دوشنبه های داستان؛

انگار می خواهد همه زندگی را به شال گردنی گرم کند

خبرگزاری پانا: مادر پای شومینه، خیال ندارد دست از سر شال گردنی که چند متری روی زمین دراز کشیده بردارد.

کد مطلب: ۳۷۹۹۴۹
لینک کوتاه کپی شد

زندگی همان داستان است و داستان همان زندگی. هر کسی داستان زندگی خود را با انتخاب هایش می سازد.

«انتخاب»

کوچه را برف گرفته و خبری هم از ماشین های برف روب شهرداری نیست. مادر پای شومینه، خیال ندارد دست از سر شال گردنی که چند متری روی زمین دراز کشیده بردارد. انگار می خواهد همه زندگی را به شال گردنی گرم کند.


بالاخره میل های بافتنی را کنار می گذارد. عینک ته استکانی اش را جا به جا می کند و زیرچشمی به دختر می گوید:

- شیما جان


دختر با حسرتی تمام نشدنی برف بازی بچه های همسایه را نگاه می کند. مادر دوباره می گوید:


- شیرینم


آنقدر شیرینم، عسلم و گلم صدایش کرده که دیگر اسم واقعی خودش را نمی شناسد.


- جانم مامان جان!


مادر خمی به ابرو می اندازد:


- تنگ دل من نشستی که چی بشه دخترم. داری پیر می شی ها! نمی خوای شوهر کنی مادر؟ این دفعه که میرم مریضخونه توام بیا. انشاا... که بختت باز میشه گلم. اگه بدونی چه پسرای جوون و برازنده ای اونجا هستن. پولشونم از پارو بالا میره. تازه؛ اینجوری مثل دختر اکرم خانم خیاط، دماغتم سربالا می کنی و دیگه نمیشینی پای پنجره زانوی غم بغل کنی!


- اِ .... مامان!؟


مادر دوباره سرگرم بافتن می شود. هنوز چند دقیقه نگذشته، تیز به دختر نگاه می کند:


- خودت رو لوس نکن. باید همین امشب جواب این خواستگارتو بدی.


دختر قرص های رنگ و وارنگ مادر را جدا می کند و ریز می خندد:


- باشه مامانم. قربونت برم. بازم یادت رفته من چند ساله با دکتر خودت ازدواج کردم؟

لیلی خوش گفتار

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار