به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید حسین مسعودی
شهید حسین مسعودی در سال ۱۳۴۵ در روستای سلطانآباد از توابع شهرستان بافت در خانوادهای مذهبی دیده به جهان گشود. وی دوران ابتدایی را در همان روستا به پایان رسانید و جهت ادامه تحصیل به حاجیآباد عزیمت نمود. به شهرستان یزد رفت و در مرکز تربیت معلم شهید دکتر پاکنژاد مشغول به ادامه تحصیل شد و مدت ۴۵ روز را داوطلبانه در کردستان انجام وظیفه نمود و پس از اتمام دوران تحصیل و کسب مدرک فوقدیپلم در رشته امور پرورشی از بندرعباس از طریق بسیج سپاه برای بار دوم به جبهه عازم شد و مدت ۵/۴ ماه را در جبهه در گردان ۴۲۲ هرمزگان در واحد غواصی خدمت نمود و منتظر عملیات سرنوشتساز بود تا اینکه سرانجام در عملیات کربلای چهار در تاریخ ۰۴/۱۰/۶۵ به عنوان گردان حمایت از گردان خطشکن وارد عملیات شد و در همان روز به روز رفیع شهادت نائل آمد روحش شاد و راهش پررهرو باد.
وصیتنامه شهید
خدا جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده و آنها در راه خدا جهاد میکنند که دشمنان دین را به قتل رسانند و یا خود کشته شوند این وعده حقی است بر خدا و عهدیست که در (سه دفتر آسمانی) تورات، انجیل و قرآن یاد فرموده و از خدا باوفاتر بعهد کیست؟ ای اهل ایمان شما به خود در این معامله بشارت دهید که ای معامله با خدا به حقیقت سعادت و فیروزی بندگی است. (قرآن کریم، سوره مبارکه توبه، آیه شریفه ۱۱۱).
حمد و سپاس خدای را که تمام هستی و از جمله انسان را آفرید و سلام بر تمامی انبیاء الهی از آدم (ع) تا خاتم (ص) و سلام به ائمه اطهار (ع) بالاخص سلام به پیشگاه و تنها منجی بشریت، رهبر حق و حقیقت مولانا اعظم حجت ابن الحسن العسگری(عج) و سلام و درود بر نایب بر حق او رهبر کبیر انقلاب و بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران و شما مردم حزبالله و همیشه در صحنه ایران بویژه شما مردم سلطان آباد.
با نام و یاد خدا وصیت نامه خود را به شرح زیر مینویسم اول اینکه خدا را شکر میکنم که این توفیق نصیبم شد که در طول چند سال جنگ حق علیه باطل به جبهه بیایم و در صف مجاهدان فی سبیلالله قرار گیرم انشاءالله که امام زمان مرا بعنوان سرباز کوچکی از سربازان خود بپذیرد. من بارها دلم میخواست که به جبهه بروم وا ین تکلیف و وظیفه بزرگ الهی یعنی دفاع از اسلام و مبارزه در راه خدا را انجام دهم اما موفق نمیشدم و لیاقت و شایستگی این امر مهم را پیدا نکرده بودم تا اینکه برای دومین بار موفق شدم که به جبهه بیایم و مخصوصاً در عملیات بزرگ و سرنوشتساز شرکت کنم.
هر کس صدای مرا میشنود بداند که من با آگاهی کامل و با اختیار این راه را انتخاب کردهام و در عملیات علیه کفر شرکت کردهام و خود را برای جانثاری برای خدا و حفظ اسلام و مسلمین و قرآن و گسترش احکام اسلام در سطح جهان آماده کردهام و هیچ گونه اکراه و اجباری در کار نبوده است.
من با چشمی باز و با قوه تعقل و فکری که خدا در اختیار هم قرار داده این راه را تشخیص دادم که حق است و پا در این راه نهادم و دفاع از کشور که در حقیقت دفاع از پایمال شدن حقوق این ملت و دفاع از نابودی اسلام و قرآن است و امام هم فرمودند که امروز دفاع از اسلام از اهم واجبات الهی است و نیز بر همه لازم و واجب است که به گفته امام و رهبر لبیک گفته و این دفاع را وظیفه خود دانسته و در صدد انجام آن برآمدم. پدر و مادر بزرگوار و مهربانم: هر چند که داغ فرزند جوان بر والدین سخت و گران است و میدانم از اینکه دیگر مرا نمیبینید بسیار نگران میشوید و گریه و زاری میکنید اما میخواهم از شما صبر پیشه کنید چرا که قرآن میفرماید ان الله مع الصابرین. خدا با صبرکنندگان است و نیز خداوند صابرین را دوست دارد. میخواهم که این مصیبت را که خیلی کوچک است با مصیبتهای امام حسین (ع) و زینب (س) مقایسه کنید آن وقت میدانید که این قطرهای در مقابل دریاست.
پدر و مادر جان و برادران و خواهرم این یکی از آزمایشات الهی است سعی کنید که از عهدة این امتحان خوب برآیید مبادا کاری کنید که دشمنان اسلام شاد شوند. من به عنوان امانتی در دست شما بودم پس خدای را شکر کنید که این امانت را به صاحبش تحویل دادهاید. شما زحمت کشیدید و فرزند خود را بزرگ کردید و تربیت نمودید و حالا آن را در راه خدا و برای اسلام دادهاید و این هیچ گاه جای نگرانی نیست، من از شما تشکر میکنم که مرا خوب تربیت کردید و مرا پای منبر روضه حسینی بروید و برای امام حسین (ع) اشک ریختید و این اشک شما باعث شد که در روح من تأثیر بگذارد و مرا حسینی بسازد و دنبالهرو حسین (ع) قرار دهد و نیز از شما کمال تشکر را میکنم که نام نیکوی حسین را برای من انتخاب کردید انشاءالله که توانسته باشم با دادن خونم در راه خدا و به عشق اباعبدالله الحسین (ع) حق این اسم را ادا کرده باشم. از این که در این مدت ۲۰ سال عمر که از خدا گرفتم از زحمات شما که خواب و بیداری کشیدید و مرا با معرفت و خون دل بزرگ ک ردید و نیکو تربیت کردید و مرا به مدرسه فرستادی و مقدمات کسب علم و معرفت را برای من فراهم کردید و ...، نتوانستم آن طور که شایسته است و
بود قدردانی کنم و زحماتتان را جبران نمایم، معذرت میخواهم و از شما تقاضا دارم که مرا مورد عفو و بخشش خود قرار دهید و مرا حلال کنید و نیز مادر جان از شما تمنا دارم که شیرت را حلالم کنی، اگر نسبت به شما بیاحترامی کردم و نافرمانی کردم واقعاً مرا حلال کنید.
رفتم تا چراغی از بهرتان روشن کنم
راوی: زهرا داوری (به نقل از پدر شهید)
در زمان دانشجویی شهید در دانشگاه تربیت معلم یزد به مدت ۴۵ روز در مناطق جنگی کردستان رفته بود و به عنوان امدادگر خدمت مینمود ولی بخاطر ناراحت شدن پدر و مادرش در هنگام نامهنگاری آدرس فرستنده را شهرستان یزد نوشته است و پدر و مادر شهید هم فکر میکردند که در دانشگاه مشغول به تحصیل است تا اینکه مادر یکی از همرزمان شهید میگوید پس حسین پسرتان از جبهه برنگشته است که پدر و مادر شهید میگویند حسین که دانشگاه است نه جبهه که دیگر مادر همرزمش میگوید نه حسین رفته است به کردستان و مشغول جنگ با دشمن است و وقتی که شهید از جنگ به خانه مراجعت میکند در جواب اعتراض به پدر و مادر که چرا بدون اجازه به جبههای؟ میگوید: نترس مادر شهادت لیاقت میخواهد که من نداشتم رفتم تا چراغی از بهرتان روشن کنم که نشد.
ارسال دیدگاه