قهرمانی دختر استثنایی در سه رشته ورزشی و امیدواری به آینده
آذرماه امسال به مناسبت روز جهانی معلولین یکی از دختران کم توان ذهنی که حائز ۳ رتبه کشوری در مسابقات قران، کاراته و دوومیدانی شده بود، مورد تقدیر قرار گرفت و امیدواری زیادی به آینده دارد.
نگار واشقانی دانش آموز سال دوم دبیرستان مطهری تهران که به همراه مادر و مدیر مدرسه خود در مراسم حضور یافته بود در گفت و گو با خبرنگار آموزش و پرورش پانا اطهار کرد: امسال ۳ مدال کشوری در ۳ رشته مختلف را به دست آوردم. رتبه سوم کشوری در مسابقات رشته کاراته (در بین دانش آموزان عادی)، رتبه اول مسابقات دوومیدانی، رتبه سوم مسابقات قرائت قران.
وی افزود: علاوه بر اینها در زمینه موسیقی فعالیت می کنم و یادگیری زبان انگلیسی جزو برنامه های روزانه خودم است و اخیرا هم موفق به کسب کمربند قهوه ای در کاراته شده ام.
موفقیت نگار مدیون تلاش های مادر سخت کوش اوست
در مقام گزارشگر نخستین سوالی که به ذهنم می رسد این است که چگونه نوجوانی در عین کمتوانی ذهنی می تواند به همه این کارها بپردازد و طی یک سال در ۳ رشته مدال کشوری کسب کند. خانم کارگردان مدیر مدرسه دخترانه ای که نگار در آنجا تحصیل می کند در پاسخ می گوید: بخش مهمی از موفقیت نگار مدیون تلاش های مادر سخت کوش اوست.
وی می افزاید: خانم واشقانی علاوه بر اینکه عضو انجمن مدرسه هستند همیشه از نظر اخلاقی، فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی پشتیبان ما هستند و به مربیان و مدیران مدرسه کمک می کنند و همین حضور پررنگ شان به معلم ها و مربیان و نیز خودِ نگار انگیزه می دهد و نهایتا باعث موفقیت فرزند ایشان می شود. در واقع وقتی این بچه ها به استقلال می رسند ما لذت می بریم.
از نگار واشقانی میپرسم چطور توانسته از بین این همه دانش آموز عادی به مقام سوم کشوری در کاراته برسد. می گوید: می خواستم ثابت کنم ما هم می توانیم قهرمان باشیم.
نگار را عادی میدیدم
خانم واشقانی مادر نگار درباره نوع رفتار مناسب با بچه های استثنایی می گوید: بچه های ما چیزی از دیگران کم ندارند فقط دیرتر یاد می گیرند که چه بسا بچه های عادی هم در بعضی زمینه ها این مشکل را داشته باشند. والدین باید این بچه ها را در سطح عادی ببینند. من نگار را عادی می دیدم یعنی او هم مثل دیگران باید مهارتهایی را به دست می آورد.
وی درخصوص مشکلاتی که در زمینه پیشرفت بچه های کمتوان ذهنی وجود دارد می گوید: اولین مشکل این است که خیلی ها به این باور نمی رسند که اینها هم مثل بچه های دیگر هستند. بعد از آن مشکل نبود امکانات است. ما به امکاناتی نیاز داریم تا این بچه ها را به جایی برسانیم.
مادر نگار می افزاید: بچه های معلول جسمی حرکتی فدراسیونی متعلق به خودشان دارند ولی بچه های کم توان ذهنی هیچ امکانی ندارند و این کار را سخت تر می کند.
ارسال دیدگاه