واکنش ستاره سینما به کشتار پرندگان
خبر كشتار بیرحمانه مرغان مهاجر در فریدونكنار و روستاهای اطرافش تاسفبار است. كشتار این میهمانهای بیگناه كه كیلومترها بال زدهاند تا سرزمین ما از سرما جان سالم به در ببرند.
رضا کیانیان در روزنامه اعتماد نوشت: خبر كشتار بیرحمانه مرغان مهاجر در فریدونكنار و روستاهای اطرافش تاسفبار است. كشتار این میهمانهای بیگناه كه كیلومترها بال زدهاند تا سرزمین ما از سرما جان سالم به در ببرند.
این مهاجرت زمستانی سالهاست انجام میشود. ولی در این سالهای اخیر است كه شكار تعدادی از آنها به كشتار بیرویه و بیرحمانه تبدیل شده. بیرویه از آن جهت كه قبلا برای سیر كردن شكم برخی اهالی شكار میشدند. طوری كه زاد و ولد مرغان جبران مافات میكرد. ولی سالهای اخیر برای تجارت كشتار میشوند! و تلفات آنقدر زیاد است كه به نابودی این پرندگان میانجامد. بیرحمانه از آن رو كه شیوههای شكار تغییر كرده، طوری كه پرندگان زجركش میشوند. یا از گرسنگی میمیرند، یا از وحشت یا از غرق شدن (برای شناختن این روشها میتوانید مقاله خانم غزل حضرتی در «اعتماد» سیام آبان را ببینید).
سازمان حفاظت محیط زیست میگوید نیروهای انتظامی محلی همكاری نمیكنند. چون معتقدند نباید روزی محلیها را برید.
شكار محدود را میتوان به روزی تعبیر كرد ولی كشتار را هرگز. نكته دیگر اینكه این كشتار به نابودی اینگونهها میانجامد. در این صورت این روزی برای همیشه نابود خواهد شد. كمی برنامهریزی این رزق و روزی را همیشگی میكند و هم به چرخه حیات و زیبایی محیط كمك میكند كه خود این زیبایی میتواند برای اهالی محل درآمدزا باشد.
سال ٧٠، چند ماه باید در اصفهان میبودم. و از آنجا كه عاشق پل خواجو هستم هر شب قبل از رفتن به خانه سعی میكردم حتما از روی این پل بگذرم، در آن سال شهرداری اصفهان تعداد زیادی مرغابی روی زاینده رود رها كرده بود. هر شب دیروقت وقتی میخواستم از پل جدا شوم، میدیدم چند نفر آن پایین چیز سفیدی در وسط دارند و كوشش میكنند. برایم سوال شده بود كه چه میكنند؟! بالاخره یك شب رفتم پایین... و دیدم آنها یك مرغابی را گرفتهاند و دارند پرهایش را جدا میكنند، خب نتیجه چه شد؟ پس از چندی زایندهرود دیگر مرغابی نداشت.
آیا مرغابیها رزق و روزی آنها بودند؟ حتما نه. همانطور كشتار مرغان مهاجر را هم نمیتوان به رزق و روزی تعبیر كرد. بلكه غارت منابع طبیعی و نابودی محیط زیست انسانی است.
چون كشتار میكنند تا لاشهها را بفروشند، هر لاشه ٧٥ هزار تومان. هر چه بیشتر بكشند پول بیشتری به جیب میزنند.
از خودم میپرسم: چرا در گذشته اهالی این روستاها فقط در حد معقول شكار میكردند و قانع بودند؟ ولی در سال های اخیر قناعتشان را فراموش كردهاند و كشتار میكنند؟ جوابی نمییابم جز حرص و طمع. حرص و طمعی كه گریبان همه را چسبیده، حرص و طمعی كه به عنوان زرنگی، تئوریزه شده و مباح. همه به دنبال آنند كه بیشتر به جیب بزنند و هر چه زودتر به مال و منالی برسند. مگر شالیزارها را تغییر كاربری ندادند و صاحبان زمینها به پول نرسیدند؟ خب چرا اینها نرسند؟!
جالب اینجاست، زمانی كه محیطبانان پا پیش میگذارند تا جلوی غارت را بگیرند، كتك میخورند و گاهی دستگیر هم میشوند. این كشتار جز بر اثر بیاخلاقیای كه رواج یافته، چه دلیل دیگری دارد؟! همانطور كه با غارتكنندگان منابع طبیعی برخورد میشود، باید جلوی این كشتار هم گرفته شود.
منبع:برترینها
ارسال دیدگاه