمنام گمنام . امروز قبر شهید میرحسینی مثل یك قبر عادی در یك جای دور افتاده است . هیچ كس نمی داند كه یك شخصیت به این بزرگی در زابل می زیست كه این وصف روزش بود و آن شبش.

تیر به اینجای من خواهد خورد

در عملیات كربلای ۴ بچه ها خیلی نگران ایشان بودند . هیچ عملیاتی شهید میرحسینی بدون زخم از صحنه خارج نشد. از تمام عملیاتها زخمی بر بدن داشت. به بچه ها گفته بود توی عملیات كربلای ۴ نترسید كه من شهید نمی شوم. قبل از عملیات كربلای پنج شبی داخل سنگر نشسته بودیم و با هم صحبت می كردیم. گفت:تیر به اینجای من خواهد خورد و انگشتش را روی پیشانی اش گذاشت و همین طور هم شد و بی سیم های لشكر ثارالله تا پایان جنگ دیگر صدای دلنشین و ارزشمند و پرمعرفت میرحسینی را نشنیدند. آن صدایی كه برای همه بچه ها چه كرمانی، چه رفسنجانی، چه زرندی، چه سیرجانی، چه هرمزگانی و چه سیستانی و بلوچ امیدبخش بود. دلنواز بود و دوست داشتنی . آن صدا خاموش شد.

همه گردان عزادار شدند

البته نمی توانستم باور كنم. در مقطع اول هم بچه ها به من نگفتند و این خبر را خیلی با احتیاط به من دادند. هیچوقت خبر شهادت ایشان را از یاد نمی برم. من در دو سه عملیات واقعا از خدا می خواستم كه پایان عمر من همین مقطع باشد. یكی همین عملیات كربلای ۵ بود. خصوصا وقتی خبر شهادت شهید میرحسینی را شنیدم. احساس كردم كه واقعا لشكر ثارالله منهدم و منحل شد و از همه مهمتر فكر می كردم شهادت ایشان تاثیر بسیار عمیقی بر عدم موفقیت ما در عملیات كربلای ۵ بگذارد. هیچ خبری مانند این خبر در لشكر ثارالله نمی توانست غم ایجاد كند. تا آن مقطع هیچ حادثه ای به اندازه خبر شهادت حاج قاسم برای بچه های لشكر ثارالله سخت نبود. حتی آن كسی كه در عملیات حضور داشت و برادرش را یا پسرش را از دست داده بود عزادار شهید میرحسینی بود.

/عصرهامون/

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار