حزب عدالت و توسعه بازنده انتخابات پارلمانی ترکیه لقب گرفت
اشتباهات اردوغان در سوریه کار دستش داد
خبرگزاری پانا: نتایج شمارش آرا در انتخابات پارلمانی ترکیه خبر از افول اقبال حزب عدالت و توسعه پس از ۱۳ سال یکه تازی در فضای سیاسی این کشور می دهد.
به گزارش خبرنگار سیاست خارجی پانا، با شمارش ۹۹ درصد آرا مشخص شده است که این حزب که از رجب طیب اردوغان، رئیس جمهور حمایت میکند، ۴۱ درصد آرا را برده و نتوانسته نیمی از ۵۵۰ کرسی پارلمان را به دست آورد.
حزب چپ گرای دموکراتیک خلقها که در میان کردهای ترکیه هواداران بسیاری دارد، موفق شد با کسب بیش از ۱۲ درصد آرا از حد نصاب لازم برای راه یافتن به پارلمان ترکیه - ۱۰ درصد آرا - عبور کند و برای اولین بار با در اختیار گرفتن حدود ۸۰ کرسی وارد پارلمان شود.
به گزارش رسانه های داخلی ترکیه، نتایج انتخابات ضربه بزرگی به حزب آقای اردوغان محسوب میشود عدالت و توسعه امیدوار بود اکثریت لازم برای برگزاری همهپرسی با هدف تغییر قانون اساسی و افزایش اختیارات ریاست جمهوری را به دست آورد. حالا این حزب نه تنها از کسب چنین اکثریتی - سه پنجم کرسیهای مجلس - بازمانده، بلکه در جلب آرای لازم برای تشکیل دولت اکثریت هم ناکام بوده است.
با وجود آن چه شکست در انتخابات پارلمانی ترکیه تعبیر شده، نخست وزیر و رهبر حزب عدالت و توسعه از تمام احزاب سیاسی خواسته از طرح حزبش برای تغییر قانون اساسی حمایت کنند. هر چند تا این لحظه هیچ یک از احزاب آمادگی خود را برای ائتلاف با حزب عدالت و توسعه اعلام نکردهاند.
بر اساس قانون اساسی ترکیه در صورتی که تا ۴۵ روز دیگر ائتلافی شکل نگیرد، امکان برگزاری انتخابات تازه فراهم خواهد شد.
چنان که رسانه ها گزارش کرده اند، شهر عمدتا کردنشین دیاربکر در جنوب شرق ترکیه و مرکز فعالیت این حزب، از دیشب شاهد جشن و سرور هواداران حزب بود. به گزارش بی بی سی سیری ثریا اوندر، معاون حزب دموکراتیک خلقها نتایج آرا را "پیروزی دموکراسی بر فساد سیاسی و غلبه صلح بر جنگ" توصیف کرد. این حزب همچنین احتمال ائتلاف با حزب عدالت و توسعه را رد کرده است.
از سوی دیگر در استان های کردنشین شرق ترکیه، برنده اصلی، حزب دموکراتیک خلقها، بزرگترین و تنها تشکیل سیاسی قانونی کردهای ترکیه است. در دوره های قبل در همین منطقه، بخشی از کردها به حزب عدالت و توسعه رای می دادند، اما این بار بخش عمده رای همین کردها نصیب حزب دموکراتیک خلقها شد. نمونه قابل توجهی از این تغییر، دیاربکر بزرگترین شهر کردنشین ترکیه است. در انتخابات چهار سال پیش، از یازده کرسی نمایندگی دیاربکر شش کرسی نصیب حزب عدالت و توسعه شد اما این بار حزب دموکراتیک «خلق ها» ۱۰ کرسی از یازده کرسی را از آن خود ساخته و تنها یک کرسی نصیب حزب عدالت و توسعه شده است. حزب حرکت ملی هم موفقیت چشمگیری کسب کرده و شمار کرسی هایش در مجلس از پنجاه و دو به هشتاد و پنج افزایش یافته است. این حزب، جریان راستگرا و محافظه کار ملی گرای ترک را نمایندگی می کند. بخش هایی از محافظه کاران و مذهبی های ترکیه که پیشتر به حزب عدالت و توسعه رای می دادند، به دلیل عدم رضایت از سیاست های این حزب، در انتخابات یکشنبه رای خود را به نفع حزب حرکت ملی به صندوق ریختند.
چنان که تحلیلگران اوضاع داخلی ترکیه گزارش کرده اند یکی از عوامل اصلی این قطب بندی در ترکیه، ماجرای کوبانی در سال گذشته است که در ریزش شدید آرای حزب عدالت و توسعه در مناطق کردنشین نقش داشت. نارضایتی از عملکرد دولت ترکیه در قبال جنگی که میان داعش و چریک های کرد در کوبانی جریان داشت به نا آرامی های خون بار خیابانی انجامید و اعتراض بسیاری از مردم دیگر مناطق ترکیه را هم نسبت به دولت برانگیخت. در حالی که برخی با کردها همدلی کردند، اعتراض خیلی ها هم احساس خطر از این بود که چرا باید وضعیتی در ترکیه برقرار شود که تظاهرکنندگان کرد با پرچم حزب کارگران کردستان (پ ک ک) و رهبرش عبدالله اوج آلان به خیابان ها بریزند. کسانی که عملا در خیابان ها با کردهای تظاهرکننده درگیر شدند یا کردهای تندرو (معروف به حزب خدا یا خدا پارتی) بودند یا هواداران حزب حرکت ملی.
پس از اعلام موفقیت حزب دموکراتیک خلق ها در انتخابات، بسیاری از هواداران این حزب با پرچم پ ک ک به خیابان ها ریختند و شادی و پایکوبی کردند، اما انتظاری که دیگر رهبران سیاسی کشور دارند این است که حزب دموکراتیک خلق ها، از امرالی (زندان عبدالله اوج آلان) و قندیل (کوهستان پایگاه پ ک ک در عراق) دوری بگزیند و روند حل «مسئله کرد» در ترکیه را مستقل از پ ک ک پی بگیرد. برآورده نشدن این انتظار می تواند بحران آفرین شود.
پی گرفتن روند حل «مسئله کرد» از دستاوردهای مهم رجب طیب اردوغان بود که می توانست برگ برنده موثری برای پیروزی در انتخابات دیروز باشد اما به عکس، همان کسانی شکست او را رقم زدند که از حل این «مسئله» سود می بردند. چنین ناسازواره ای نتیجه مستقیم سیاست آقای اردوغان در سوریه است. رجب طیب اردوغان دخالت مستقیم در همسایه جنوبی خود با هدف سرنگونی بشار اسد را برگزید اما نتیجه این دخالت، همان گونه که پیش بینی می شد نه تنها او را به چنین هدفی نرساند، بلکه باعث قدرت گرفتن کردها و تبدیل آن ها به نیرویی در مقابل خود او شد و ماجرای کوبانی را رقم زد که شمارش معکوس شکست او از همان جا آغاز شد.
ارسال دیدگاه