صدای نفس کشیدن خرمشهر را شنیدم
یکی از فعالان اجتماعی خرمشهر : پس از سال ها دوباره خرمشهر را پر شور و نشاط یافتم چرا که برگزاری مسابقات کشتی بین المللی بار دیگر مردم شهرم را با ورزشگاه ها آشتی داد.
روزهای پنجشنبه وجمعه گذشته خرمشهر میزبان مسابقات کشتی باشگاه های جهان بود.اتفاقی بس میمون که با تمام نقدها قابل تقدیر است. صبح روز اول به قصد حضور دراین رویداد مهم ورزشی که در تاریخ شهرم بی سابقه می نمود ، به سمت مجموعه ورزشی جهان آرا به راه افتادم. درمسیر باخودفکر می کردم که با توجه به تعطیلی طولانی مدت وچندین ساله تنها استادیوم شهر وقهر تماشاگران با ورزش، این بار هم استقبال درخوری ازاین رویداد ورزشی صورت نمی گیرد.
سالها بود که دیگر تماشاگرخرمشهری به ورزشگاه نمی آمد وهمیشه تنها میهمان سکوهای خالی ، سرمای زمستان یا آفتاب تابستان بود وبس.نمی دانم شاید چون مجید ورحیم بشکار وخادم پیر و سنتاب یا سیدمحمدعلوی و کاملی مفردی دیگر درآن هنرنمایی نمی کند وبه قول معروف دلی نمی گیرند که دل بدهند.
وارد سالن که شدم، جمعیت رو که دیدم تعجب کردم. سالن درشرف پرشدن بود. خیلی خوشحال شدم ولی بازهم یه مشکلی وجود داشت واونهم تشویق بود.
تشویق هدفمند و یکپارچه یا همون فرهنگ تشویق در استادیوم که خرمشهر بیش از ۳۸ سال است با آن نا آشناست. یک ساعتی که ازشروع رقابتها گذشت، دیدم چند بوقچی ولیدر تیم صنعت نفت که واسه دیدن مسابقات اومده بودند میدون داری کردن والحق والانصاف هم تماشاگران خرمشهری حق میزبانی رو خوب ادا کردن.
صدای یکدستشون با شعارهای خوزستان برزیلته ، این تیم شیرانه یا علی مدد و فریاد نام قهرمانان ورزشی حاضر در سالن ، لرزه به سالن که چه عرض کنم ، لرزه به خیابان های اطراف می انداختند.
دیگه دل توی دلم نبود وبسیار خوشحال از اینکه این مسابقات هرچی واسه خرمشهر نداشت، این خیر و برکت رو داشت که پس از سالها مردم شهر با ورزشگاه آشتی کنن و فریاد پرشور تماشاچی ها در شهر طنین انداز می شد.
دیگه وقت رفتن بود. از سالن خارج شدم ولی خوشحال از اینکه برای اولین بار این حس رو داشتم که خرمشهر پس از سالها دارد نفس می کشد.
/ غلام عباس کاظمی - فعال اجتماعی/
ارسال دیدگاه