جلال الدین محمد بلخی، ابرمرد عالم معنوی
خبرگزاری پانا: جلال الدین محمد بلخی مشهورترین شاعر پارسی گوی ایرانی ششم ربیع الاول ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد، پدرش محمد بن حسین خطیبی معروف به بهاء الدین ولد از بزرگان صوفیه و مردی عارف بود.
به گزارش خبرگزاری پانا، این مقام ادبی، عرفانی و ابرمرد عالم معنوی در سن ۲۴ سالگی پس فوت پدر به خواهش مریدان و بنا به وصیت پدر به وعظ و ارشاد پرداخت به طوری که در ۳۷ سالگی عارف و دانشمند بزرگی شد.
زاهد بودم و ترانه گویم کردی
سر حلقه بزم وباده گویم کردی
سجاده نشین باوقاری بودم
بازیچه کودکان کویم کردی
ابیات بالا بیانگر حال و هوای مولانا پس از ملاقات با عارف بزرگی به نام شمس تبریزی است. اگر چه ملاقات کوتاهی بین این دو عارف بزرگ صورت گرفت ولی چنان شور و هیجان و شیفتگی در مولانا ایجاد کرد که تمامی لحظات عمر و آثار وی متأثر از این دیدار است. مولوی پس از این دیدار ،درس و وعظ را کنار نهاد و تمام توجه خود را معطوف شمس کرد. در این اثناء شمس مورد حسادت شاگردان قرار می گیرد.
پس از این دیدار کوتاه اما پر ثمر و تاثیر گذار غیبت شمس آغاز می شود. مولانا از دوری شمس ناآرام شد و روز و شب به سماع پرداخت و حال آشفته اش بر سر زبانها افتاد.
روز و شب در سماع رقصان شد بر زمین همچو چرخ گردان شد
فراق یار چنان عرصه را بر مولانا تنگ می کند که مجبور می شود فرزندش، سلطان ولد را به جستجوی شمس بفرستد تا او را بیابد. سلطان ولد، شمس را در دمشق یافت و با احترام به قونیه آورد. اما این دیدار هم دیری نپایید و بر اثر حسادت مجدد شاگردان بار دیگر شمس غیبت آغاز کرد که این بار به غیبت دائم او انجامید.
خواهم این بار چنان رفتن که نداند کسی کجایم من
هم گردند در طلب عاجز ندهد کس نشان زمن هرگز
چون بمانم دراز،گویند این که او را دشمن بکشت یقین
مولانا برای طی طریق و رسیدن به عالم معنی این بار صلاح الدین زرکوب را به جای شمس بر می گزیند و بعد از فوت زرکوب هم مولانا حسام الدین چلبی را به عنوان مراد خود انتخاب می کند و در محضر او شروع به خلق آثار متعدد و ارزشمندی می نماید که از آن جمله اند: مثنوی معنوی، دیوان شمس تبریزی، رباعیات، فیه ما فیه، مجالس سبعه و مکتوبات.
سرانجام مولوی در غروب یکشنبه ۵ جمادی الاخر ۶۷۲ه ق پس از مدتها بیماری، در پی تبی سوزان به دیدار مقصود شتافت.درآنروز پر سوز که قونیه در یخ بندان بود،سیل پر پر خروش مردم پیرو جوان،مسلمان وگبر،مسیحی و یهودی همگی در این ماتم شرکت داشتند.((بسی مستکبران و منکران که در آن روز زنار بریدند و ایمان آوردند .چهل شبانه روز این عزا و سوگ بر پا بود.))
بعد از فوتش، مولوی پژوهان زیادی در جهت شناساندن این نابغه عرفان و ادب کوششها کردند که می توان از علامه محمد تقی جعفری، پروفسور آنه ماری شمیل، محمد علی موحد، رینولد آلن نیکلسون و استاد جلال الدین همایی نام برد.
ابراهیم غلامپور
ارسال دیدگاه