توصیه های عاشورایی شهدای امور تربیتی/۱۳
به یاد امام حسین (ع) و اصحاب با وفایش گریه کنید
شهید عبدالرضا حکیمی در بخشی از وصیتنامه خود می گوید: چون فرزند و برادر خویش را از دست اده اید اما نگذارید این گریه شما شکایت تبدیل شود. این را بیاد بیاورید که امام حسین علی اکبرش این جوان والا مقام خویش را در راه اسلام داد و اگر گریه است به یاد امام حسین و اصحاب او بکنید.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، می دانیم که انقلاب اسلامی ایران و نهضت امام خمینی (ره)حاضل پیام ۱۴۰۰ سال پیش نهضت عاشورای امام حسین (ع) است که در نهایت به دست فرزند خلف ایشان یعنی امام خمینی(ره) به ثمر نشست و موجبات تشکیل حکومت اسلامی را فراهم ساخت.
امام خمینی (ره)در برابر یزیدان زمان مقاومت کرد و از برکت وجود امام حسین (ع) و یارانش بود که در جنگ هشت ساله، شهدای گلگون کفن، همانند ۷۲ تن از یاران امام حسین (ع) در مقابل یزیدیان ایستاده و تقدیم اسلام شدند.
سرویس آموزش و پرورش پانا در راستای ارج نهادن به مقام شامخ شهدا به ویژه ۴۱۱ شهید امور تربیتی و همچنین نشان دادن آثاری از برکات نهضت عظیم کربلا برگی از زندگینامه این شهدا را که مربوط به تاسی از این نهضت عظیم بوده است را ورق زده است که در ایام ماه های محرم و صفر در قالب گزارش های مختلف منتشر می کند.
بخش سیزدهم این گزارش مربوط به شهید عبدالرضا حکیمی از شهدای امور تربیتی استان بوشهر شهرستان برازجان است که به جوانان و خانواده توصیه می کند چون فرزند و برادر خویش را از دست اده اید اما نگذارید این گریه شما شکایت تبدیل شود. این را بیاد بیاورید که امام حسین علی اکبرش این جوان والا مقام خویش را در راه اسلام داد و اگر گریه است بیاد امام حسین و اصحاب او بکنید.
مشخصات شهید :
نام و نام خانوادگی: عبدالرضا حکیمی
سال تولد: ۱۳۴۱
محل تولد: بوشهر- برازجان
سال ورود به امور تربیتی: ۱/۷/۶۱
مدرک تحصیلی: فوق دیپلم
محل اشتغال: مدرسه
تاریخ اعزام به جبهه: ۲۹/۰۵/۶۲
محل اعزام: شهر بوشهر- دشتستان
نحوه شهادت: جهاد در جبهههای حق علیه باطل
تاریخ شهادت: ۲۹/۰۸/۱۳۶۲
محل شهادت: پنجوین عراق
محل دفن شهید: برازجان
مدت حضور در جبهه: ۳ ماه
زندگینامه شهید:
در پانزدهم آبان ماه سال ۱۳۴۱ در خانواده ای مذهبی و مؤمن در شهر برازجان متولد شد. پدر گرامی اش که کارگری سخت کوش بود نام نیکوی عبدالرضا را برای او برگزید. عبدالرضا دوران تحصیلات خود را با نمرات عالی پشت سر گذاشت. دوران جوانی او مصادف بود با شکل گیری مبارزات انقلابی مردم مسلمان ایران علیه رژیم ظالم پهلوی. عبدالرضا با شناخت عمیق و ایمان بالای خود به صف مبارزین پیوست و همراه شهیدانی چون صادق گنجی که سالها بعد به عنوان سفیر فرهنگی ایران در لاهور پاکستان به شهادت رسید، فریاد حق طلبی و اسلام خواهی سر داد.
سال ۱۳۵۹ در دانشگاه تربیت معلم تهران دررشته پرورشی پذیرفته شد و همزمان با آغاز تحصیلات شیپور جنگ تحمیلی نیز به صدا در آمد. هر بار که به برازجان می رفت حجله یکی از دوستان شهیدش را می دید و از دل آه حسرت می کشید و از خداوند طلب فیض شهادت می کرد. با فارغ التحصیلی از دانشگاه مشغول تدریس در مدارس شد. فعالیتهای شبانه روزی این شهید بزرگوار او را به چهره ی شناخته شده مبدل کرد.
سرانجام تاب نیاورد و به جبهه ها ی حق پیوست و سه ماه بعد از اعزام در پنجوین عراق در عملیات والفجر ۴ در تاریخ ۲۹ آبانماه ۱۳۶۲ به درجه رفیع شهادت نائل گشت.
یادش گرامی و روانش شاد باد.
قسمتی از وصیتنامه شهید:
الَذِینَ آمَنُواْ وَ هَاجَرُواْ وَ جَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَةً عِندَ اللّهِ وَ أُوْلَئِكَ هُمُ الْفَائِزُونَ
با سلام و درود فراوان بر مهدی موعود (عج) امام امت، خمینی کبیر بت شکن و با آرزوی پیروزی حق بر باطل وصیتم را آغاز می کنم:
در آغاز باید بگویم که هر چه می توانید ایمان خود را قوی کنید و تقوا پیشه کنید. نکند با مرتکب شدن خلافی خدا را ناراضی کنیم که در این صورت وای بر ما! نکند دوستی دنیا ما را بگیرد. نماز شب را یادتان نرود. در دعاهای نیمه سحر امام یادتان نرود. همدیگر را دعا کنید، ظهور امام زمان را طلب کنید، پیروزی رزمندگان و شفای مجروحین و جانبازان را طلب کنید. غیبت همدیگر را نکنید که منشأ هر فساد همین غیبت است. احترام همدیگر را حفظ کنید. در طلب روزی حلال باشید که یک لقمه روزی حرام انسان را خوک صفت می کند و اطمینان داشته باشید که روز دهنده خداست. اگر خواست به ما روزی می دهد و اگر نخواست هم آنرا قطع می کند. در مقابل بلاها و گناهانمان صبر کنیم تا ایمانمان قوی شود.
سخنی با خانواده ام:
امیدوارم که در شهادت من غمی بر خود وارد نکنید و نکند بخاطر شهادت من گریه و زاری بکنید. گریه بخاطر کسی است که خطا می رفته و در آن کشته شده؛ در اینجاست که باید گریه کرد ولی برای شهید باید جشن گرفت. البته نمی توانم بگویم اصلاً گریه نکنید چون فرزند و برادر خویش را از دست اده اید اما نگذارید این گریه شما شکایت تبدیل شود. این را بیاد بیاورید که امام حسین علی اکبرش این جوان والا مقام خویش را در راه اسلام داد و اگر گریه است بیاد امام حسین و اصحاب او بکنید.
در آخر ای خانواده عزیزم با هم مهربان هستید، مهربانتر باشید. ایثار دارید، این ایثارتان را بیشتر کنید و تا می توانید مطالعه کنید و خوب آن را در زندگی خود عملی کنید و مرا ببخشایید اگر نسبت بشما جسارتی کرده ام که خداوند حق خویش را بر شهید می بخشد امام حق الناس را نمی بخشد مگر خود مردم ببخشند.
از جمع الناس التماس دعا دارم.
شوق پرواز
راوی: علیرضا حکیمی (برادر شهید)
رباط پای راست عبدالرضا بر اثر تصادف آسیب دیده بود و چند سالی می شد که در راه رفتن مشکل داشت. به خاطر همین مصدومیت هم از خدمت سربازی معاف شد اما برای رفتن به جبهه اشتیاق عجیب و وافری داشت. به مادرم گفت: مادر اجازه می دهی به جبهه بروم؟ مادرم به او گفت: پسرم، پای تو صدمه دیده نمی توانی بدوی در جبهه ها نیاز به افرادی دارند که بدن آماده و سالمی دارند تا بتوانند با دشمن بجنگند. بعد ازاین حرف مادرم بود که عبدالرضا به فکر عمل پایش افتاد و به تهران رفت تا بتواند در جبهه ها حاضر شود.
تذکر به حجاب
راوی: طاهره حکیمی (خواهر شهید)
من کوچکترین فرزند خانواده بودم و برادرم عبدارضا علاقه بسیاری به من داشت. خاطم هست مادرم لباسی برایم دوخته بود و من آن را با ذوق به تن کرده بودم و منتتظر نشسته بودم تا عبدالرضا بیاید و لباسم را ببیند. زمانی که برادرم آمد و مرا دید خیلی از من تعریف کرد اما زمانی که متوجه شد جوراب به پا ندارم به من گفت: خواهرم تو خیلی زیبایی، اما زیبایی یک دختر زمانی کامل می شود که حجابش هم کامل باشد. من که واقعاً عبدالرضا را دوست داشتم و نمی خواستم او را ناراحت کنم سریعاً رفتم و جوراب پوشیدم . مادرم به او گفته بود این بچه تنها ۵ سال دارد نباید به او سخت بگیری و برادر مهربانم پاسخ داده بود: نه مادر! شخصیت یک انسان در همین سنین شکل می گیرد از این سن باید آموزه های دینی را به کودک آموخت.
ارسال دیدگاه