عاطفه ملایری در یادداشتی به مناسبت زادروز محمد علی جمالزاده:
سال های دوری از ایران پیوند جمال زاده با ادبیات ایران را از هم نگسست
عاطفه ملایری در یادداشتی که به مناسبت زادروز محمد علی جمالزاده، منتشر کرده است، آورده است: سال های دوری از ایران پیوند جمال زاده با ادبیات ایران را از هم نگسست.
به گزارش خبرنگار فرهنگی-هنری خبرگزاری پانا، عاطفه ملایری، شاعر و داستان نویس جوان کشورمان، به مناسبت ۲۳ دی ماه، زادروز محمدعلی جمال زاده، به بررسی مجموعۀ داستان «یکی بود، یکی نبود» یکی از مجموعه آثار وی پرداخته است .
در متن این یادداشت آمده است:
به بهانه ی ۲۳دی ماه زادروز پدر داستان نویسی ایران محمد علی جمال زاده:
در این یادداشت کوتاه برآنم تا به سیر تحولی که در مقوله ی داستان نویسی در ایران رقم خورد بپردازم .
به خالق مجموعه داستان «یکی بود یکی نبود» که بی شک گامی نو در ادبیات ایران، به جای نهاد .
محمد علی جمال زاده نویسنده و مترجم ایرانی که در ۲۳دی ماه ۱۲۷۰ در اصفهان چشم به جهان گشود، در عمر طولانی ۱۰۶ ساله ی خود چیزی حدود فقط ۱۳ سال را در ایران زندگی کرد و به واسطه ی این دوری از ایران, ادبیات و فرهنگ کشورش را به دست فراموشی نسپرد و در تمام سالهای زندگی پربارش به تالیف و ترجمه و نویسندگی در زمینه آثار ادبی ایران پرداخت .
با وجود اینکه منتقدان، پیشگامان این نوول ادبی یا همان ادبیات داستانی را مثلث «صادق هدایت»، «بزرگ علوی» و «جمال زاده» می دانند، اما لقب پدر داستان نویسی ایران را جمال زاده عهده دار شد .
جمال زاده در سال ۱۳۰۰ خورشیدی مجموعه داستان «یکی بود یکی نبود» را در برلین منتشر کرد. انتشار این مجموعه درست زمانی بود که ادبیات در آن روزگار، نقشی عامه پسند نداشت اما به واسطه ی آشنایی جمال زاده در ادبیات غرب، وی دست به این تابو شکنی بزرگ زد، تابویی که شاید نیما در شعر فارسی شکست، جمال زاده هم در داستان نویسی به شیشه اش سنگ زد .
با توجه به سبک رئالیسم (واقع گرایی) که آغاز گرش جمال زاده بود وی با دستی باز به مجموعه یکی بود یکی نبود پرداخت .
این مجموعه زبانی بسیار سلیس و فاقد هرگونه ثقل ادبی در زمان خود و نسبت به آثار دیگر (رمان ) دارد چرا که ادبیات داستانی در آن دوره از سبک و مکتب خاصی پیروی نمی کرد و منسجم نبود .
زبان کوچه و بازار ,همان زبانی بود که حتی دوری جمال زاده از ایران باعث تاثیری بر آن نشد و در داستان هایش بسیار عمقی به ادبیات و زبان محاوره ی آن روزگار پرداخت .
در «یکی بود یکی نبود» که ویژگیهای بارزی در آن نمود دارد می توان به اصطلاحات عامیانه,مثل ها,طنز و نگاه منتقدانه ی جمال زاده به اوضاع اجتماعی آن دوره اشاره کرد.
«یکی بود یکی نبود» شامل هفت داستان است به نام های« فارسی شکر است»، «رجل سیاسی»، «دوستی خاله خرسه»، «درد دل ملا قربانعلی»، «بیله دیگ بیله چغندر»، «ویلان الدوله»، کباب غاز .
جمال زاده در طول حیاتش هرگز پیوندش را با ادبیات ایران از هم نگسست و کتاب ها، تالیفات و ترجمه های زیادی از خود به جا گذاشت.
سرانجام پدر داستان نویسی نوین ایران در ۱۷آبان ماه ۱۳۷۶ در آسایشگاهی در ژنو چشم از جهان فرو بست و ما با تکرار یکی بود یکی نبود فراموش نخواهیم کرد که «فارسی شکر است.»
«عاطفه ملایری»
ارسال دیدگاه