به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، نهاد امور تربیتی به عنوان نهادی برای حراست از مرزهای اعتقادی و حفظ دستاوردها و تبیین ارزشهای انقلاب در مدارس در طی هشت سال جنگ تحمیلی با تقدیم ۴۱۱ شهید، بار دیگر نشان داد که رسالتی بزرگ در عرصه آموزش و به ویژه پرورش روح انسانی برعهده دارد. از این رو روز ۸ اسفند به همت والای شهیدان رجایی و با هنر در سال ۵۷ به عنوان نهاد امور تربیتی در وزارت آموزش وپرورش رسمیت یافت و به نام روز امور تربیتی مورد تقدیر قرار می گیرد تا از شهدای این عرصه و نیز فعالان حوزه امور پرورشی و تربیت تقدیر به عمل آید.
روز امور تربیتی فرصت خوبی است برای معرفی شهدای این حوزه فرهنگی که با تقدیم خون خود، دانش آموزان را در عمل و نه در قالب حرف و کلام با آرمان های انقلاب آشنا کردند. در واقع بزرگداشت امروز از شهدای امورتربیتی نشانگر توجه ویژه به مقام شامخ همه ی شهدا به ویژه ۵ هزار شهید آموزش وپرورش وخاصه ۴۱۰ شهید امورتربیتی کشور عزیزمان ایران است.
در همین راستا، خبرگزاری پانا درصدد است با معرفی ابعاد شخصیتی شهدای امور تربیتی، آن ها را بیش از گذشته در قالب الگوهای رفتاری والا به دانش آموزان معرفی کند.
زندگینامه شهید فریدون نصری نصرآبادی
فریدون نصری نصرآبادی در خانواده ای مذهبی و زحمت کش بدنیا آمد. همزمان با تحصیل، دوشادوش پدر کار می کرد تا کمک خرجی برای خانواده باشد. بعد از گرفتن مدرک سیکل وارد دانشسرای معلمی اردستان شد و بعد از فارغ التحصیلی بطور ازمایشی در یکی از مدارس خمینی شهر مشغول بکار شد. در سال ۱۳۵۴ به خدمت مقدس سربازی اعزام شد و به عنوان سپاه دانش در یکی از روستاهای محروم قیدار مشغول به فعالیت شد. بعد از پایان سربازی مجددا به مدارس خمینی شهر بازگشت.
در سال ۱۳۵۹ ازدواج کرد و صاحب پسری به نام مهدی شد. یا شروع جنگ ندای رهبرش را لبیک گفت و در سال ۱۳۶۱ به جبهه ها شتافت. در عملیات فتح المبین شرکت داشت و در مدت مرخصی خود اقدام به ساخت تعاونی صرف نصر آباد نمود. در اعزام مجدد او در اسفند ماه سال ۱۳۶۲ به لقاء الله پیوست و پیکر پاکش بعد از ۱۲ سال به وطن بازگشت.
خبر شهادت از زبان فاطمه رعیت یزدلی (همسر شهید)
وقتی در اولین روز خرداد اهالی یزدل۱۳۶۵ خبر شهادت همسرم را شنیدند یزدل در ماتم فرو رفت. اشکها و بغض هایشان را می دیدم و پی به محبوبیت او بین اهالی و دانش آموزانش بردم. هر بار که می خواستم ایشان را بدرقه کنم قالبم بشدت می تپید و ترسی در جانم می افتاد که مبادا داغ برادر شهیدم آرام نگرفته، داغ همسر مهربانم را نیز ببینم. یک روز صدایم کردند و گفتند: اگر مرا دوست داری در نمازهاست دعا کن شهید شوم.این حقیقتی انکار ناپذیر بود که ایشان هیچ چیز را به اندازه شهادت در راه اسلام و حق دوست نمی داشت.
ارسال دیدگاه