دانش آموز خوشنویس کلاس اول ابتدایی که هنرمند شدن را آرزو دارد
خبرگزاری پانا: نادیا، ندای نبوغ فرزندان این مرز و بوم نادیا نظامآبادی که در مسابقات خط تحریری دستنوشتههای طلایی که در سطح دانشآموزان کلاس اول مدارس بردسکن برگزار شد، مقام اول را کسب کرد، گفت: استاد من پدرم است و او شاگردان خوشنویسی زیادی دارد.
به گزارش پانا، پیچ و خم خطوط در نوشتار دنیای رمزآلودی را ترسیم میکند که از لابهلای آن میتوان تشعشع اندیشه، تاریخ، فرهنگ و تمدن یک ملت را مشاهده کرد.
خوشنویسی از قدیمالایام بین خانوادههای ایرانی از جایگاه ویژهای برخوردار بوده است؛ این هنر که امروزه اولین بارقههای آن در مشقهای دبستانی بروز پیدا میکند، عناصر بیبدیل و اعجابآوری از زیباشناسی اسلامی را در خود جای داده است.
نادیا نظامآبادی، دانشآموز کلاس اول دبستان شهرستان بردسکن یکی از آن هنرمندانی است که با انگشتانی کوچک در دفتر مشقش طلا مینگارد.
نادیا ۶ ساله است و خط تحریری را بسیار زیبا و دلنشین مینویسد به گونهای که اعجاب و تحسین همگان را متوجه خود ساخته است.
لحن وی ساده و صادقانه و به خط و نقاشی علاقهمند است و دوست دارد هنرمند شوم.
نادیا نظامآبادی که در مسابقات خط تحریری "دستنوشتههای طلایی" که در سطح دانشآموزان کلاس اول مدارس بردسکن برگزار شد، مقام اول را کسب کرد، گفت: استاد من پدرم است و او شاگردان خوشنویسی زیادی دارد.
پدر نادیا مجتبی نظامآبادی، معلم و اولین خوشنویس بردسکن و از پیشکسوتان هنرهای زیباست که مدرک ممتاز خوشنویسی دارد و بیش از۲۷سال سابقه آموزش و تدریس خوشنویسی و چندین نمایشگاه استانی و شهرستانی دارد و رتبههای اول کشور و استان را در مسابقات و جشنوارههای فرهنگی-هنری دارد و حالا دختر او در سن ۶ سالگی مرام و راه پدر را د رپیش گرفته تا برای شهرستان بردسکن در آینده افتخارآفرین شود.
دفتر مشق نادیا را اگر نگاه کنی باور نمیکنی خط اوست. انحنای خطوط آنچنان با ظرافت و اصول کشیده شدهاند که آدم فکر نمیکند که چنین کار بزرگی را انگشتانی به این کوچکی انجام میدهند.
نادیا در پاسخ به این سوال که دوست دارد در آینده چهکاره شود، جواب داد: میخواهم مثل پدرم هنرمند شوم و در زمینه خوشنویسی فعالیت کنم.
وی افزود: به همکلاسیهایم در مدرسه خط یاد میدهم و دوست دارم همه بچهها خطشان خوب شود.
وی که اخیراً در مسابقات فرهنگی-هنری آموزش و پرورش در رشته خوشنویسی خط تحریری مقام اول را کسب کرد، ادامه داد: ساعتهای زیادی را به تمرین گذراندهام و در این راه پدرم همواره پشتیبان و استاد من بود.
نادیا نظامآبادی در پایان از آرزوهایش گفت؛ از این که نمیخواهد کسی در مدرسه دعوا کند و دوست دارد همه با هم دوست باشند.
نادیا، ندای نبوغ فرزندان این مرز و بوم است. ندای کسانی که با امکانات محدود و دستانی کوچک قلم به دست میگیرند و پنجرههای تازهای از زیبایی و هنر را روی دیوارهای شهر میکشند. چه کسی میداند؟ شاید با توجه و حمایت بیشتر مسئولان به این استعدادها روزی هنر و هنرمند به جایگاه اصلی خویش در جامعه ایرانی بازگردد. روزی که همه هنرمندند و یا اینکه از هنر میگویند.
ارسال دیدگاه