شب هایی برای ارزش های متعالی زندگی
خبرگزاری پانا: خانه هنرمندان ایران در شب های قدر فضایی معنوی یافت.
به گزارش سرویس فرهنگی پانا، ویژه برنامه شب های قدر در سه شب نوزدهم ، بیست و یکم و بیست و سوم ماه مبارک رمضان با حضور چشم گیر دوستداران حضرت علی (ع) برگزار شد.
سومین شب این ویژه برنامه همچون دو شب گذشته با تلاوت آیاتی از قرآن کریم توسط آقای یراق بافان آغاز شد و سپس گروه سنج و دمام بیت الزهرا به اجرای موسیقی عزای حضرت علی( ع) پرداختند و مرشد میرزا علی با گروه همراهی کرد و سپس صحنههایی از فضایل معنوی و سلوک امام علی (ع) را برای حاضران نقلخوانی کرد.
پس از اجرای گروه سنج و دمام بیت الزهرا و مرشد میرزا علی، حجت الاسلام محمد برمایی سخنران این مراسم در سخنانی تحلیلی به تاثیر سبک زندگی بر معنای زتدگی اشاره کرد و از اهمیت ارزش ها در زندگی هر فرد گفت:بسیاری ازما در زندگی روزانه مان از عزت نفس غافل شده ایم عزت نفس به ارزش های زندگی ما تکیه و اعتماد به نفس به توانایی افراد تکیه دارد. در این زمانه که درگیر مشغله های روزمره مان هستیم، آیا توجهی به ارزش های زندگی مان داریم؟آیا به همان میزان که به مشغله های زندگی شخصی مان می پردازیم به پدر و مادرمان توجه داریم؟پدر و مادری که نقشی یگانه در زندگی ما دارند و در کلام خدا و احادیث پیامبر و ائمه بر نقش و جایگاه آنها انقدر تاکید شده است. آیا به همسران مان توجه داریم؟اگر توجه داریم چگونه است که بر اساس آمارهای رسمی میزان گفتگوی زن و شوهر ها تنها ۱۷ دقیقه اعلام شده است،تازه اگر در آن ۱۷ دقیقه کیفیت و محتوای گفتگو را لحاظ نکنیم.آیا در طول روز به رفتارمان در نسبت با همسایگانمان توجه داریم؟این شب ها فرصت مناسبی است که به ارزش های زندگی مان دوباره فکر کنیم و آنها را مورد ارزیابی مجدد قرار دهیم و ببینیم چقدر به ارزش هایمان
تزدیک هستیم یا چقدر از آنها دورشده ایم و حالا چقدر همان خودمان هستیم که نوقع داریم.برای حفظ عزیزان و ارزشهای زندگی مان دراین شب ها دعا کنیم ،امید داشته باشیم و صبر.
حجت الاسلام محمد برمایی سخنانانش را با قرائت شعری از استاد شهریار به پایان رساند:
مادری بود و دختر و پسری پسرک از میِ محبت مست
دختر از غصهیِ پدر مسلول پدرش تازه رفته بود از دست
یکشب آهسته با کنایه طبیب گفت با مادر: این نخواهد رَست
ماه دیگر که از سموم خزان برگها را بود بخاک نشست
صبری ای باغبان که برگ امید خواهد از شاخهیِ حیات گُسست
پسر این حال را مگر دریافت بنگر اینجا چه مایه رقت هست
صبح فردا دو دست کوچک طفل برگها را به شاخهها میبست
ارسال دیدگاه