مرد آهنین یا پهلوان شهر؟

خبرگزاری پانا: خودمان مقصریم، چرا که از جوانمردی و پهلوانی فقط بازو های کلفت آن را به یاد نگه داشتیم و نام مردان آهنین بدان دادیم و هر که تکه سنگ را بیشتر بالای سر نگه داشت آن را پهلوان نامیدیم

کد مطلب: ۳۸۹۵۷۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، روزگاری درهر کوی و هر دیار این مرز و بوم عیارانی بودند و سربدارانی، پس از سالها در روزگاران دیگر، لوتی ها و مشتی ها و پهلوانان و جوانمردان. تا همین سالهای نه چندان دور هم، جوانان و غیورمردانی برای دفاع از هویت و ناموس ایرانی در برابر هجوم بیگانه سینه سپر کردند. هر سه این عناوین به یک کلمه سنگین و پر وزن اتصال داشت و آن غیرت بود. غیرتی که اجازه نمی داد آب و خاک و ناموس و هویت هرکسی در این کشور اسطوره ها، حتی زبانا مورد تهدید قرار بگیرد و مرام و لوتی گری واقعی را به همگان نشان می داد. اما سوال اینجاست که: اکنون که در این آشفته بازار غیرتیم، این لوتی های واقعی شهر چه کسانی هستند، یا اینکه «پهلوانان» این شهر مرده اند؟!
شکی نیست که در سال های دور عنصری به نام فتوت و جوانمردی و پهلوانی جایگاهی ویژه در آداب ورسوم و زندگی روز مره مردم داشته است، که آثار فاخری چون شاهنامه نیز گواه این مدعاست. اما چه بر سر همین فتوت و جوانمردی امد که به جرگه سنت های فراموش شده ایرانی پیوست و امروز بسیار بسیار کم رنگ تر می نماید.
در این سالها سیر تکاملی تفکر افراد رو به چه سمتی بود که به اینجا رسیدیم؟ ایا نگرش انسانها به واقع تغییر کرده و در این سیر تکاملی به این نتایج رسیده و یا اینکه پول و مادیات باعث شده تا انسان ها دیگر وقتی برای فکر کردن به موضوعاتی مانند منش و رفتار پهلوانی نداشته باشند؟ زمانی زورخانه و گود آن نماد پهلوانی و مرام و جوانمردی و به معنای واقعی کلمه مقدس بود، اما این روزها بازوهای کلفت و نقش و نگار خالکوبی بر تن، جای مرام لوتی گری زورخانه ای را گرفته است!
زمانی نشان قدرت و اقتدار و احترام، بازوان بزرگ و قدی بلند بود اما، این بازوان برای گرفتن دست ضعفا و حل مشکلات مردم خم می شدند و بالا می رفتند و بزرگی و قدرتشان نیرویی از طرف خداوند و با دعای خیر مردم بود . امروز همان معیار های بزرگی و قدرت در میان جوانان رایج است اما این بزرگی بازو حاصل از تزریق و داروهای مکملی است که رواج یافته. این بازو ها خم می شوند اما برای زدن وزنه. بالا می روند اما برای کشیدن قلیان. از آن مرام پهلوانی که گفتیم خبری نیست که نیست.
زمانی مرام پهلوانان شهر این بود که پس از ورزش زورخانه، برای نیازمندان آبرومند آیین گلریزان برگزار می کردند و اهل محل را برای کمک به یک خانواده نیازمند فرا می خواندند. مردم هم با دیدن اینکه پهلوان با آن مرام و هیبت به ضعفا کمک می کنند، در گرفتن دست نیازمندان از یکدیگر پیشی می گرفتند و اینگونه بود که مشکل بیشتر اهل محل مرتفع می گشت. امروز اما همسایه از همسایه بی خبر است و مشکلات روزمره اهالی محل برای مردم عادی شده و دغدغه به شمار نمی رود.
آن زمان پهلوانان شهر درسی به یاد ماندنی به نامردانی می دادند که در کوی و برزن با چشم حرام به دنبال ناموس مردم بودند. آری! مرام، مرام لوتی گری و مردانگی بود. اما مع الاسف امروز بعضا همان بازوان، خود با چشمی ناپاک به دنبال ناموس مردم می گردند.
این روزها دیگر از این مرام لوتی گری خبری نیست. حتی در ظاهر هم کمتر دیده می شود که کسی تظاهر به لوتی گری و مشتی بودن بکند. نه تنها دیگر از آیین و سنت گلریزان خبری نیست، بلکه لوتی های شهر فقط می گویند خودم و خودم، من پول در بیاورم، من ماشین خوب داشته باشم، حالا برای رسیدن به همه اینها، چند نفر هم زیر دست و پا نابود شوند، اهمیتی ندارد. این روزها نه تنها لوتی های شهر به نامردان خیابانی کاری ندارند، بلکه گاها خود نیز از دور دستی بر آتش دارند!
شاید بی انصافی نباشد اگر بگوییم که ما خود متهم ردیف نخست این ماجراییم. خودمان مقصر اصلی از بین رفتن سنت ها، آیین ها و منش های پهلوانی و جوانمردی در جامعه هستیم. همین تک تک ما مقصریم. چرا که دربها را بدون ضابطه برای فرهنگ بیگانه باز گذاشتیم و در های خانه و فکر مان را هم بیشتر باز کردیم تا به اسم آزادی بدان ورود کنند. حتی در مواردی میزبان شایسته ای برای میهمانان ناخوانده جامعه در حوزه فرهنگ و آداب و رسوم بودیم. بله، خودمان مقصریم، چرا که به جای معرفی اسطوره های ایرانی مانند رستم وسهراب، آرش کمانگیر و جهان پهلوان تختی به فرزندانمان اجازه دادیم تا مشق جوانمردی و فتوت را با فرهنگ بیگانه بیاموزند.
خودمان مقصریم، چرا که از جوانمردی و پهلوانی فقط بازو های کلفت آن را به یاد نگه داشتیم و نام مردان آهنین بدان دادیم و هر که تکه سنگ را بیشتر بالای سر نگه داشت آن را پهلوان نامیدیم.

البته نباید بی توجه بود که از وضعیت فعلی چندان ناراحت هم نیستیم، برای از بین رفتن فرهنگ جوانمردی و مردانگی در جامعه نه سری درد می گیرد، نه کسی دغدغه دارد و نه تلاش و تکاپویی برای جلوگیری از حذف اندک بقایای فتوت و جوانمردی انجام می شود. نه پهلوانی تعریف می شود و نه به آن تشویق. نه همایش برای آن برگزار می شود و نه..........
فرزندانمان قصه های بت من و اسپایدر من و..... را اینقدر که از طریق کتاب و داستان و کارتون و فیلم تکرار شده از بر شده اند. اما هیچ کس نه قصه پوریای ولی را برای آنان تعریف می کند و نه قصه ضحاک را. از کاوه آهنگر هم در قصه ها خبری نیست که نیست.

غافل از اینکه ما در خطه خود پهلوانانی داشتیم که نسل جوان ما باید برای آشنایی با فرهنگ فتوت و جوانمردی که در دنیای ماشینی امروز گم شده با آنها آشنا شوند و باور ها و اعتقادات آنها را فرا بگیرند تا بتوانند قدم در راه آنها بگذارند. یکی از این غیور مردان خطه آذربایجان مرحوم محمد رضا باوند پور بود. یک پهلوان تمام عیار و یک لوتی به تمام معنی. دریا دلی که همه ی تنهایی ها را پاسخ می داد.می رفت و یک به یک، پیدایشان می کرد. گاه خرج خانه شان را می داد و به در و همسایه سفارش شان می کرد. در مرام ایشان رنگین کمان اقوام در آذربایجان نیز تفاوتی نداشت و ترک و کرد و ارمنی و .... همه و همه یکی بودند. همه دلبسته مرام او بودند. وی واژه « فتوت و جوانمردی و پهلوانی» را به حقیقت معنا کرد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار