سوء قصد به جان جانباز و پاسدار بازنشسته درهندیجان

خبر گزاری پانا: به جانباز و پاسدار بازنشسته هندیجانی شلیک کردند .

کد مطلب: ۷۱۸۴
لینک کوتاه کپی شد

فضل الله پور عبدالله در گفتگو با خبرنگارپانا گفت :فضل الله پورعبدالله فرزند مراد حدود ۳۳ سال ساکن هندیجان هستم،متاهل و دارای ۴ فرزند پسر و ۱ دختر می باشم. ۴۶ سال سن دارم و در سال ۱۳۶۰ به عضویت بسیج ویژه هندیجان در آمدم و به طور مستمر در اختیار سپاه به صورت بسیج و قراردادی بودم و بعد از آن به صورت رسمی به عضویت سپاه درآمدم تا سال ۱۳۷۶ در سپاه هندیجان - ماهشهر مشغول به کار بودم.

در آخر دوره خدمتم در نیروی دریایی امام حسین(ع) ماهشهر خدمت کردم و در اوایل جنگ عضو بسیج ویژه شدم و کار مندر پشت جبهه بود در بخش تبلیغات، جمع آوری کمک های مردمی، ۱ سال مسئول بسیج عشایری و در عملیاتهای فتح المبین و قبل از آن در پادگان های آموزشی منطقه در هندیجان و ماهشهر به آموزشهایی پرداختم و در عملیاتی که به طور ویژه شرکت کردم عملیات فتح المبین بود که بعد از آن درعملیات رمضان در سال ۶۱ که در آن سال از ناحیه دست و شکم مجروح شدم و یک ماه در بیمارستان اصفهان بستری بودم بعد از آن یک ماه از طرف عقیدتی سیاسی سپاه خوزستان اعزام شدم به جبهه یک ماه آنجا بودودوباره بعد ازآن اعزام شدم به سپاه هندیجان در سال ۶۵ باز از طریق سپاه هندیجان اعزام شدم به منطقه سوم نیروی دریایی امام حسین(ع)که ازآنجا باز به آبادان،قاسمیه و فاو اعزام شدم که مدت۸ ماه در قسمت یکان رزم فرماندهی شناور که کارمان در دریا بود روی اسکله الامیه عراقدر بعضی مواقع روز و در بعضی مواقع شب به صورت ضربتی گلولهشلیک می کردیم .

ما در آنجا شهید و مجروح داشتیم و شب ها روی اسکله الامیه عراق عملیات داشتیم که در آن شب ۱ شهید و ۴مجروح دادیم که بعد از آن عملیات آمدیم سپاه هندیجان و بعد در اواخر جنگ به همراه گردان رزمی وآموزش دیده و با تجربه به جنگ رفتیم و در شمال استان در تیپ بعثت یک ماه آنجا بودم و به عنوان فرمانده دسته آنجا خدمت می کردم من تا آخر جنگ در خدمت سپاه و اسلام بودم و بعد از آن به سپاه هندیجان آمدم و مأموریت پیدا کردم که جزو نیروهای منطقه سوم نیروهای امام حسین (ع) باشم که تا اواخر خدمت هم آنجا بودم و به مدت ۱ سال دوره ی ناوبری تکمیلی من در استان گیلان زیبا کنار دانشکده علوم فنون دریایی چالوس بود و بعد به عنوان فرمانده شناور ذوالفقارگلاس در ماهشهردر گردان امام علی (ع) مأموریت داشتم.

تا سال ۷۶ امامیه بودم و هم مسئول گشت و هم مسئول عملیاتی پایگاه امامیه بودم که حفاظت از آبهای نیلگون خلیج فارس را بر عهده داشتم. در شمال خلیج فارس که فعالیت های مختلفی بوده کنترل شناورهای تجاری -کنترل شناور های صیادی مبارزه با قاچاق و یک سری مأموریت هایی بوده که نمی توان به آنها اشاره کرد. سه سال آخرکارم در گردان امام علی (ع) به عنوان فرمانده پایگاه مشغول به خدمت بودم و در سال ۷۶ حکم بازنشستگی را به ما دادند

وی در مورد کار بعد از بازنشستگی گفت :بعد از بازنشستگی به همراه چند نفراز دوستان شراکتیدر مغازه مصالحفروشی مشغول به کار شدیم.

پور عبدالله در مورد روز حادثه گفت : دو روز قبل از ماه مبارک رمضان ساعت ۱۱ صبح بود ماشینی که برای ما مصالح حمل می کرد بار خود را خالی کرد بیرون رفت و هنگامی که تنها شدم بعد ازگذشت ۲۰ ثانیه یک موتور با دو نفر در مغازه توقف کرد من فکر کردم که مشتری هستندبعد از آن پیاده و وارد مغازه شدند آنها مسلح بودند و از من خواستند که دخل مغازه را خالی کنم من هم بدون مقاومت پول را دادم و گفتم که هر چه می خواهید انجام بدهید ولی دست به کار خطرناک نزنید.

اماآنها به پول داخل دخل توجه نکردند و اصرار داشتند که گاوصندوق را باز کنم ولی من گفتم که کلید همراه من نیست و واقعا همراهم نبود دستپاچه شدم ولی آنها باور نکردند و گفتند که تا ۳ می شماریم اگر باز نکردی شلیک می کنیم حقیقتش من از ترس نمی دانستم چکار کنم و برای آنها قسم حضرت ابالفضل العباس (ع) را خوردم که کلید همراه من نیست ولی آنها به ساحت مقدس ابالفضل العباس(ع)توهین کردندکه جای گفتن ندارد.من این را خدمت امام جمعه عرض کردم و از شدت تأسف گریه کردند..باز دوباره اصرار کردند که کلید را بدهم ولی گفتم که همراهم نیست یکی از آنها که چماق دستش بود کوبید روی سرم و دومی می گفت که شلیک کن تو سرش کهتمام کند. نمی دانم قدرت خداوند بود که به سرم شلیک نکردند یکسری کلید که همراهم داشتم و روی میز گذاشتم و کنار رفتم که بعد از آن یکی از آنها جای من نشست و به من گفت که وسط اتاق بنشینم تا که نشستم به من شلیک کرد.

و تیر خورد وسط زانوی من که شدیداً زخمی شدم به طوری که زانوی من شکست و خونریزی زیادی داشت ضربه آنقدر زیاد بود که وقتی به پایم اصابت کرد از جای خود بلند شدم چند لحظه بعد که متوجه شدند کلید همراه من نیست و گاو صندوق باز نمی شود پول هایی را که روی میز بود از ترس و دستپاچگیبه طور کامل برنداشتند و آرام از اتاق بیرون رفتند و موبایل من را بردند به طرف تلفن رفتم ولی نتوانستم تکان بخورم و حرکت کنم.تقریبا ۵ دقیقه بدون حرکت ماندم و خونریزی شدیدی داشتم دعا کردم که خداوند به من کمک کند و مدتی بعد پسر جوانی که برای خرید مصالح آمده بود وضعیت من را دید و گفت چکار کنم گفتم به ۱۱۰ اطلاع بدهد شماره های آشنایان و خانواده خودم را دادم و او با آنها تماس گرفت خلاصه همه آمدند و من را داخل آمبولانس گذاشتند و به بیمارستان هندیجان منتقل کردند بعد از مداوای سرپایی ما را به ماهشهر انتقال دادند ۳ روز در بیمارستان ماهشهر بستری بودم که دکترها تشخیص دادند نمی توانند مرا آنجا عمل کنند امکانات آنها کم بود بادرخواست خودم به بیمارستان اهواز منتقل کردند و۹ روز در بیمارستان اهوازبستری بودم .

تا اینکه نوبت عمل من رسید کادر پزشکی خوبی داشتند ابتدا قرار بود مرا به تهران منتقل کنند چون وضعیت خیلی سختی داشتم اما یکی از دکترها قبول کرد که مرا عمل کند من تا الان ۴۰ روزاست که نتوانستم از جای خود حرکت کنم و کاری انجام بدهم.۴-انتظار شما از مسئولین شهرستان هندیجان چیست؟مسئولین انتظامی ودادگستری که سراغ من نیامدند و بپرسند که من در چه وضعیتی به سر می برم؟ که آیا میتوانم مجرمین را شناسایی کنم،اصلاً آنها به سراغ من نیامدند تا این موضوع را پیگیری کنند و نمی دانم این موضوع را پیگیری کردند یا نه؟همین را می دانم که چند نفر را دستگیر کردند و بعد از محاکمه معمولی آزادشان کردند. من به این امراعتراض دارم ،نه کسی را متهم می کنم و به هیچ کس شک ندارم و فقط حرف من این است که مجموعه نیروی انتظامی اعم از فرماندهی،آگاهی و پلیس ۱۱۰ باید به سراغ من می آمدندو پیگیر این موضوع می شدند.

حداقل بعد از ترخیص از بیمارستان سراغ من می آمدند!۵-در حال حاضرچه اقدامی انجام داده ایدبه کسی مشکوک هستید؟متأسفانه هنوز اقدامی انجام نشده است و به کسی شکی ندارم .من از فرمانداری شهرستان هندیجان گله مندم که چرا پیگیر این موضوع نبودند.بنده پاسدار بودم و در جنگ سهمی داشتم و منتی بر مردم و انقلاب ندارم من مدیون انقلابم مدیون رهبری و دست رهبری را می بوسم.من هیچ گله ای از نظام ندارم وگله مناز کارگزاران است که چرا سراغ من نیامدند فرماندار باید یک مقدار به مسئله بنده بیشتر اهمیت می داد بخشدار مرکزی به من سر زدند بعضی از کارمندان فرمانداری که یا با بنده نسبتی داشتند یا دوست من بودند به عیادت من آمدند ولی من شخصاًاز فرماندار بیشتر از اینها انتظار داشتم.

وی در ادامه گفت:که گله دیگری که دارم از خبرنگاران است که چرا در همان اوایل به سراغ من نیامدند تا با من مصاحبه کنند آنها باید موقعی که از دنیا میرفتم می آمدند که با من مصاحبه کنند!و صد در صد اینگونه می شد،خبر تهیه می کردند و عکس می گرفتند. من نمی دانم منظور این دو موتور سوار از این سرقت چه بوده که به من شلیک کردند واین بیشتر شبیه به مشکل سیاسی است من انتظار دارم خبرنگاران تا زمانی که زنده هستم خبرهای بنده را انتقال و پیگیر باشند .

پور عبدالله در مورد شکایت و وکیل گرفتن ادامه داد: هنوز شکایت نکردم و وکیل نگرفتم.حالت مزاجی من طوری بود که از اهواز تا خانه را به هزار زحمت آمدم و بعد از آن مهمان داشتم از اقوام،مردم و مسئولین شهر بودند و من هم نمی توانستم به دادگستری مراجعه کنم و موضوع را شخصاً پیگیری کنم و اکنون که حالم بهتر شده می توانم موضوع را پیگیری کنم و به نیروی انتظامی سر بزنم و حضوراً شکایت بکنم. بنده قرار بود که شکایت کنمخبر دادند که چند نفر را دستگیر کردند و بعضی از آنها اعتراف کردند و بعد هم گفتند که ما بررسی هایی کردیم که پوکه و پتر پای من برای کارشناسی مجدد به مرکزاستان فرستادیم و ۲۰ روز می گذرد و هنوز خبری نشده است. خبردار شدم که متهمان را آزاد کردند نمی گویم خدایی ناکرده آنها همان سارقین هستند حرف من این است که دادگستری و نیروی انتظامی نباید به راحتی از این قضیه بگذرند و آن را ساده بگیرند باید مظنونین زیادتری را پیدا می کردند و جدی برخورد می کردندو انتظار ما از قوه قضاییه بیشتر از اینها است.آنها باید با ابهت وارد این قضیه می شدند که درس عبرتی برای دیگر متخلفین باشد

.آنها اینقدر سرد برخورد کردند که من مطمئنم بعد از این قضیه عوارض بدی برای شهرستان خواهد داشت و از لحاظ امنیتی مطمئناً وضع خرابتر از این خواهد شد و مجرمین ترسی نخواهند داشت.بالاخره از ما گذشت بنده برای آینده شهرستان می گویم و نگرانم که مسئولین چه جوابی می خواهند در برابر مردم داشته باشند. مطمئنا در روز های آینده مسئله دیگری پیش خواهد آمد این است که بنده صد در صد به خاطر شخص خود نمی گویم، چه تضمینی وجود دارد که فردای روز برای دیگر مغازه دار و افراد دیگر این حادثه رخ ندهد.

وی افزود :من از طریق معاونت قضایی سپاه شکایت می کنم و و جداً از سپاه تقاضا کردم که وارد مسئله شوند متأسفانه نیروی انتظامی شهرستان برای من کاری انجام ندادندو واقعا گله مند هستم. در وهله اول از مسئولین خودمان انتظار پیگیری داشتم که به طور جدیوارد عمل شوند و لی نتیجه نداد.از فرمانده سپاه هندیجان همان طوری که در ملاقاتی که در منزل ما داشتند از آنها خواستم که پیگیر موضوع باشند و او هم پذیرفت و قول داد که اقدامات قضایی را انجام می دهد و در ماهشهر از سردار بختیاروند که از دوستان و همکاران قدیمی من هستند که انتظار دارم ایشان وارد عمل شوند و اگر زحمت بکشند و مسافرتی به شهرستان هندیجان داشته و دیداری با مسئولین داشته باشند و اگر وقت ندارند حداقل معاونت قضایی خود را در این رابطه فعال کنند وباتماسهایی که با ایشان در بیمارستان ماهشهر داشتم حقیقتا ایشان همکاری خوبی داشتند

بنده ایشان را قبول دارم و انسان زحمت کشی هستند اکنون شرایط طوری شده که پرونده راکد مانده و امیدوارم معاونت قضایی سپاه آن را فعال کند و در این رابطه نامه بدهند و از فرمانداری و دادگستری و نیروی انتظامی هندیجان توضیح بخواهند همین طور در استان هم معاونت فرماندهی لشکری ولی عصر(عج) سردار شاهوار پور از معاونت قضایی آنها می خواهیم که اگر وقت داشتند دراین موضوع ما را یاری کنندو حداقل کمکی شود .هفته دفاع مقدس را به شما و ملت ایران تبریک می گویم .

بنده از همه کسانی که در این موضوع به بنده کمک کردند و لطف داشتند تشکر می کنم و از شما خبرنگار عزیز و همکارانتان کمال تشکر را دارم و از همه کسانی که از اول این حادثه با بنده همدردی کردند چه زباناًچه تلفناً هم در ماهشهر و هم در بیمارستان اهواز واقعاً تشکر می کنم و از خداوند خواستار این هستم که در زندگیتان موفق و پایدار باشید و برای رهبری انقلاب و مردم آرزوی سلامتی دارم

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار