در جستجوی بازی های راه مدرسه!

خبرگزاری پانا:در دنیای مجازی، خیال و شبکه های اجتماعی همه چیز خوب است. نوستالژی ها بشدت زنده است و نفس می کشد؛ بوی خوش کاغذکاهی و کتابهای نو همه جا پیچیده، کوکب خانم هنوز هم در خانه کوچکش میهمانی می دهد و کبری از تصمیمات جدیدش می گوید و ... اما آیا در واقع نیز چنین است؟ آیا واقعا آمدن مهر و بوی مدرسه برای آنان که ماه مهر و مدرسه را واقعی درک می کنند_ یعنی دانش آموزان، معلمان و خانواده هایشان_ به همین اندازه شیرین و دوست داشتنی است؟

کد مطلب: ۴۰۱۴۹۹
لینک کوتاه کپی شد

این روزها همه جا؛ از جمله شبکه های اجتماعی پر است از نوید آمدن پاییز، فصل رنگارنگ عشاق، خش خش برگها، بوی ماه مهر، بازیهای راه مدرسه و درسهای مدرسه و همگان با یادآوری خوبیها و خاطرات خوش، در شروع این فصل آرزوهای خوب برای یکدیگر دارند.

اصولاً در دنیای مجازی، خیال و شبکه های اجتماعی همه چیز خوب است. نوستالژی ها بشدت زنده است و نفس می کشد؛ بوی خوش کاغذکاهی و کتابهای نو همه جا پیچیده، کوکب خانم هنوز هم در خانه کوچکش میهمانی می دهد و کبری از تصمیمات جدیدش می گوید و ... اما آیا در واقع نیز چنین است؟ آیا واقعا آمدن مهر و بوی مدرسه برای آنان که ماه مهر و مدرسه را واقعی درک می کنند_ یعنی دانش آموزان، معلمان و خانواده هایشان_ به همین اندازه شیرین و دوست داشتنی است؟

شواهد امر نشان می دهد؛ اینگونه نیست، بسیاری از خانواده ها هنوز خسته ی عبور ازگذر پر پیچ و خم ثبت نام فرزندانشان هستند و تعطیلات تابستان را در کنار فرزندانشان تجربه نکرده اند.

برای بسیاری دیگر از اولیای دانش آموزان بوی ماه مهر، با لیستِ بلند بالای مدرسه و خرید لوازم التحریر غیرضروری و دیگر خرده فرمایشات اولیای مدرسه گره خورده و فشار مالی و کاری مضاعفی را برگُرده آنان انداخته است. اضافه کنید به اینها، تامین سرویس مدرسه، اونیفورم و اقلام کوچک و بزرگ دیگری که البته برخی ناشی از چشم و هم چشمی است و ریشه فرهنگی دارد.

از دیگر سو؛ برای دانش آموزان هم دوستی ها و بازیهای راه مدرسه و حلاوت و شیرینی علم آموزی، کاملاً بیگانه است. اصولا دوستی ها و بازی های آنها اشکال دیگری دارد که در مدرسه و راه مدرسه تعریف نمی شود، که حتی؛ مدرسه از این جهت بازدارنده هم هست و باعث می شود آنها از این دوستیها و بازیها دور شوند؛ پس طبیعی است که اشتیاقی برای رفتن به مدرسه نداشته باشند.

درس ها هم گره گشا و جوابگوی زندگی واقعی دانش آموزان نیست.بسیاری از درس ها شعاری و خیالی است که آنان تنها موظف به حفظ کردن این مطالب و یادآوری آن در جلسه امتحان برای بدست آوردن نمره بیست هستند و البته نمره کمتر از بیست کابوس هر شبه ی دانش اموزان در شروع مهر و بازگشایی مدرسه.

سَری هم به معلمان بزنید؛ آنان هم حال و روز خوشی ندارند. انگیزه ای برای آوردن اطفال گریزپای به مکتب نیست. که خود در اثر رخوت و روزمرگی و سردرگمی ناشی از طرح های کارشناسی نشده گریز پای شده اند. تغییر نظام آموزشی، درسهای جدیدی که روش تدریس آن را نمی دانند هوشمندسازی مدارس و عنوان نیروی مازاد و عناوین دیگری چون این، استخدام و تبدیل وضعیت معضلاتی است که با شروعمهر درگیرشان می کند.

دغدغه معیشت و مقایسه حقوق و دستمزد با دیگر کارمندان دولت هم که بحث تکراری است که با شروع مهر از نو آغاز می شود و نمک بر زخمشان می پاشد.

در این میان در ادارات آموزش و پرورش هم اوضاع چندان رضایتبخش نیست و کارشناسان و مدیران درگیر طرح هایی بی فرجامند.

واقع بین باشیم! آیا در حال حاضر بوی ماه مهر، برای خانواده بزرگ مهر و مدرسه، به همان اندازه ی خیالات و دنیای مجازی و نوستالژی ها شیرین است؟ حداقل به اندازه ای است که فردا بشود خاطرات شیرین امروزی ها؟

کاش بود!

زندگی و روزمرگی ها را برای مردم ساده و بدون دغدغه کنیم! به همین راحتی!

اعظم عابدینی-دبیر آموزش و پرورش و روزنامه نگار

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار