آرش فلاحت پیشه بازیگر نقش «ابرهه» در فیلم «محمد رسول الله (ص)» در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، گفت: در حوزه نگاه مذهبی دو دسته وجود دارند؛ اشقیا و اولیا که کاراکتر «ابرهه» جزو اشقیا محسوب می شد از اینرو من براساس آموزه های تئاتری که داریم سعی کردم بر روی این شخصیت مطالعات و تحقیقاتی داشته باشم و با بررسی زمان و ویژگی هایی که این نقش داشت از آن تک بعدی نگاه کردن به جریان اشقیا آن را خارجش کنم و در قالب این نقش و یک شخصیت به درستی به آن بپردازمو چون تا به حال این کاراکتر در سینما وجود نداشته و نمایش داده نشده است کمکی به من می کرد و من سعی کردم امضای خودم را نیز پای آن داشته باشم.
وی افزود: من سالهاست که تئاتر کار می کنم و برای حضور در سینما هر پیشنهادی که به من می شد وسواس بسیاری به خرج می دادم و برایم اهمیت داشت که بعد از اینهمه سال تئاتر کار کردن در چه اثر سینمایی حضور پیدا کنم ولی با بازی در این فیلم این شانس را داشتم که با یک تیم کاملا حرفه ای و بزرگ کار کنم. وسواس من باعث می شد طی همه این سال ها وارد سینما نشوم ولی این تیم و حرفه ای بودن آن ها در تمامی جزئیات و حساسیت های بسیاری که در گریم، لباس و ... وجچود داشت این کمک را می کرد که کاملا احساس امنیت داشته باشم.
این بازیگر در خصوص سختی های این کار اظهار کرد: تمام کارها سختی های خود را دارد و اصطلاحا آنچه که در مکاتب به عنوان توهم اولیه از آن یاد می کنند در این کار وجود داشت و این باعث می شد سختی های بسیاری وجود داشته باشد که کار را باورپذیر تر کند و مخاطب هم کاراکتر و نقش را باور کند. استرس و سختی در همه کارها وجود دارد و من هم در این کار با وجود تمام اینها همه تلاشم را کردم که براساس بضاعت خود حضور داشته باشم و از پس نقش برآیم.
فلاحت پیشه تصریح کرد: پروژه «محمد رسول الله(ص)» یک اتفاق ویژه بود و فکر می کنم هرکسی دوست داشته است در این کار نقش و حضوری داشته باشد و این بسیار اهمیت داشت که این نقش و حضور چگونه باشد و چگونه دیده شود و برای من هم بسیار مهم بود که اولین حضورم در سینما چطور خواهد بود و این حساسیت ها را برایم بالاتر می برد. من به واسطه افشین هاشمی که از دوستان من هستند و رضا میرکریمی که کارهای مرا دیده اند به کار دعوت شدم ابتدا قرار بود در نقش «ابولهب» بازی کنم ولی این قضیه منتفی شد، ۶ ماه بعد برای نقش «ابرهه» مرا دعوت کردند که حضورم در این فیلم اتفاق افتاد و این شانس را پیدا کردم که به این کار بپیوندم.
وی درباره زبان حبشی و چگونگی مسلط شدن به آن، بیان کرد: این زبان خیلی مشکل بود ولی خوشبختانه آقای حسن ادریس که اتیوپیایی بودند دو روز با من کار کردند و تمرین هایی باهم داشتیم. ولی سختی زبان به قدری بود که من شب ها کابوس آن را می دیدم. تمریناتی در مورد هجاها، دستور زبان و دیالوگ های حبشی صورت می گرفت و من از سختی آن وحشت می کردم ولی با کمک گرفتن از شیوه های تئاتری و اموزه هایی که داشتیم توانستم آن را فرابگیرم. کسانی که در تئاتر درست کار کرده اند و جلو آمده اند نمی توانند از جزئیات و این مسائل گذر کنند و در کار دقت نظر فراوانی دارند و سعی می کنند در سینما هم آنچه را آموخته اند پیاده کنند.
بازیگر نقش «ابرهه» در پایان صحبت های خود با گلایه از شرایطی که بر کار برخی کارگردانان حاکم شده است، عنوان کرد: متاسفانه به دلیل شرایط بد سینمای ما و استفاده ای که از آن می شود، برخی از کارگردانان برای اینکه فیلم بسازند متوسل به کسانی برای بازی در فیلم های شان می شوند که تهیه کنندگی کارشان را هم پیش ببرند. کارگردانانی چون مسعود کیمیایی و ... که از بازیگرانی استفاده می کنند که پول بدهند و وارد کار شوند و گاها می بینیم برخی افراد پول می دهند پسرشان هم در فیلم بازی کند. یک بازیگر تئاتر چون براسا سمبانی بازیگری پیش رفته است زمانی هم که وارد سینما می شود تنها مدیوم ها را تغییر می دهد و کار خود را با توجه به جزئیات به بهترین شکل پیش می برد. در کنار کراگردانانی که ذکر کردم هستند کسانی هم که به دنبال بازیگران واقعی می کردند. مثل رضا میرکریمی که در فیلم ها و کارهای خود از بازیگران تئاتر استفاده کرده و موفق هم بوده است، با نگاه به فیلم هایی چون «یه حبه قند» و «به همین سادگی» و ... می توان به این اصل پی برد.
ارسال دیدگاه