به مناسبت روز جهانی صلح؛

سازمانی به نام ملل به کام سلطه

خبرگزاری پانا: تمام ناآرامی ها، جنگ ها و کشتارهایی که در جهان رخ می دهد با قطعنامه، بیانیه و یا موضع گیری های سازمان ملل متحد همراه می شود، اما تداوم اقدامات جنگ طلبانه و خشونت بار نشان از عدم اثرگذاری این سازمان بین المللی و نمایانگر شعارهای توخالی نمادین این سازمان بین المللی تشریفاتی دارد.

کد مطلب: ۴۰۰۷۱۷
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار سیاسی پانا، امانوئل کانت فیلسوف نامدار آلمانی در سال ۱۷۹۵ میلادی کتابی با عنوان "صلح ماندگار" نوشت که در آن مبانی رسیدن به صلحی پایدار را به صورت شش اصل مشخص کرد. در این کتاب کانت برای اولین بار خواستار اتحاد جامعه بین‌المللی و تشکیل سازمانی برای برقراری صلح در جهان شده‌است. صلح ماندگار یا صلح آرمانی، بر پایه آرای کانت محصول وضعیتی است که در آن دولت‌ها با پذیرش نظام مردم‌سالار به اتحاد آشتی‌جویانه و قوانین جهان‌گستر دست می‌یابند.

سازمان ملل متحد روز ۲۱ سپتامبر مصادف با ۳۰ شهریور را بر اساس قطعنامه ۳۶/۶۷ به تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۸۱ -سومین سه‌شنبه سپتامبر-، روز جهانی صلح اعلام کرده‌است. این تاریخ در پنجاه‌وهفتمین جلسه مجمع عمومی انتخاب شد.

"بان کی مون" دبیر کل سازمان ملل متحد، چندی پیش با صدور بیانیه ای با اشاره به این روز با عنوان "صلح و خودداری از خشونت" کنار گذاشتن همه سلاح ها در این روز و اعلام یک آتش بس ۲۴ ساعته جهانی را خواستار شد.

دبیرکل سازمان ملل در این بیانیه یادآور شد، ۲۱ سپتامبر از سوی مجمع عمومی این سازمان به عنوان "روز جهانی صلح و خودداری از خشونت" و با هدف تقویت آرمان های صلح در درون کشورها و میان کشورهای مختلف جهان نامگذاری شده است.

بان کی مون با بیان این که این روز همچنین به روز "احتراز از خشونت و روز آتش بس" نیز نامگذاری شده است، موضوع امسال این روز جهانی را "مشارکت در صلح و شان همگانی" اعلام کرد و از همه کشورهای عضو این نهاد بین المللی خواست تا همصدا با هم خواستار کنار گذاشتن سلاح ها و توافق بر سر یک آتش بس ۲۴ ساعته شوند.

به گزارش پانا، بان کی‌مون سیاستمدار ۷۱ ساله متولد کره جنوبی و هشتمین دبیرکل سازمان ملل متحد است که کار خود را به طور رسمی از ۱۱ دی ۱۳۸۵ (۱ ژانویه ۲۰۰۷ میلادی) آغاز کرد. او پس از کوفی عنان سیاستمدار غنایی که ۱۱ سال عهده دار این سمت بود، بر صندلی دبیر کلی تکیه زد.

نمی توان دوره دبیرکلی مون در سازمان ملل متحد را دوره ای آرام برای ملل جهان دانست. شاید خروج نیروهای امریکایی و بریتانیایی از عراق در زمان او انجام شد، اما این مساله در سال ۲۰۱۰، یعنی ۳ سال پی از آغاز به کار وی صورت گرفت. آغاز ناآرامی های داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱ و پس از آن ایجاد یک بحران بزرگ در منطقه خاورمیانه از دستاوردهای مدیریت او در سازمان ملل است.

آغاز جنگ های نیابتی در منطقه و فربه شدن تروریسم تکفیری

جنگی که در سوریه تا سال ۲۰۱۵ بین ۲۲۰ هزار نفر (برآورد سازمان ملل) تا ۳۱۰ هزار نفر (برآورد دیده‌بان حقوق بشر) قربانی گرفت و حدود ۷ میلیون و ۶۰۰ هزار نفر را بی خانمان کرد. از این تعداد ۱.۷ میلیون نفر به ترکیه، ۱.۲ میلیون نفر به لبنان، ۶۲۵ هزار نفر به اردن و ۲۴۵ هزار نفر به عراق پناهنده شده‌اند.

به نظر می رسد که ناآرامی های عراق و سوریه و افزایش سازمان دهی نیروهای تکفیری و تندرو تنها حاصل عملکرد منفعلانه و جانبدارانه نهادهای بین المللی است؛ اتفاقاتی که در عراق از بیش از ۱ سال پیش آغاز شد نیز در راستای جنگ نیابتی در سوریه و در پی آن ایجاد ناآرامی در منطقه بود. در واپسین ساعات ۹ ژوئن ۲۰۱۴، شب ۱۰ ژوئن -شب ۲۰ خرداد- نیروهای داعش پیرو پیشروی به شمال عراق، کنترل شهر موصل را به دست گرفتند. حدود ۱۳۰۰ نیروی شبه نظامی و مسلح کنترل مقر دولتی استان نینوا را در دست گرفتند. همچنین نیروهای داعش فرودگاه بین‌المللی موصل و بسیاری از پادگان‌ها و مقرهای دولتی را به تصرف خود در آوردند. در پی این حمله ۵۰۰ هزار نفر از ساکنین موصل خانه‌های خود را ترک کردند و آمار دقیقی از کشته های این کشور به دست داعش، از آغاز ناآرامی ها تا امروز در دست نیست.

حملات رژیم اشغالگر قدس به غزه

همچنین حملات رژیم صههیونیستی به غزه از ۲۷ دسامبر سال ۲۰۰۸ تا ۱۷ ژانویه سال ۲۰۰۹ در زمان مدیر کلی مون آغاز شد. از این حملات در اسرائیل با نام عملیاتی عملیات سرب گداخته و در میان فلسطینیان با نام کشتار غزه یاد می‌شود. از آن‌جا که اولین روز نبرد با بیشترین شمار کشته و زخمی فلسطینی در یک روز از سال ۱۹۴۸ تاکنون پایان یافت، این روز در میان بخشی از عرب‌ها به روز کشتار شنبه سیاه معروف شد.

کشتار زنان و کودکان به شهادت سربازهای ارتش اسرائیل

بنابر گزارش لوموند اتهامات مستندی در مورد ۲۰ رخداد درباره شلیک سربازان اسرائیلی به سوی زنان و کودکان فلسطینی که پرچم سفید با خود به همراه داشته‌اند مطرح شده است. همچنین گروهی از سربازان اسرائیلی در نامه‌ای سرگشاده شهادت دادند که در جریان حمله ماه ژانویه به باریکه غزه، یک هم‌رزم آنان به سوی یک زن و دو کودک بی دفاعش شلیک کرده و آن‌ها را همراه با یک زن کهنسال دیگر کشته‌است.

به گفته ارتش رژیم صهیونیستی، تعداد کشته‌شدگان اسرائیلی تا روز نوزدهم جنگ، شامل ۳ غیرنظامی و ۱۰ نظامی بود؛ این در حالی است که در خصوص تعداد کشته شدگان فلسطینی به دلیل اجازه ندادن اسرائیل جهت ورود خبرنگاران بین‌المللی به غزه اختلاف نظر وجود دارد. بر اساس برآوردهای مرکز حقوق بشر و وزارت بهداشت فلسطین، آمار کشته‌شدگان فلسطینی بین ۱۳۱۴ و ۱۴۳۴ نفر است.
در طول جنگ شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد با صدور قطعنامه ۱۸۶۰ اسرائیل را به "نقض فاحش حقوق بشر" متهم کرد و در عین حال خواستار پایان یافتن حملات موشکی علیه شهروندان رژیم صهیونیستی نیز شد. هرچند مقایسه آمار کشته های غیرنظامیان مردم غزه با ۳ کشته از غیرنظامیان رژیم صهیونیستی خود بیانگر حقیقت این رویداد است.

حمله به ناوگان دریایی حامل کمک‌های بشردوستانه

حمله اسرائیل به کاروان آزادی حمله‌ای بود که در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۰ توسط کماندوهای واحد شایتت ۱۳ ارتش رژیم اشغالگر قدس به یک ‎ناوگان دریایی حامل کمک‌های بشردوستانه تحت عنوان ناوگان آزادی به باریکه غزه، که شامل شش کشتی حامل ۶۶۳ فعال حامی فلسطینیان از ۳۷ کشور بود، صورت گرفت. این حمله در آب‌های آزاد و در شرایطی انجام شد که این کشتی قصد شکستن محاصره دریایی نوار غزه و رساندن کمک‌های بشردوستانه را داشت. ۹ مسافر در کشتی اصلی، ماری مرمره، طی زد و خوردی که در نتیجه ورود کماندوها به سطح کشتی درگرفت کشته شدند.

شورای امنیت سازمان ملل متحد اقداماتی را که منجر به مرگ حداقل ۱۰ غیرنظامی و زخمی شدن بسیاری شد محکوم کرد، و خواستار "یک تحقیق سریع، بیطرفانه، موثق و شفاف مطابق با استانداردهای بین‌المللی" شد. بنابر رای شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد، ارتش اسرائیل قوانین بین‌المللی را در طی این حمله نقض کرده‌است و پیگرد قانونی علیه اسرائیل را برای کشتار تعمدی و بروز میزان غیرقابل قبول وحشیگری ممکن دانسته‌است.

جنگ ۵۱ روزه و کشته و زخمی شدن حدود ۳۰۰۰ فلسطینی

حملات رژیم صهیونیستی به غزه در سال ۲۰۱۴ میلادی نیز دیگر نبردی است که فلسطینیان آن را عملیات بنیاد استوار و اسرائیلی‌ها آن را عملیات تیغه حفاظتی نامیده‌اند. این عملیات در پی ادعای ربایش و قتل سه نوجوان اسرائیلی در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۴ (میلادی) آغاز شد. نیروهای دفاعی اسرائیل .N.D.A.A موسوم به حماس را مسئول آدم‌ربایی قلمداد نمودند. آن‌ها ادعا کردند که دو مردِ مظنون به انجام آدم‌ربایی از اعضایِ حماس هستند. هیچ مدرکی از سوی نیروهای دفاعی اسرائیل ارائه نشده و حماس نیز هرگونه مشارکت در این آدم‌ربایی را انکار نموده است.

در پی این ادعا، نیروهای اسرائیلی ۱۰ فلسطینی زیر ۱۸ سال را به قتل رساندند و صدها نفر را نیز در کرانه باختری بازداشت کردند. همچنین طیِ جستجو برای یافتن ۳ مفقود اسرائیلی، تمامی فلسطینی‌هایی که در پی آزادی گیلعاد شالیت آزاد توسط رژیم صهیونیستی آزاده شده بودند، مجددا توسط نیروهای دفاعی اسرائیل بازداشت شدند. این تعداد بین ۳۵۰ تا ۶۰۰ تن بودند که تقریبا شامل تمام اعضای حماس در باریکه غربی رود اردن می‌شد.

بنابر آمار مرکز حقوق بشر فلسطین در این حملات که از آن به جنگ ۵۱ روزه نیز یاد می شود، ۲٬۰۵۷ کشته (۱٬۵۸۱ شهروند) و ۱۰٬۲۷۱ زخمی

همچنین بنابر گزارش سازمان ملل تا ۵ اوت ۲۰۱۴ بیش از ۵۲۰٬۰۰۰ فلسطینی که بیش از ۳۰٪ جمعیت کل غزه را تشکیل می‌دهد، آواره شدند و از این میزان ۲۷۳٬۰۰۰ نفر در ۹۰ مدرسهٔ تحت نظر سازمان ملل اسکان یافتند. همچنین بر اساس گزارش های همین سازمان بین المللی اسرائیل حداقل ۶ پناهگاه غیرنظامیان زیرنظر سازمان ملل را طی این مدت عامدانه مورد حمله قرار داد که مورد انتقاد کشورها (ازجمله آمریکا) و نهادهای بین‌المللی واقع شد.

حمله به یمن با رهبری عربستان صعودی/ این سازمان تشریفاتی است!

در نهایت مداخله نظامی در یمن که در تاریخ در ۲۵ مارس ۲۰۱۵ میلادی -۶ فروردین ۱۳۹۴- با حملهٔ هوایی ائتلافی از کشورهای منطقه به رهبری عربستان سعودی به یمن صورت گرفت امتداد ناآرامی های نابرابر در منطقه است.

هواپیماهای ۵ کشور عضو شورای همکاری خلیج فارس (عربستان سعودی، امارات متحده عربی، قطر، کویت و بحرین) به همراه مراکش، مصر، اردن و سودان در این حمله مشارکت داشته و سومالی نیز اجازه استفاده از پایگاه‌های نظامی خود برای حمله را داد.

به موجب حملات ائتلاف عربی به رهبری عربستان به یمن، که این ناآرامی ها رابه نیابت از رژیم صهیونیستی و امریکا در منطقه دامن می زند، تا کنون حدود ۵۰۰۰ غیر نظامی یمنی شامل زنان و کودکان کشته شده اند.

هرچند تمام این ناآرامی ها، جنگ ها و کشتارها با قطعنامه ها، بیانیه ها و موضع گیری های سازمان ملل متحد -اگرچه در غالب مواقع بسیار دیر- همراه بود، اما تداوم اقدامات جنگ طلبانه و خشونت بار نشان از عدم اثرگذاری این سازمان بین المللی دارد و تنها نقشی تشریفاتی را به این نهاد نسبت می دهد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار