مازیارفلاحی:

آدم های با سوادی درموسیقی پاپ وجود دارند

خبرگزاری پانا: کنسرت موسیقی پاپ،مازیار فلاحی به مدت دوشب از ۲۹ تا ۳۰ مردادماه جاری برای علاقمندان به موسیقی در تالار حافظ فرهنگ و ارشادفارس بر روی صحنه می رود/تکنوازی نوازنده شیرازی مازیار در شیراز/گفت و گو بامازیار و بقیه ماجرا...

کد مطلب: ۳۷۹۰۸۳
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرگزاری پانا، کنسرت بزرگ مازیار فلاحی در شهر عاشقانه‌های حافظ وسعدی با حضور علاقه مندان شیرازی برگزار می شود تا سالن حافظ فرهنگ و ارشادفارس، شب فراموش نشدنی را همراه با اشک‌ها و لبخند‌ها در چهار سانس پیاپی چونان گذشته پشت سر بگذارد.

تکنوازی نوازنده شیرازی مازیار در شیراز

در میانه برنامه مازیار فلاحی با معرفی داوود جعفری که اصالتا نوازنده ای شیرازی است، قطعه‌ای را به صورت سلو خواهدنواخت و قطعات خاطره انگیز «دروغه» مجنون لیلی «بانوی خیال» قلب یخی «دل تن‌ها» لعنت به من «لحضه‌ها» تورو دوست دارم «یواش گفتم» لحضه دیدار «خدایا» رویای واقعی «آخرین نفس» خداحافظ و...راتقدیم شیرازی ها می کند و تکنوازی را نیز دربرنامه خود دارد.

دراین اجرای صحنه ای ،ایمن خراسانی راد، بابک ایمانی، امین قاسیمی فیروزآبادی، میلادجوزی، داوودجعفری، آشورظفرمرادیان، محمدبیانی مهر، نویداسکندری، احسان قربانی و هادی جداری، گروه را به عنوان نوازندگان کنسرت همراهی می کنند.

به بهانه کنسرت مازیارفلاحی در شیراز به سراغش رفتیم و گفت و گویی داشتیم که درادامه آن را باهم می خوانیم.

این هنرمندعرصه موسیقی درابتدای گفتگو و در جواب سوال "شیراز چه ویژه گی برای شمادارد؟" با تاکید براینکه استقبال و همخوانی شیرازی ها در طول اجرای برنامه هایش قابل توجه بوده است، افزود: بارها در پایان کنسرت و هنگام ترک استیج،خطاب به مخاطبان خود این جمله راتکرار کرده ام"به تهران بازمیگردم اما قلبم را در شیراز جا می‌گذارم"

مازیار فلاحی درادامه با ابراز خرسندی از تجلیلی که شیرازی‌ها همیشه از وی و گروهش داشته اند، ابراز داشت: در انتهای برنامه هایی که درتالار حافظ فرهنگ و ارشادفارس برگزار شده است،تهیه کننده کنسرت و مدیران فرهنگی استان فارس همواره با اهدای دسته‌های گل ازطرف مردم شیراز از بنده و گروه تجلیل و قدردانی کردنند که این نشان ازرویکردفرهنگی دراستان فارس به عنوان گهواره تمدن ایران زمین دارد و مانیز سعی داشته ایم تا در جامعه الگوی خوبی را برای رعایت اخلاق هنری و حرفه ای به کاربرده و حریم ها و حرمت ها را حفظ کنیم.

بر خلاف موسیقی سنتی در موسیقی پاپ روال خاصی برای آموزش و رشد کردن وجود ندارد. شهرت از دید شما چه معنایی دارد و چگونه آن را درک کردید؟

اولین نکته اینکه شما خواننده های موسیقی ایرانی را با سواد دانستید و خواننده های موسیقی پاپ را بدین گونه ندیدید بسیار پسندیده استدر موسیقی ایرانی بزرگان و اساتیدی وجود دارد که از روش سینه به سینه موسیقی را منتقل کردند و آموزش دادند. در واقع اینطوری نیست که بگوییم در این موسیقی هست و در دیگری نیست.

در موسیقی پاپ هم کاملا سواد آکادمیک وجود دارد. آدم های با سواد زیادی در موسیقی پاپ وجود دارند. اگر صرفا در مورد خواننده ها صحبت می کنید بله می توان گفت:خواننده بدون تحصیلات موسیقیایی هم در موسیقی پاپ داریم که اصلا دوره ای در موسیقی ندیده و فقط خوانده است. می تواند خواننده ای هم باشد که بسیار با سواد باشد. صرفا نمی توانیم بگوییم خواننده های پاپ اینگونه هستند.

البته تکیه سوال بیش تر روی روند رسیدن به شهرت بود؟!

من شخصا هیچ وقت دنبال شهرت نبودم نیستم و درباره اش فکر نمی کنم اما اگر کسی به این نقطه می رسد حتما لیاقتش را دارد که می رسد. حتی آن کسی که بر اساس یک اتفاق با یک شانس به اینجا رسیده باشد.حتما یک چیزی داشته است یا یک مایه ای داشته که مردم او را می شناسند و نسبت به او اقبال نشان می دهند.

شما دیر به شهرت رسیدید یا کلاً موسیقی را دیر شروع کردید؟

من موسیقی را از سال ها قبل دنبال می کردم و قبل از اینکه وارد عرصه خوانندگی شوم، موسیقی فیلم می ساختم و در آن روزها به عنوان آهنگساز فعالیت می کردم. علاقه اصلی من به نوعی تلفیق سینما و موسیقی بود که آن را با ساخت موسیقی فیلم جست و جو می کردم.

شاید برایتان جالب باشد بدانید که بین سال ۷۳ تا ۷۵ در دوره های کارگردانی هم شرکت کردم و خوشبختانه با رتبه عالی هم فارغ التحصیل شدم. مدتی هم خدمت آقای حمیدرضا دیبازر بودم و آنجا موسیقی را به صورت علمی آموختم، همان جا بود که مسائل مربوط به موسیقی فیلم را یاد گرفتم.

مجنون لیلی را می توان نقطه عطفی کارنامه کاری شما دانست، نه؟

من قبل از این فیلم سال ها بود که هم ترانه می گفتم، هم آهنگسازی می کردم و هم موسیقی می آموختم! اما در همه این سال ها هیچ وقت به صورت جدی کار نمی کردم و ترانه هایم را برای خودم یادداشت می کردم تا اینکه با پیشنهاد «مجنون لیلی» مواجه شدم. من ترانه هایم را با توجه به شرایط فیلمنامه ساختم که نتیجه کار چیزی است که اکران شد و مردم دیدند.

دلیل اینکه اینقدر تیتراژهای مختلف به شما سپرده می شد چه بود؟

تنها دلیلش این بود که روی ساخت موسیقی متن تسلط نسبی داشتم و خب چون ترانه هم می گفتم و دستی هم برآتش خوانندگی داشتم، همه کارها را باهم انجام می دادم. کار من تیتراژ خوانی نبود! من موسیقی متن را می ساختم و بعد از آن به پیشنهاد دوستان تیتراژ را هم می خواندم.

سبک آرام و توام با آرامشی که در موسیقی شما وجود دارد فکر می کنم حلقه گمشده موسیقی پاپ ایران بود، چطور به این سبک رسیدید؟

من هیچ تلاشی برای رسیدن به این نوع از موسیقی انجام ندادم و واقعاً همین شکلی بودم. اگر به رزومه کاری من در زمینه آهنگسازی فیلم نگاهی بیندازید می بینید که اکثر این فیلم، آثاری هستند که این نوع کارکتر از موسیقی را نیاز داشتند و اصلاً به همین دلیل هم من را برای همکاری انتخاب می کردند.

«قلب یخی» را هم می توان یکی از اتفاقات خوب زندگی هنری شما دانست که خیلی جاها اگر ترانه های شما نبود، داستان جلو نمی رفت، این یعنی ترانه های مازیار هم جزوی از فیلمنامه بود؟

همه این ها بود! من تمام سعی ام را می کنم که از نظر موسیقایی نزدیکترین و بهترین اتفاق را نسبت به فیلم رقم بزنم و موسیقی بسازم که به فضای داستان نزدیک باشد. برای ساخت موسیقی فیلم، بعضی اوقات فیلمنامه را می خوانم، بعضی مواقع هم قسمت هایی از کار را تماشا می کنم! با کارگردان، تهیه کننده و نویسنده قطعاً در مورد کار گپ می زنم، سر تدوین همیشه حضور پیدا می کنم و در کل وقت و انرژی زیادی برای کارم خرج می کنم و اینطور نیست که صرفاً یک ترانه برای فیلم بسازم و به چیز دیگری فکر نکنم! من حتی روی تنظیم های کار هم وسواس زیادی دارم چون معتقدم تنظیم ها باید بر حسب فیلم اتفاق بیفتد مثلاً ما نمی توانیم از هر نوع صدای الکترونیک را روی یک صحنه دلگیر استفاده کنیم….

با توجه بهاینکه شما در زمینه بازیگری تجربه دارید،آیامی خواهید این مسیر را ادامه دهید یا نه؟

من دو فیلمنامه کامل راجع به موسیقی نوشته ام که از جا به جایی هایی که در زمان تدوین اتفاق می افتد بی نیاز باشد. قصه این فیلم نامه ها طوری جلو می رود که ترانه ها و موسیقی به درستی در آن اتفاق می افتد و اگر قرار باشد کارم را در زمینه سینما و بازیگری ادامه دهم، در این دو فیلمنامه علاقه ام را پیگیری کنم.

در کنسرت های مازیار فلاحی یک چیز به شکل روتین درآمده است و آن هم گریه کردن مازیار روی استیج است، می خواهیم دلیل این موضوع را بدانیم.

البته در همه کنسرت هایم اشک نمی ریزم و کنسرت هایی بوده است که این اتفاق نیفتاده است. این موضوع بستگی به حال آن لحظه ام دارد. بعضی از اتفاقات در زندگی من افتاده است و بعضی از اتفاقات هم روی استیج می افتد و آن لحظه، لحظه ای از است که با دیگران تقسیمش کرده ام. وقتی در سالن چهره آدم های مختلف را می بینم برایم لحظه بزرگ و دوست داشتنی است.

از چه جهت لحظه بزرگی است؟

وقتی اشک را در چشم آن آدمی که رو به رویم نشسته است، می توانم حدث بزنم که چه سختی هایی را در زندگی اش تحمل کرده است، اتفاقاتی که شاید من هم مشابه آن را در زندگی ام تجربه کرده باشم. یکی از آهنگ هایم را برای پدر مرحومم خوانده ام که هر بار آن را در کنسرت اجرا می کنم حس می کنم پدرم در کنارم است.

پس این اشک ها، اشک شوق نیست؟

می تواند این هم باشد! هر چه هست واقعاً لحظه با شکوهی است.

وسوال آخر؛چطور شد به خوانندگی روی آوردید؟

من موسیقی را دوست داشتم و تصمیم داشتم موسیقی کار کنم و از همان اول هم تلاشم این بود که موسیقی را درست یاد بگیرم. به نظر من، هر کسی توانایی هر کاری را دارد و فکر می کنم قسمتی از آن اکتسابی است. ما زمانی که هر چیزی را آموزش می بینیم روش مستقیم و غیر مستقیم دارد، زمانی شما در خانواده ای زندگی می کنید که اعضای خانواده اهل هنر خاصی هستند و شما ناخواسته در معرض آن آموزش ها قرار می گیرید.

شما می توانید به صورت مستقیم هم آموزش ببینید. یک استعداد به تنهایی نمی تواند شما را خواننده خوبی کند، من این را قبول ندارم که می گویند تو چقدر صدایت خوب است. آموزش هایی هست که همه باید ببینند، چون موسیقی یک هنر بسیار پیچیده است. هزاران تکنیک در خواندن وجود دارد و موسیقی یک علم است. معمولا خواننده خوب کسی است که یک ساز می نوازد و موسیقی را می شناسد.

گفتنی است،مازیار فلاحی متولد ۲۶ مهر ماه ۱۳۵۳ تهران است، وی نوازندگی گیتار را از سال ۱۳۶۸ آغاز نمود، در سال ۱۳۷۱ در رشته مهندسی صنایع وارد دانشگاه شد و همزمان در مرکز آموزش های هنری اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی‌ کرج دوره کارگردانی سینما را در سال ۱۳۷۴ با رتبه عالی به پایان رسانید،فیلم کوتاه مطرود حاصل اولین تجربه کارگردانی وی می‌ باشد.

پس از آن در سال ۱۳۷۶ مجموعه داستان های کوتاهش را تحت عنوان «کلاغ - پاییز کودکی» منتشر نمود ، این کتاب ریشه قصه‌ های ترانه‌ های او شد.در سال ۱۳۸۰ به عضویت گروه کر دانشگاه تربیت مدرس به رهبری «الیپس مسیحی» درآمد.تئوری موسیقی، سلفژ، ارکستراسیون و موسیقی مکتوب را نزد استادش حمیدرضا دیبازر به مدت ۶ سال متوالی فرا گرفت، در همین حال به عضویت گروه کر بهمن به رهبری «مهدی قاسمی» درآمد.

دروس آواز جمعی و تکنیک های آواز را نزد «ناربه چولاکیان» و «شقایق الهیاری» گذراند، گیتار کلاسیک را نزد سرکار خانم «فرزانه رجایی» و خانم «آیلین ارجمند» و نوازندگی پیانو را نزد «علیرضا حشمتی افشار» ادامه داد. در اسفند ماه ۱۳۷۶ به دعوت «قاسم جعفری» آهنگ‌ ها و ترانه‌ های فیلم «مجنون لیلی» را نوشت که آغاز فعالیت خوانندگی رسمی ‌وی در عرصه سینما و موسیقی می‌ باشد ، از جمله کارهای دیگر وی می‌ توان به موارد زیر اشاره کرد.

ساخت موسیقی متن، ترانه‌ ها و خوانندگی فیلم های دو را حل برای یک مساله (به سفارش یونیسف)، مدرسه ای برای دیگران، نبش قلب، ققنوس (تلویزیون)، تیتراژ سریال لحظه دیدار (شبکه جام جم)، فیلم های به دنبال خوشبختی، دلواپسی، بی ستاره، سر سپرده (هدایت فیلم)، تیتراژ فیلم سینمایی دختران و سریال قلب یخی اشاره کرد.

موسیقی متن فیلم سینمایی پروانگی آخرین کار اوست، آلبوم "قلب یخی" اولین آلبوم رسمی‌ موسیقی وی آماده انتشار می‌ باشد.

یادآورمی شود،کنسرت موسیقی پاپ،مازیار فلاحی به مدت دوشب از ۲۹ تا ۳۰ مردادماه جاری برای علاقمندان به موسیقی در تالار حافظ فرهنگ و ارشادفارس بر روی صحنه خواهدرفت وعلاقه مندان میتوانند برای استفاده ازآن به آدرس اینترنتی www.shiraztic.ir مراجعه کنند.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار