گلایه های یک شاعر از وضعیت نشر در ایران؛

تریبون هایی جایگزین نشر

یک شاعر جانباز کشورمان معتقد است در وضعیت نشر فعلی ایران تریبون هایی مانند هیات های مذهبی، محافل دوستانه و فضای مجازی می‌توانند جمع های مناسبی برای شعر خوانی و رساندن برای علاقه مندان به شعر باشند.

کد مطلب: ۴۲۹۵۴۶
لینک کوتاه کپی شد

مهدی جوکار شاعر و ترانه سرای ایرانی که تاکنون هیچ مجموعه ای را منتشر نکرده است، درباره علت عدم چاپ آثار خود به خبرنگار فرهنگی پانا گفت: متاسفانه در ایران تا زمانی که یک هنرمند زنده است، قدر او را نمی دانند. سال ۷۰ یکی از مثنوی هایم را برای چاپ در اختیار روزنامه ای قرار دادم اما وقتی چاپ شد خودم اثرم را به دلیل تغییرات زیادی که داشت، نتوانستم بشناسم. به همین دلیل تصمیم گرفتم دیگر شعرهایم را در روزنامه یا کتابی چاپ نکنم.

وی در پاسخ به این که آیا فضای مجازی یا سایر فضاها را برای انتشار آثار خود انتخاب کرده است یا نه، افزود: قبل از این که من بخواهم شعر بگویم خودم را جانباز این کشور می دانم و زندگی ام را در راه این سرزمین قرار داده ام. بنابراین مثل عشقی که به جبهه داشتم، شعرهایم را با عشق در فضای مجازی منتشر می کنم و به دست دوستانم می رسانم.
این شاعر با اشاره به گرایش خود به سرودن شعرهای اجتماعی ادامه داد: این جنس شعرها عمدتا بیشتر مورد استقبال خوانندگان قرار می گیرند. حتی در سایر حوزه ها مانند مطبوعات هم وضعیت همین طور است. هرچند که این روزها مردم مجلات سبک زندگی را بیشتر می خوانند و سطح سلیقه شان کمی پایین آمده است. اما من دست کم از خودم توقع دارم تا با آثارم به نسل بعدی بتوانم تلنگری بزنم تا این که بیش از آن که به فکرچپی و راستی بودن باشند، صاف باشند.
جوکار با بیان این که شعر گفتن برای او آن و لحهظه ای دارد و مقید به زمان نیست، بیان کرد: شعر گفتن برای من زمان ندارد. هر ساعتی که هر لحظه ای که خیالی در ذهنم شکل بگیرد، واژه ها را کنار هم می چینم و می نویسم. تریبون هایی هم مثل هیات های مذهبی، محافل دوستانه یا در دانشگاه ها می‌توانند جمع های مناسبی برای شعر خوانی و رساندن اندیشه هایم به علاقه مندان به شعر باشد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار