یادداشت/
چشم های والیبال بدنبال کلید تدبیر
خبرگزاری پانا: جایگاه والیبال ایران روز به روز بزرگتر می شود و محبوبیتش در بین زن و مرد در حال فزونی است اما قفلی وجود دارد که باید با کلید تدبیر باز شود تا افقها روشن تر نمایان شود.
والیبال ایران راه خودش را پیدا کرده و در مسیری قرار گرفته که شاید خروج از آن حداقل طی سالهای آینده سخت تر از حد تصور باشد. حالا به جایی رسیده ایم که می توانیم سرمان را بالا بگیریم و برای اولین بار در طول تاریخ برای ابر قدرت شدن در ورزشی تیمی برنامه داشته باشیم و برای قدرت های ناب جهان خط و نشان بکشیم. ورزش توپ و توپ کار را به جایی رسانده که لبخند واقعی و از ته دل بر لب های مردمی می نشاند که برای حمایتش هیچ کم نمی گذارند و ساعت ها به احترامش می ایستند.
اوضاع هر قدر در داخل محوطه ۱۸ در ۹ متر والیبال خوب و رویایی است در بیرون از زمین اتفاقاتی رخ می دهد که طعم شیرین حماسه والیبالی ها را برای مردم ایران به هر ترتیب تلخ می کند. تصمیماتی گرفته می شود که در پس آن تنها چیزی که دیده نمی شود احترام به ورزش و روح جوانمردی است، تصمیم هایی که نام و نشان ایرانی را در دنیا خدشه دار می کند و از صلابت ابر قدرت بودن می کاهد.
بحث ورود بانوان به ورزشگاه را که به نظر می رسد با این شرایط باید به حافظه تاریخی سپرد، ظاهرا ورود زنان به ورزشگاه آنقدر موضوع حاد و پیچیده ای است که شاید مذاکره درباره آن از مذاکرات ۱+۵ با تیم هسته ای ایران هم طولانی تر شود، آنقدر ماجرا برای برخی حساس است که به خاطرش از مراسم وداع با غواصان شهید هم نمی گذرند و برای تجمع از هم طیف هایشان دعوت می کنند و در نهایت جلوی وزارت ورزش تجمع می کنند و دلواپس ورود زن ها به ورزشگاه می شوند.
دردسر ها و کنایه های ورود دست و پا شکسته و انتخابی بانوان به ورزشگاه را که کنار گذاشتیم و به این ایمان رسیدیم که همت والایی در پس حل این مشکل وجود ندارد، موسم دیدار با آمریکا فرا رسید. بازی اول در حالی که دو تیم بر اساس عرف بین المللی و قواعد جهانی پذیرفته شده به خط شده بودند تا به احترام روح ورزش سرود ملی یکدیگر را بشنوند ناگهان زمانی که سرود آمریکا در حال پخش بود صدا به بهانه ایراد فنی قطع شد تا بیننده تلویزیونی این سرود را نشنود. روز اول گفتند ایراد فنی بوده و خود را به پذیرفتن زدیم اما وقتی در بازی دوم به جای پخش سرود دو کشور اقدام به بحث های خنده دار دو مجری شد بر همگان آشکار شد که این کار تصمیم فنی نیست و جزئی از بازی هایی است که صدا و سیما به هر نحو آن را راه می اندازند؛ فارغ از اینکه حیثیت ایران و ایرانی در این بین خدشه دار می شود.
در بازی دوم فراموش نخواهیم کرد که تیم آمریکا چگونه به احترام ماه رمضان از آشامیدن آب خودداری کرد تا ندای اذان شنیده شود اما در مقابل صدا و سیمای ایران با احترام خاصی که به آنان گذاشت به جهان ورزش فهماند که روح ورزشی را هم می توان دستمایه بازی ها قرار بگیرد.
بحث در اینجا نه تیم آمریکا است و نه تیم دیگری؛ چنین رفتاری با تیم های ورزشی ورزشی در هر کجای دنیا زشت، ناپسند و خارج از عرف و اخلاق بین المللی است. حالا اگرچنین رفتاری در هر گوشه از دنیا با تیم ملی ایران می شد برخورد همان جماعتی که برای زیر پا گذاشتن قوانین بین المللی در دو دیدار ابتدایی خانگی دست و سوت می زنند چگونه بود؛ در صورت وقوع نمی گفتند که طرف مقابل کارشکنی کرده است؟ ظاهرا فراموش شده است که روح ورزش از سیاست جداست و پهلوانی برآمده از ورزش و اسلام می گوید که گود ورزشی محل دوستی و نزدیک شدن دلها است؛ اما به هر صورت تصمیماتی از جنس های نامطبوع برای جوانمردی همیشه بر گُرده ورزش سوار بوده و شاید خواهد بود.
سانسورهای عجیب و قطع حیرت آور تصاویر رخدادهای ورزشی به کنار، این مورد اخیر هم به شاهکارهای رسانه ملی اضافه شد تا میزبانی عالی فدراسیون والیبال ایران از آمریکایی ها که انگشت حیرت به دهان یانکی ها نهاده بود با این حرکت دلواپس گونه که بدون شک خارج از روح جوانمردی است سرمان را در جامعه جهانی پایین آورد.
هر چند بعید است سرود ملی لهستان و روسیه در پخش زنده قطع شود اما به هر صوت موضوعاتی مانند ورورد زنان کش دار است و وقتی به این بی احترامی هم مزین شود بعید است که فدراسیون جهانی والیبال در واکنش به این ساکت باشد و شاید والیبال ما با این شرایط باید در انتظار تحریم ها، محرومیت ها و جریمه هایی باشد که در دولت قبل به خوبی اثبات شد کاغذ پاره بودنش شوخی مضحکی با ایرانی هاست.
چه کسی دوست داشته باشد و چه دوست نداشته باشد جایگاه والیبال ایران روز به روز بزرگتر می شود و محبوبیتش در بین زن و مرد در حال فزونی است، بالا رفتن جایگاه نیاز به بین المللی شدن دارد و باید با قواعد بین المللی پیش رفت. پخش تلویزونی صحیح و احترام به مخاطب پیشکش ایرانی، تا دیر نشده و میزبانی مسابقات بعدی لیگ جهانی از ایران گرفته نشده و در بهترین حالت همین ۶ بازی را هم فصل آینده مهمان سرزمین دیگر نشده ایم باید برای پیش رفتن در مسیر بین المللی ورزش کاری کرد.
شاید ورزش ایران هم نیاز به مردهایی از جنس محمد جواد ظریف و حسن روحانی داشته باشد تا بتواند از این بحران نجات پیدا کند.
فرهاد فخرآبادی
ارسال دیدگاه