توصیه های عاشورایی شهدای امور تربیتی/۱۷
شهادت به سبک حسین(ع) لازمه حکومت اسلامی است
شهید محسن سرمدی در بخشی از وصیتنامه خود می گوید : لازمهی ایجاد حکومت اسلامی در جهان شهادت است. وچه بسا لازم است نسلی که انقلاب کردهاند، برورند و همانگونه که امام حسین(ع) و یاران او همگی شهید شدند، ما نیز وظیفهای داریم که باید به هر نحوی که هست، به انجام برسانیم.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، می دانیم که انقلاب اسلامی ایران و نهضت امام خمینی (ره)حاصل پیام ۱۴۰۰ سال پیش نهضت عاشورای امام حسین (ع) است که در نهایت به دست فرزند خلف ایشان یعنی امام خمینی(ره) به ثمر نشست و موجبات تشکیل حکومت اسلامی را فراهم ساخت .
امام خمینی (ره)در برابر یزیدان زمان مقاومت کرد و از برکت وجود امام حسین (ع) و یارانش بود که در جنگ هشت ساله، شهدای گلگون کفن، همانند ۷۲ تن از یاران امام حسین (ع) در مقابل یزیدیان ایستاده و تقدیم اسلام شدند .
سرویس آموزش و پرورش پانا در راستای ارج نهادن به مقام شامخ شهدا به ویژه ۴۱۱ شهید امور تربیتی و همچنین نشان دادن آثاری از برکات نهضت عظیم کربلا برگی از زندگینامه این شهدا را که مربوط به تاسی از این نهضت عظیم بوده است را ورق زده است که در ایام ماه های محرم و صفر در قالب گزارش های مختلف منتشر می کند .
بخش هفدهم این گزارش مربوط به شهید محسن سرمدی از شهدای امور تربیتی استان اصفهان شهرستان نجف آباد است که به جوانان توصیه می کند لازمهی ایجاد حکومت اسلامی در جهان شهادت است. وچه بسا لازم است نسلی که انقلاب کردهاند، برورند و همانگونه که امام حسین(ع) و یاران او همگی شهید شدند، ما نیز وظیفهای داریم که باید به هر نحوی که هست، به انجام برسانیم.
مشخصات شهید:
نام و نامخانودگی: محسن سرمدی
تولد: ۱۶/۱۱/۳۶
محل تولد(استان/شهر): نجف آباد
سال ورود به امور تربیتی: ۶۰
مدرک تحصیلی: لیسانس
محل اشتغال: مدرسه
تاریخ اعزام به جبهه: ۳۰/۱۱/۶۰
محل اعزام(استان/ شهر): اصفهان
مدت حضور در جبهه: به دفعات، هر بار به مدت ۱۵، ۳۰ یا ۴۵ روز
تاریخ شهادت: ۰۵/۱۲/۶۲
محل شهادت: جزیرهی مجنون- عملیات خیبر
محل دفن شهید: نجف آباد
زندگینامه شهید:
شهید سرمدی در بهمن ۱۳۳۶ در نجف آباد در یک خانوادهی متوسط پایین به دنیا آمد و در شروع تحصیل، پدرش را از دست داد و مسئولیت ادارهی هفت پسر و یک دختر به عهدهی مادرش افتاد. آن شهید هم درس میخواند و هم کار میکرد. پس از دورهی ابتدایی در دانشسرای مقدماتی مشغول به تحصیل شد و پس از آن نیز روزها کار کرده و شبها درس میخواند. پس از اخذ دیپلم ، در رشتهی روانشناسی دانشگاه اصفهان پذیرفته شد. پیش از پیروزی انقلاب، به همراه تعدادی از دوستانش علیه رژیم شاه فعالیتهای مخفیانهای داشته و یکبار نیز دستگیر شد. پس از انقلاب نیز در کلاسهای عقیدتی خود شاگردان زیادی داشت.
در اسفندماه ۱۳۵۸ ازدواج نمود و صاحب دو فرزند شد که در همان زمان به علت بیماری فوت شدند. در طول تحصیل و در زمان تعطیلی دانشگاه، در دبیرستانهای آموزش و پرورش به تدریس دینی و قرآن به عنوان مربی امور تربیتی اشتغال داشت. با شروع جنگ، به میدان شتافت و وقتی میدید شاگردان و دوستانش شهید میشوند، عرصه به او تنگ شده و برای وصال حق لحظه شماری میکرد. وی با بیان اینکه مادرش هفت پسر دارد و میبایست خمس خود را به جمهوری اسلامی بپردازد، مادر را آمادهی شهادت خود کرده بود. سرانجام پس از شهادت و ۱۲ سال مفقودالاثر بودن، در سال ۷۴ به منزل بازگشت.
وصیتنامه شهید:
آنان که گفتند پروردگار ما "الله" است، و سپس مقاومت کردند، ملائکه ی خدا را بر آنان نازل میشوند که هرگز نترسید و غمگین نباشید و بشارت باد شما را به بهشتی که وعده داده شده بود. چیزی که ما باید بدانیم این است که درهر حال وظیفهای داریم که نباید بر زمین گذاشته شود و خط سیری که در هر شرایطی نباید فراموش شود. البته درست است که جنگ مسئلهی اصلی است. اما اگر خوب دقت کنیم، جنگ هرگز برای ما هدف نیست. چنانچه خدا فرموده است، لازمهی ایجاد حکومت اسلامی در جهان شهادت است. وچه بسا لازم است نسلی که انقلاب کردهاند، برورند و همانگونه که امام حسین(ع) و یاران او همگی شهید شدند، ما نیز وظیفهای داریم که باید به هر نحوی که هست، به انجام برسانیم.
شهید رجایی به او شربت داد.
راوی: محمد شکوهی (پدر شهید)
شبی در عالم خواب شهید رجایی را دیده بود که یک لیوان شربت به او میداد. مادرش میگفت که وقتی او را به آرامی بیدار کرده و پرسیدم چرا گریه میکنی؟ شهید گفته بود که ای کاش بیدارم نمیکردی. در خواب صحنهی زیبایی دیدم که شهید رجایی در باغ زیبایی بود و یکی از جامهای شراب را به من داد و آن شربت را خوردم. به عمرم چنین شربت گوارایی ننوشیده بودم. بعد از اینکه به جبهه رفت، دو ماه بعد به شهادت رسید و آن موقع حرفش را باور کردیم و دریافتیم که شهادت نصیب هرکسی نمیشود.
به من نگفت روزه گرفته
راوی: زرین پایدار (مادر شهید)
یک روز که از تهران به روستا آمده بود، برایش صبحانه آماده کردم. گفت: مادر من صبحانه خوردهام. از من تشکر کرده، سفره را جمع کرد و به دیدن دوستانش رفت. ظهر که آمد، برایش ناهار آوردم. گفت مادر جان، اگر خدا بخواهد امروز را روزه گرفتهام. گفتم مادر جان تو که سحری نخوردی. گفت خدتوند روزی رسان است. برای نماز و استراحت به مسجد رفتم. کنار مسجد پایم به چیزی خورد. دیدم مقداری نان و پنیر و یک عدد سیب داخل نایلون قرار داده شده است. فردی را دیده و به وی گفتم: پدر جان! این بسته مال شماست. اما وی گفت: پسر جان این روزی توست. بخور نوش جانت. من آن را خورده و نیت کردم اگر خدا قبول کند روزه بگیرم. غذا را برای افطار بگذار.
ارسال دیدگاه