رهبر قنبری در گفت و گو با پانا:
سهم دنیای کودک متفاوت از نوجوان است
خبرگزاری پانا:رهبر قنبری کارگردان فیلم های سینمایی در خصوص اتفاق جداسازی جشنواره فیلم های کودک و نوجوان تصریح کرد:این اتفاق بزرگ و خوبی برای سینمای رو به رکود کودک و نوجوان است چرا که سهم کودک و نوجوان کاملا با هم متفاوت و جدا از هم است.
رهبر قنبری کارگردان فیلم های سینمایی درگفت و گو با خبرنگار پانا در ارتباط با خبر تفکیک جشنواره های کودک و نوجوان توضیح داد:این اتفاق بسیار خوبی برای سینمای کودک و نوجوان است هر چند این جدایی سازی را من سالها پیش را مطرح کردم و واقعا خواهان این موضوع بودم چرا که معتقدم سهم دنیای کودک و نوجوان با هم متفاوت است پس بر اساس این تفاوت باید فیلم هایی هم در خور این گروه سنی تولید کرد.ما فیلمسازان همگی به این موضوع واقف هستیم که کودکان فهم نمادین دارند چون به هر حال با توجه به اینکه در سالهای اول زندگی خود هستند نمی توانند هر امر دشواری را به راحتی درک کنند به همین خاطر برای فهیم سازی این موضوع باید فیلم هایی را برای شان تولید کرد که مناسب سطح شعور و درک و دنیای این گروه سنی باشد.
وی ادامه داد:ما وقتی در مدرسه جمله ای مثل" طمع بد است" یا "شجاعت خوب است" را برای کودکان دیکته می کنیم در واقع در حال سمبل سازی هستیم که بسیاری از خصائل و ارزش های اخلاقی را از این طریق و به این شیوه یاد بگیرند یا روایت قصه های حیوانات از همین دست است پس بهترین نوع فیلم برای کودکان این رده ساخت انیمیشن های خیال انتگیز است که بتوانند هم دنیای اطراف شان را درک و هم با آنها ارتباط برقرار کنند.
کارگردان فیلم "فصل بلوغ"با اشاره به تولید فیلم بر اساس سطح شعور هر رده سنی توضیح داد:از طرفی دیگر نوجوانان که سن آنها از ۱۴ سالگی شروع می شود به تناسب هم سطح فهم و معلومات شان بالا می رود برای همین می توان قصه ها و فیلم های با واژگان معمولی هم برایشان تولید کرد و یا فیلم هایی با موضوعات رئال و واقعی تر.
قنبری در ادامه در خصوص تغییر نگاه فیلمسازان برای این گروه سنی عنوان کرد:یکی دیگر از نکاتی که امیدوارم فیلمسازان و مسئولان به آن توجه کنند تفکیک فیلم هایی که جنبه سرگرم کننده دارند با فیلم هایی که صرفا باید برای این رده ساخته شود.یعنی وقتی یک فیلم ساز فیلمی با عنوان بزهکاری می سازد مخاطب این فیلم ها نوجوان و کودک نیست و نباید این را در رده این گروه سنی قرار داد بلکه این فیلم بیشتر به به مراجع تربیتی و متولیان فرهنگی مثل آموزش و پرورش و جاهایی مثل کانون اصلاح و تربیت برمی گردد و این نکات باید حتما رعایت شود که اگر واقعیتی هم در جامعه به یک مسئله و آسیب تبدیل شده به مراکزی برگردد که بتوانند راهکار و چاره ای بیاندیشند نه اینکه برای مخاطبی چون کودک و نوجوان پخش شود که هنوز درک درستی از آسیب های دنیای خود ندارد و با نشان دادن واقعیت ها فقط باعث ضایع شدن حقوق آنها می شویم.
ارسال دیدگاه