خطر،پشت درِ خانه من و توست، بی تردید
خطر،پشت درِ خانه من و توست بی تردیدبیاید به کمک هم بشتابیم .
به گزارش خبرنگارپانا از اصفهان ،گاهی احساس گرسنگی و ضعف مفرط می کنی،فرقی نمی کند که در خیابان باشی یا در محل کار، در بیابان و ماشین ...جیب هایت را می گردی و کیف همراهت را...اگر تکه نانی ..یا چیزی بیابی،نجاتت می دهد،آرام میشوی ... دیگر به دست فروش های دوره گرد،پناه نمیبری و بیمار نمی گردی...از گرسنگی رها می شوی،تا به خانه امن وخانواده خویش برسی و التهاب و بی قراری تو نیز پایان یابد......
در زندگی روزمره نیز چنین است،گاهی دلشورها و حسرت ها،نا امیدی و خشم و...به جانت می افتد....فرقی نمی کند که جوان باشی،یا کهنسال...مرد یا زن....دل خوشی های کوچکی باید، تا ساعات ناامیدی را به سلامت بگذرانی...و به دست فروشانی که مرگ می فروشند و زندگی به تاراج می دهند،پناه نبری....این دل خوشی های کوچک را از قبل،بایستی در سراپرده ذهن و روان کودک و نوجوان امروز و پدران و مادران فردا،آماده ساخت.....این،همان مهارت زندگیست.....
پدر و مادر باشیم یا معلم و مربی،رئیس باشیم یا مرئوس ویا ....بیاییم،با خدای خود پیمان ببندیم و جهادی ملّی در آموختن مهارت های زندگی را آغاز کنیم ...مهارت هایی هم چون : عبور از بحران- یافتن دل خوشی های کوچک وپناهگاه امن در لحظه های بیقراری و انس و مهربانی و....
غم تو...غم من است و بحران یک منطقه ،عذاب یک مملکت ...چرا که همه در یک کشتی نشسته ایم و به هم زنجیریم....
تردید نکنیم که :
اگر در گوشه ای از این عالم خاکی،مگسی ،بال بر هم زند
در گوشه دیگر از این دنیا،طوفان خواهد شد.....
خطر،پشت درِ خانه من و توست.....بی تردید
یاداشت از مهران صادقیان
ارسال دیدگاه