همراه با شهدای رمضان/۱۲
رفتار خوب و روزه داری شهید و درس عبادت به دیگران
خبرگزاری پانا: شهید ایرج بابانژاد از شهدای روستای شمس آباد، استان چهارمحال و بختیاری بود که در ماه مبارک رمضان با رفتار خوب خود، درس روزه داری و عبادت به کودکان می داد.
به گزارش خبرنگار آموزش و پرورش پانا، ماه مبارک رمضان همیشه منشا خیرات و برکات برای مسلمانان بویژه اهل تشیع بوده است. این برکات زمانی افزایش می یابد که با خون شهدای ایران اسلامی قرین شده باشد. در این بخش قصد داریم با پرداختن به خاطرات یکی از همین شهدا از پاداش این ماه بیشتر بهره ببریم.
شهید ایرج بابانژاد همواره از فرصت ماه مبارک رمضان برای عبادت استفاده می کرد و در انجام فرائض دینی از دیگران پیشی می گرفت. راوی: اشرف آقابابایی(خواهرزاده شهید) بنده دو خاطرهی به یاد ماندنی از شهید بزرگوار « ایرج بابانژاد » دارم. در سحرگاه خرداد ماه سال ۱۳۶۱ که با ایشان بیدار شدیم و توفیق خوردن سحری در ماه مبارک رمضان را داشتهام که در آن زمان من اینطور برداشت کردم که روزه گرفتن کار مهمی است.
مشخصات شهید:
نام و نام خانوادگی: ایرج بابانژاد
سال تولد: ۱/۱/۱۳۴۰
محل تولد (استان/شهر): شمس آباد (محل صدور شناسنامه)
سال ورود به امور تربیتی: ۱/۷/۱۳۶۳
مدرک تحصیلی: دیپلم
محل اشتغال:اداره آموزش و پرورش شاغل در پست کارشناس امور تربیتی
نحوه شهادت: جهاد در جبهههای حق علیه باطل
تاریخ اعزام به جبهه:
محل اعزام (استان/ شهر):
مدت حضور در جبهه:
تاریخ شهادت: ۲۱/۱۲/۱۳۶۳
محل شهادت: جزیرهی مجنون (عملیات بدر)
محل دفن شهید: گلزار شهدای شهر کرد
شهیدان زندهاند
راوی: اشرف آقابابایی(خواهرزاده شهید)
بنده دو خاطرهی به یاد ماندنی از شهید بزرگوار « ایرج بابانژاد » دارم. در سحرگاه خرداد ماه سال ۱۳۶۱ که با ایشان بیدار شدیم و توفیق خوردن سحری داشتهام که در آن زمان من اینطور برداشت کردم که روزه گرفتن کار مهمی است. از طرفی در آن سحر به یاد ماندنی، در اخلاق ایشان متانت و معنویت خاصی را احساس کردم، بخصوص احترام خاصی که همواره برای مادرشان قائل بودند و آن موقع هم بسیار محترمانه با مادرشان برخورد نمودند. یک روز دیگر هم در پاییز سال ۱۳۶۲ بود که من به خانهشان رفتم و ایشان را در حال قرائت قرآن دیدم. من هم ساکت بغل دستشان نشستم و به قرائت ایشان گوش کردم. پس از اینکه قرآن خواندن ایشان تمام شد، مرا مورد محبت و تشویق قرار دادند که به قرآن احترام گذاشتم و گوش میکردم. امام خمینی (ره) را شدیداً دوست داشتند، حتی یک روز عکس امام (ره) را خریدند و به خانه ما آوردند و گفتند این عکس را در خانهتان نصب کنید. در هفته اول شهادتشان بود که همه بیتابی میکردند. یک روز ایشان را در پلههای خانهشان با همان حالت آرامش که قبلاً میدیدم مشاهده کردم که به ما نگاه میکند؛ در آن لحظه من کودک ۹ ساله بودم و با خود گفتم خوب دایی من که
اینجاست پس چرا اینگونه برایش مراسم گرفتهاند، او که زنده است. خودم تا چند روز تحت تأثیر چنین صحنهای بودم و روحیهام بهتر شده بود تا زمانی که بزرگ شدم و در دورهی متوسطه با آیهی مبارک ولا تحسبن الذین قتلوا .... مواجه شدم و مرا به فکر وا داشت. و آن تصویری که از ایشان در کودکی دیده بودم جلویم آمد که با تفسیر این آیه که زنده بودن شهدا صرفاً زنده بودن روحانی نیست بلکه آنها حضور جسمانی هم دارند، کاملاً نزدیک تلقی شد.
« خدایا مرا از رهروان امام (ره) و شهدا قرار ده »
ارسال دیدگاه