یادداشت/

هوادار سرخآبی؛ برگ برنده ای همیشه بازنده

خبرگزاری پانا: خبر نه عجیب بود و نه غیر قابل باور؛ اگر خبر معرفی شدن برنده مزایده چهارم پرسپولیس و استقلال منتشر می شد باید انگشت حیرت بر دهان می گرفتیم.

کد مطلب: ۳۵۲۷۹۶
لینک کوتاه کپی شد

سرخآبی سالهای سال است شده اند عضو اضافه ای در گوشه پستوی خانه ای قدیمی در مرکز پایتخت؛ جنسی قدیمی و زنگ زده که خانواده نه دلش می آید آنرا بفروشد و نه دلش می خواهد با هزینه کردن تعمیر و قابل استفاده اش کند.

این روند مربوط به امروز و دیروز نیست؛ مربوط است به سالهای سال؛ سالهاست پرسپولیس و استقلال همان عضو اضافه گوشه انباری هستند که هرازچندگاهی سرپرستی موقت پیدا می کنند، سرپرست مربوطه به واسطه حضور در این باشگاه ها برای خود نامی دست و پا می کند و خودش را برای سالهای سال از حیث نام و نشان می بندد. یکبار فلان فرد از فلان نهاد، یکبار فلان فرد از فلان جا و این اواخر هم که طی یک شاهکار تاریخی فردی بی نام و نشان وارد گود می شود، نامی دست و پا می کند و سپس خداحافظی می کند.

خیلی ها آمدند، ضربه زدند، نابود کردند و با افتخار از این نابود کردنشان بار سفر بستند، حالا در این پروسه تنها کسی که ضربه می خورد هوادار بیچاره ای است که هر وقت نیاز باشد باید عصای دست تیمی باشد که وسیله مشهور شدن این و آن است و اگر به ورزشگاه نرود هزار حرف و حدیث درباره نامهربانی اش نقل محافل به اصطلاح مدیران می شود. بیچاره هواداری که ساعت ۵ صبح سردترین ماه های سال می لرزد و برای تماشای دربی ساعت ۵ عصر تیمش راهی ورزشگاه می شود؛ بیچاره همان هواداری که روزهایی که تیم ملی مضحک ترین نمایشش را ارائه می کند محکوم است به یار دوازدهم بودن برای راهیابی تیم به جام جهانی؛ هوادار سرخآبی محکوم است به حرص خوردن، لب گاز گرفتن و اشک ریختن برای عشقی که از کودکی با او بوده و روز به روز نابود شدنش را می بیند و دستش به جایی بند نیست.

هر چند به اصطلاح شعارها از سوی تصمیم گیرندگان برای احترام به هوادارها است اما در واقع این میان هوادار هیچ ارزشی ندارد که اگر داشت عجیب ترین توهین تاریخ فوتبال به اسطوره فوتبال یک کشور با مدیریت پنهان جریانی که کینه اش به فوتبال و فوتبالی ها اثبات شده است صورت نمی گرفت. روزی که علی دایی توسط حمید رضا سیاسی به شکلی توهین آمیز اخراج شد به تمام هواداران فوتبال ایران ثابت شد که ماجرا از چه قرار است. حالا هوادار پرسپولیس فکر می کند همان جریان به شکلی دیگر مانع از سر و سامان گرفتن تیم محبوبش است.

آن ور دیوار اوضاع استقلال نابسمان تر از این حرف هاست؛ اگر برند اجتماعی پرسپولیس محبوب تر است و این محبوبیت باعث می شود تا امثال حمیدرضا سیاسی وارد چرخه مدیریتی آن شوند تا آموش توهین به اسطوره ها را به اهالی فوتبال بدهند در استقلال خود زنی باب شده و در روزهایی که همه آبی ها باید یکی باشند این طیف سه دسته شده اند و هر کدام برای خود مکتب سازی می کنند. یک عده از مکتب ناصرخان حجازی می گویند، عده ای دیگر سینه چاک امیر قلعه نویی هستند و در این میان فرهاد مجیدی هم به واسطه گلزنی در دربی قد علم کرده و برای خود قیل و قالی راه انداخته گویا فراموش کرده که با رفتنش به قطر چه خیانتی به هواداران آبی کرد. در این وسط هوادار باید ببیند دعوای این سه طیف به کجا می رسد و چطور این دعوا تیمش را فنا نزدیک می کند.

هوادار محترم سرخ آبی باید در انتظار روزهای جالب تر از این هم باشد؛ روزهای پر هیجان تر برای سرخ آبی ها در راه است. به نظر می رسد باز هم باید هوادار چشم به تصمیمات اهالی خیابان سئول داشته باشد، تصمیم هایی که از قبال آن به اسطوره هایشان توهین خواهد شد، تیم شان برای فرار از سقوط می جنگد و در مجموع خون به دل سکونشینان خواهد کرد اما خود لبخند به لب از فن مدیریتش و الطاف بی کرانش سخن خواهد گفت. ظاهرا روی پیشانی هوادار نوشته که نباید رنگ آرامش واقعی را تجربه کند؛ روزهای خوب برای پرسپولیس و استقلال به رویاها پیوست.

شاید روزی کسی پیدا شود که حال سکوهای عاشق را بفهمد، شاید ...

و آرزو بر جوانان عیب نیست ...

فرهاد فخرآبادی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار