دیدهبان بیدار و وجدان زنده جامعه مسئولیت پذیر است
خبرگزاری پانا: رئیس جمهور در پیامی به مناسبت روز خبرنگار از خبرنگاران با عنوان وجدان زنده و دیدگان بیدار جامعه نام برده است، عنوانی که کمتر می توان درباره دیگر مشاغل و صنوف استفاده کرده و یا از آنان انتظار داشت.
روز خبرنگار چنانکه می دانیم چند سالی است در تقویم جمهوری اسلامی ایران جای گرفته است. یکسال پس از شهادت محمود صارمی، خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی ایران در مزار شریف. حالا ۱۷ مرداد روزی است که دولتمردان به سراغ خبرنگاران می روند و زحماتشان را ارج می نهند. رئیس جمهور در پیامش به مناسبت فرارسیدن این روز گفته است: خبرنگاران که رسالت انتقال اطلاعات بهنگام و صحیح و نیز گزارش حقیقتها به مردم را بر عهده دارند؛ وجدان زنده و دیدگان بیدار جامعه در مسیر تعالی و بهروزی هستند.
اما سوال اینجا است که در روزگاری که شهروندان خبرنگار شده با گوشی های تلفن هوشمند خود به عکاسان و فیلمبردارانی حاضر و ناظر بر سر هر صحنه ای تبدیل شده اند خبرنگار و حرفه خبرنگاری به چه سمت و سویی حرکت می کند؟ خبرنگار در چنین زمانه ای چگونه می تواند اقدام و عمل خود را از دیگر شهروندان متمایز کند؟ آیا می توان چنین گفت که آنچه این روزها و شاید چند سال پیشتر با عنوان "شهروند خبرنگار" در رسانه ها و شبکه های مجازی پا به عرصه رسانه گذاشت توانست جای خبرنگاران را بگیرد و رسانه ها و افکار عمومی را از خبرنگاران و روزنامه نگاران بی نیاز کند؟ رئیس جمهور در قسمت دیگری از پیام خود تاکید کرده است: به واقع میتوان خبرنگاران مسئولیتشناس را که با شجاعت قابل تحسین، قدم در این مسیر حساس نهادهاند، مشاوران امین و ناصحان مشفق مدیران ارشد، مجریان و دیگر فعالان و کنشگران عرصه اجتماع دانست.
موضوع اینجا است که خبرنگاران در کنار تمام هیجان و تازگی هایی که در کنار حرفه شان تجربه می کنند مسئولیت پذیرند و در قبال انچه انتشار می دهند باید پاسخگو باشند. خبرنگاران حساسیت حوزه هایی که در آن قلم می زنند را می شناسند و هرچه بر تجربه شان افزوده شود بیش از پیش در کار انتشار تامل می کنند. رئیس جمهور از سوی دیگر خبرنگاران را مشاوران امین و ناصحان مشفق مدیران ارشد نیز نام برده است. مشاورانی که باید خواست اجتماعی را به مدیران منتقل کنند و سخن تخصصی مدیران را و آمار و ارقامشان را برای توده های مردمی ترجمه کنند. خبرنگاران بیش از هرچیز حلقه واسط میان مدیران و شهروندان هستند. مترجمان و ناصحانی که اگر نباشند نه مدیران ارشد را به دل مردمان راهی می ماند و نه شهروندان را دسترسی به قلمرو مدیران. با این اوصاف باید گفت نه شهروندان چنان که خواستند و نتوانستند جایگاه خبرنگاران را گرفتند و نه مدیران حتی اگر بخواهند می توانند جایگاه ناصحان و منتقدانشان را نادیده بینگارند. خبرنگاران را باید دید و بیش از این ها دید که آنان دیدبانان جامعه اند همان ها که پیش از هرکس و هر چیز رسیدن خطر را بانگ می زنند و هشدار می گویند.
ارسال دیدگاه