یادداشت احمد مسجد جامعی در شرق:
بر سر کوی منا خاکم کنید
احمد مسجدجامعی، عضو اصلاحطلب شورای شهر تهران و وزیر اسبق فرهنگ و ارشاد اسلامی در یادداشتی در روزنامه شرق به فاجعه منا از زاویهای متفاوت پرداخت.
آخرین پیام از همان جانبازی رسیدکه فداکارانه دوپای رفتن را، یکی پس از دیگری در یک میدان مین در جبهه های دفاع از حق جا گذاشت، تا جان هم رزمانش آسیب نبیند. او این بار در امتداد صبح، با سختی و دشواری، با پاهایی نیمه طبیعی و نیمه مصنوعی، این همه راه را پشت سر نهاد تا جانش را به خانه جانانش ارمغان آورد. افسوس که دیگر کسی نمانده که این جانبازی تازه در صحرای انبیاء و اولیاء، در کوی منا را روایت کند، اما می توان حدس زد که او، آنجا هم، برای نجات دیگران، سر از پا نشناخته، هستی خویش را قربانی کرده باشد.
این را از همان بیان شیرین و صمیمی اش در پایان روز عرفه و در ساعاتی قبل از رمی جمرات در عید قربان می توان دریافت، که با استواری و شوخ طبعی"امیران ملاحت" گفته بودامروز به شیطان "سنگ" می زنم به این امید که دیگر به او "زنگ" نزنم.
اینک همسر فداکاری که عمری با او عهد بسته و زیسته بود، در خانه خدا، ولی بدون او، بدون بزرگمرد قهرمانش به سر می برد و مجلس شور و شوق و شادی و شادمانی که قرار بود در آستانه غدیر با حضور "حاج آقا" و "حاجیه خانوم" برای مقدمات امر خیر پسرشان سجاد برپا شود، به عزا و بغض و اشک تبدیل شده است و دیگر در هیچ مراسمی آن پدر را نخواهیم دید.
در چمن سرو ستادست و صنوبر خاموش/ که اگر قامت زیبا ننمایی بچمند
حاج داوود موسوی، تنها پدری نیست که در میان این انبوه جان باختگان جا دارد. صدها پدر و پسر و برادر و خواهر در میان این کشتگان، عاشق وصل یار هستند که هر کدامشان در راه نفی شیطان های بزرگ و کوچک جان باختند و روح های بلند مرتبه شان، اینک، آزاد و آرام به طواف کعبه حسن و حریم حرم یار می رود:
خون صاحب نظران ریختی ای کعبه حسن
اکنون سؤال این است که در حرم امن الهی که حتی آسیب رساندن به جانداران و گیاهان به هیچ روی جایز نیست، چگونه انسان هایی پاک را به مسلخ می برند و از کشته پشته می سازند؟ چه کسی پاسخگوی این بی تدبیری و بی ادبی به حق حیات و کرامت انسان هاست.در خانه ای که فارس و عرب، سیاه و سفید، شیعه و سنی و ... برادرند و برابر، کدام سازمان منطقه ای و جهانی دادخواه این مظلومیت ها و خون خواه این فاجعه ها و تلخی هاست؟
قتل اینان که روا داشت که صید حرم اند؟
یاد زائر ۱۴۰۰ سال پیش را گرامی بداریم که مراسم حج را نیمه تمام گذاشت و با گروهی از بهترین مردان خدا و زنان و کودکانش به راهی رفت که پایان آن تشنگی طاقت فرسا و شهادتی رهایی بخش بود. همان اتفاقی که پس از این همه سال در مکه- و نه در کربلا- برای زائران حرم امن الهی روی داد. یاد تعزیه خوان های قدیمی به خیر که از زبان حسین سیدالشهداء، خطاب به شرورترین مردم در قتلگاه عاشورا چنین می خواندند:
کوفیان آیید و صد چاکم کنید / بر سر کوی منا خاکم کنید
ارسال دیدگاه