توصیه های عاشورایی شهدای امور تربیتی/۱۲
آمدهایم که رهگشای خونین دیار کربلا باشیم
شهید محمدرضا شبانی در بخشی از وصیتنامه خود می گوید: در کنار تمام شهیدان خواهم ایستاد و از شما سئوال خواهم کرد که کمک در پشت جبهه شما به چه صورت بوده است حافظ خون شهدا باشید با اعمال خود و با رفتار خود حرمت شهدا و خون شهدا را پایمال نکنید. ما آمدهایم که رهگشای خونین دیار کربلا باشیم.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، می دانیم که انقلاب اسلامی ایران و نهضت امام خمینی (ره)حاضل پیام ۱۴۰۰ سال پیش نهضت عاشورای امام حسین (ع) است که در نهایت به دست فرزند خلف ایشان یعنی امام خمینی(ره) به ثمر نشست و موجبات تشکیل حکومت اسلامی را فراهم ساخت .
امام خمینی (ره)در برابر یزیدان زمان مقاومت کرد و از برکت وجود امام حسین (ع) و یارانش بود که در جنگ هشت ساله، شهدای گلگون کفن، همانند ۷۲ تن از یاران امام حسین (ع) در مقابل یزیدیان ایستاده و تقدیم اسلام شدند .
سرویس آموزش و پرورش پانا در راستای ارج نهادن به مقام شامخ شهدا به ویژه ۴۱۱ شهید امور تربیتی و همچنین نشان دادن آثاری از برکات نهضت عظیم کربلا برگی از زندگینامه این شهدا را که مربوط به تاسی از این نهضت عظیم بوده است را ورق زده است که در ایام ماه های محرم و صفر در قالب گزارش های مختلف منتشر می کند .
بخش دوازدهم این گزارش مربوط به شهید محمدرضا شبانی از شهدای امور تربیتی استان سیستان و بلوچستان شهرستان زاهدان است که به جوانان و خانواده توصیه می کند ما آمدهایم که رهگشای خونین دیار کربلا باشیم. عشق حسین در مورد زیارت کربلا در نظر است. پیام من به خواهران این است که اگر میخواهند که سرپل صراط زینب (س) در کنار مادرش زهرای مرضیه راه را بر آنان نگیرند دست به دست هم داده و فرزندان و شوهران و برادران و عزیزانی که توان رزم دارند را به سوی جبهه گسیل دارند که ما غصه قدس داریم نه تنها کربلا.
مشخصات شهید:
نام و نامخانودگی: محمدرضا شبانی
تولد: ۱۳۴۰
محل تولد(استان/شهر): خراسان جنوبی - مشهد
سال ورود به امور تربیتی: ۱۳۶۴
مدرک تحصیلی: دیپلم
محل اشتغال: امور تربیتی مدرسه راهنمایی مرادقلی
تاریخ اعزام به جبهه: آذرماه ۱۳۶۵
محل اعزام(استان/ شهر): سیستان و بلوچستان - زاهدان
مدت حضور در جبهه: دو ماه ونیم
نحوه شهادت: جهاد در جبهههای حق علیه باطل
تاریخ شهادت: ۰۴/۱۱/۶۵
محل شهادت: شلمچه
محل دفن شهید: بیرجند
زندگینامه شهید:
با یاد و نام دلیرمردای که در راه اهداف بلند خویش جان دادن تا ما سربلند زندگی کنیم.
شهید محمدرضا شبانی در سال ۱۳۴۰ در شهر مشهد در یک خانواده مذهبی چشم به جهان گشود. محمد فرزند هفتم خانواده و سومین فرزند پسر بود. به دلیل اینکه پدر محمدرضا نظامی بودند دائماً در حال تغییر محل سکونت بودند و از شهری به شهر دیگر عزیمت میکردند، به همین علت محمد چند سال از دوران کودکی را در مشهد زندگی کرده و بعد همراه خانواده و به خاطر انتقال پدر خویش راهی شهرستان بیرجند شد و بقیه دوران زندگی خود را در آنجا سپری کرد.
تمای دوران تحصیل خود را در بیرجند گذراند و بعد از اتمام تحصیلات متوسطه راهی دوران خدمت سربازی شد و دو سال خدمت را در شهرستان ماکو استان آذربایجان غربی گذراند.
شهید محمدرضا شبانی به ورزش علاقمند بود و در رشته کشتی فعالیت داشت و موفقیتهایی در این زمینه کسب کرده بود.
محمدرضا بعد از اتمام خدمت سربازی چند صباحی را در بیرجند در کنار خانواده سپری کرد و تقریباً حدود سالهای ۶۳ یا شاید ۶۴ برای اشتغال به کار در آموزش و پرورش سیستان و بلوچستان، شهرستان زاهدان عازم این دیار شد مابقی عمر کوتاه خویش را در این نقطه از ایران اسلامی گذراند.
شهید شبانی در امور تربیتی شهرستان زاهدان مشغول به کار شدند و در مدارس پسرانه راهنمایی شهید مرادقلی واقع در خیابان امام خمینی (ره) و دبستان و راهنمایی شهید آیت الله سعیدی واقع در خیابان مهر خدمت میکردند.
محمدرضا به سبب روحیة اسلامی و احساس وظیفه شرعی در چند مرحله تصمیم به رفتن به جبهههای نبرد حق علیه باطل گرفت که هر بار به دلیلی موفق به انجام این کار نمیشدند. اما سرانجام همراه کاروان محمدرسولالله (ص) در آذرماه سال ۱۳۶۵ از شهرستان زاهدان در یک روز سرد و طوفانی پاییز عزم جبهه شدند تقریباً دو ماهی را در جبهه گذرانید که بالاخره در ۰۴/۱۱/۶۵ روح بلند و آسمانیش به عرشیان پیوست. روحش شاد و یادش گرامی باد «نمیدانم شاید زمین ظرفیت پذیرش آن شیرمردان را نداشت»
وصیتنامه شهید:
ما شهادت را یک فوز عظیم میدانیم و ملت ما هم شهادت را به جان و دل قبول میکند. "امام خمینی (ره)"
با سلام و دورد بیکران به رسول خدا و ائمه معصومین و دعا برای ظهور آقا صاحبالزمان (عج) اینک که به آرزوی دیرینهام رسیدهام چند جملهای را به عنوان تذکر یادآور میگردم اول اینکه همه عزیزان و امت حزبالله را به تقوا و ترس از خدا دعوت میکنم همه برادران و خواهران را به امر به معروف و نهی از منکر کردن دعوت میکنم و از آن حالت بیتفاوتی بیرون بیایند و به این زمینه امر به معروف و نهی از منکر اهمیت خاص بدهند تا انشاءالله بتوانند شمهای از مدینه فاضله را در دیارمان برپاکنیم. امت حزبالله به زندگی خود هدف بخشید و دوران کمال انسان گام بردارید، مبادا که حدیث حضرت رسول اکرم (ص) (در مورد مرگ به گونهای از نفاق) دامن من و شما را به هنگام مرگ بگیرد. به جهاد با دشمنان اسلام بپردازید که بهشت در زیر سایة شمشیرهاست آنها که میتوانند به جبههها بیایند و آنها که در پشت جبهه باقی میمانند، منظورم مسئولین محترم ادارات و بازاریهاست. الآن میگویم هر رخنهای که از عدم هماهنگی شما در بین مردم ایجاد شود و دشمن از این رخنه استفاده کند، جوابگوی این نابسامانیها خودتان هستید.
در کنار تمام شهیدان خواهم ایستاد و از شما سئوال خواهم کرد که کمک در پشت جبهه شما به چه صورت بوده است حافظ خون شهدا باشید با اعمال خود و با رفتار خود حرمت شهدا و خون شهدا را پایمال نکنید.
ما آمدهایم که رهگشای خونین دیار کربلا باشیم. عشق حسین در مورد زیارت کربلا در نظر است. پیام من به خواهران این است که اگر میخواهند که سرپل صراط زینب (س) در کنار مادرش زهرای مرضیه راه را بر آنان نگیرند دست به دست هم داده و فرزندان و شوهران و برادران و عزیزانی که توان رزم دارند را به سوی جبهه گسیل دارند که ما غصه قدس داریم نه تنها کربلا.
وصیت میکنم که مرا در بیرجند دفن کنید پیکرم در صورت باقی ماندن که به زاهدان برده خواهد شد از محل تشییع جهت معرفی امور تربیتی به سمت امور تربیتی زاهدان و از آنجا به سمت بیرجند حمل کنید و در بیرجن بسان برادر علی شبانی پیکرم را از محل مسجد رضوی و پایگاه بسیج آن مسجد تشییع کنید باشد که خداوند توفیق عنایت فرماید.
از امت حزبالله درخواست عفو و بخشش دارم چون تنها مسئلهای که از شهید قبول نمیشود و خداوند نمیتواند از آن بگذرد حقالناس است و به امت حزبالله میگویم حاضرین به غایبین برسانند هر کسی حق بر گردن من دارد در زاهدان به خانوادهام واقع در انتهای خیابان مهر و در بیرجند به خانه پدریم مراجعه نمایند و حق خود را مطالبه و از من بگذرند. بدهکارها هم به همین صورت به خانوادهام مراجعه نمایند و این امر را انجام دهند.
امت حزبالله بیرجند همه شما در گردن من حق داشتید چون از امکانات آن محیط استفاده نموده بودم ولی در محیط دیگری به خدمت مشغول شدم از حقوق خود که در گردن من باقی است بگذرید و از همه زمینهها و از همه زمینهها از همه چیز بگذرید. بخصوص مغازهداران شهرستان نسبت به داد و ستدها مرا ببخشند از کلیه اساتیدی که در رابطه با آموزش و پرورش و تربیت بدنی با آنها سروکار داشتهام خواهان این هستم که از گناه غیبت و تهمت و افترا من چشم پوشند، آدمی ممکنالخطاست و در طول زندگی چه به بد و چه به خوب از شماها نام بردهایم.
خداوند مرا ببخشد شما هم از گناه من بگذرید، برادران هیئت سجادیه و عاشقان گلستان حسینی زاهدان از آنها هم همینطور و التماس دعا دارم. همة اهالی زاهدان و بیرجند و وابستگان من در روستا درخواست دارم که از کلیه اعمال من بگذرند و التماس دعا دارم بار دیگر همه را به خدا سپرده و تأکید میکنم که از امام امت پیروی کنید و پیرو خط ولایت فقیه باشید تا خداوند شما و مملکت و آئین شما را سربلند بدارد و به شما عزت بدهد.
به دوستان مربی تربیتی هم سفارش میکنم که این سنگر را حفظ کنید. سران امور تربیتی هم همت کنند و همراهی کنند با آنان. خدایا توبه همه خدمتگزاران توفیق عنایت فرما. مسئولین پایگاهها و دوستان در پایگاه این مکان مقدس را حفظ کنند و به صورت فعال، جلسات دعا را تداوم بخشند انشاءالله.
اما پیامی به خانوادهام دارم که امیداورم که علمدار شما باشم و راهم را تداوم بخشید به مادرم بگوئید گریه نکند چون گریه به شهید درست نیست از حضرت زینب (س) یاد بگیرد همچنین خواهرانم زینبوار در عروج من حضور بهم رسانند خدا را شکر کنند که در بستر ذلت جان نسپردم. انالله مع الصابرین
خوشرو و بذلهگو
راوی: فاطمه عسیایی (خواهرزاده شهید)
ای کاش این خاطرات از زبان یکی از وابستگان نزدیکتر به شهید نوشته میشد تا شاید جامعتر و کاملتر بیان میگردید چون من در آن زمان فقط ۶ سال و نیم سال آخر زندگی دایی شهیدم را به یاد دارم آن هم به دلیل این است که دایی به خاطر محل کارش که در زاهدان بود با ما زندگی میکرد.
به یاد دارم زمانی که داییام به زاهدان آمد در منزل ما با ما زندگی میکرد، آنقدر به نماز اول وقت اهمیت میأاد که تا من نمازم را نمیخواندم اجازه این که تلویزیون تماشا کنم، نداشتم. داییام این قدر خوشرو و خوشاخلاق بود که خیلی راحت و با چهرة گشاده تمامی صفات اخلاقی و اسلامی را گوشزد میکرد.
همیشه با صدای بلند میخندید و قهقهه میزد بسیار اهل جک تعریف کردن بود باور کنید همین الآن هم که این خاطرات را میگویم انگار صدای خندههاش را میشنوم. و آن قیافه بشاش و پرانرژی از جلوی چشمان می گذرد. اهل خانوادهاش میگویند بسیار خندهرو، پرانرژی و پرجنب و جوش و یک جوان فعالی بود همان زمانی که هم با ما زندگی میکرد برای من و برادرم دو کتاب داستان خریده بود و به بچهها بینهایت احترام و علاقه خاص داشت.
خاطره دوم: شاید میدانست که این آخرین دیدار اوست
به یاد دارم سال ۶۵ عازم به جبهه بود که ۲۴ ساعت آخر حضورش کنار ما و همان یکی، دو روزی قبل از اعزام مادرم خبردار شد که میخواهد دایی به جبهه برود، عصر روز آخر مادر یک چلومرغ خوشمزه درست کرد ولی مادر دلهره و اضطراب خواهرانهای برای رفتن برادر داشت مادرم مثل مرغ سرکنده بود. دایی شهیدم آن شب خیلی دیر به منزل آمد که بعدها متوجه شدیم که برای گرفتن حلالیت و خداحافظی به منزل یکایک فامیل و دوستان رفته بود. شام خوردیم و به مادرم گفت که لباسهایش را بشوید تا صبح که میخواهد برود خشک باشد. مادرم نیز لباسهایش را شست و روی بخاری نفتی آویزان کرد تا خشک شود اما بخاری نفتی که نصف شب خاموش شده بود لباس ها همچنین خیس و نمدار بودند و مادر مجبور شد لباسهای دایی را روی چراغ نفتی خشک نماید. با توجه به دوران جنگ مردم همه کاملاً با خطر رفتن و برنگشتن را احساس کرده بودمی و دایی که لباسهایش را میپوشید با مادرم خداحافظی میکرد و قبل از رفتن به بالای سر من و برادرم آمد و صورتمان را بوسید و رفت.
مادر پشت سر دایی تا چند متر آن طرفتر از کوچه، او را بدرقه کرد شاید میدانست که این آخرین دیدار اوست من هم یواشکی از درب حیاط نگاهی کردم و مادرم را که اشکاش به پهنای صورتش میآمد را میدیدم ولی من نیز در دنیای کودکانه خود خیلی نگران دایی بودم.
ارسال دیدگاه