یادداشت میهمان/
فكر می كردم قلب آدمها این شكلیه(❤️)وحالا...
یه زمانی با خودم خیال می كردم بیست چهارپنج سالگی چه عجیب غریب و دوره،حالا بیست و چهار سالمه، شدم جوون دقیقا همونجام كه فكرشو نمی كردم
یه زمانی با خودم خیال میكردم بیست چهارپنج سالگی چه عجیب غریب و دوره،خیال میكردم اووو خیلی فاصله است تا به منم بگن جوون
زمانی از این فكرا میكردم كه ته آرزوم كتونی سفید بود و بزرگترین غم دنیا صبح بیدار شدن و رفتن به مدرسه
زمانی كه آرزو داشتم برسم به سن خواهر بزرگترم تا نباشه مشق
یادتون هست چه لذتی داشت وقتی می گفتن امروز معلم ندارین؟
من خودم دوسال منتظر بودم تا بشم كلاس چهارم كه با خودكاربنویسم وحالا...
وسط نیمكتم خط كشیده بودم كه رفیقم نیاد تو سهم من،تو حق من،تو مال من!!!!
از عجایب خلقت صدای هواپیما بود كه منو با هیجان دنبال خودش میكشید وسط حیاط وحالا...
مادرم زیباترین تصویر دنیا بود،هنوز وقتی یادم میاد گرمای دستهاشو كه رو سر پسر كوچولوش میكشید،بغض میكنم.
دوچرخه پدرم یادمه كه انگار ته افتخار و قدرت بود اگه جای منو بابام عوض میشد رو دوچرخه،كه اگه پام برسه به زمین كه اگه بتونم راش ببرم.
فكر میكردم قلب آدمها این شكلیه(❤️)وحالا...
هر بار واسه پدرم اب بردم اول از سرلیوان خودم یكم خوردم و بعد با استرس لبهامو با آستینم خشك كردم.
حالا دقیقا همونجایی ام كه خیال می كردم یه دنیا فاصله دارم باهاش،حالا جوونم،بیست و چهار پنج ساله
دیگه مشق ندارم با خودكار می نویسم،از معلمهامم بی خبرم
حالا مادرم هزار دفعه از دست من بغض كرده و پدرم غرورش شكسته
حالا رفیقهام نیستن كه نیمكتو نصف كنم، تو تنهایی این شهر شلوغ خودمو نصف كردم،شاید نصفِ نصف،شاید نصف تر
حالا فهمیدم قلب ادمها چه شكلیه و راه شكستنش چیه.
حالا فهمیدم حق و سهم و مال،مال من نیست.
دیگه صدای هواپیما عجیب و هیجان انگیز نیست،بیخود و اعصاب خورد كنه،اصلا حیاطی نیست كه برم وسطش،اصلا حیاتی نیست...
پدرم نیست،مادرم نیست،خواهر بزرگترم نیست،معلمها،رفیقها،آب نیست،دوچرخه،هیچی نیست...
منم نیستم...
حالا بیست و چهار سالمه شدم جوون دقیقا همونجام كه فكرشو نمیكردم
اماهنوز كلاس چهارم بودن آرزومه...
محمد بكائیان/دستیار تهیه کننده
ارسال دیدگاه