آیا بهار سینما فرا رسیده است؛
سالی که نکوست از قصه هایش پیداست
خبرگزاری پانا: اکران فیلم سینمایی ˝ قصه ها˝ به کارگردانی رخشان بنی اعتماد این نوید را می دهد ؛ میوه درخت تغییر که در سال ۹۲ شکل گرفت این بار در بهار ۹۴ در سینمای کشور به ثمر نشسته ؛البته شکوفه این میوه با بازگشایی خانه سینما و تشکیل گروه هنر و تجربه نوید روزهای خوب را می داد اما این میوه این روزها به فصل برداشت نزدیک تر شده است.
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا؛ سال گذشته بعد از اکران خانه پدری در گروه هنر و تجربه و اعتراضات برخی افراد اکران این فیلم را تحت تاثیر خود قرار داد و سازمان سینمایی مجبور شد که این فیلم را از روی پرده نقره ای پایین بکشد و همین امر باعث شد که اهالی سینما عنوان کنند که سازمان سینمایی نتوانسته به قولهایی که داده جامعه عمل بپوشاند .
همین امر باعث شد که ایوبی رئیس سازمان سینمایی در صفحه شخصی اش در یکی از صفحات اجتماعی به صورت تلویحی از کیانوش عیای عذر خواهی کند و این اتفاق باعث شد نگاهها به سازمان سینمایی که تا ان روز به خاطر اعتراضات جایزه بزرگ ترین جشنواره ملی و بین المللی کشور را از عصبانی نیستم گرفته بود یا بهتر است ؛از دادن این جایزه دوری جسته بود ؛تغییر کند.
باز شدن خانه سینما پس از آغاز فعالیت دولت یازدهم تنها اتفاقای بود که تا آن روز بسیاری از منتقدان سازمان سینمایی از آن به نیکی یاد می کردند؛اما امروز خیلی ها می گویند میوههای درخت تغییر ۹۲ در بهار ۹۴ در حال ثمر دادن است. درختی که برای درهم شکستن حصار ممنوعیت و محدودیتهای دست و پاگیر با همکاری ملت، نخبگان و رئیس جمهوری کاشته شد. شاد و شیرین میتوان اکران فیلم «قصههای» رخشان بنیاعتماد را نوید بخش سالی نکو برای سینمای ایران توصیف کرد چرا که بهارش از اکران قصهها پیداست. دست مریزاد به بنی اعتماد برای خلق اثری چنین فاخر، محترم، مؤدب و متین. در اینکه قصههای بنی اعتماد فیلم خوش ساختی است و نبوغ و خلاقیت فیلمساز و دیگر همکارانش را نشان میدهد جای هیچ تردیدی نیست. برای کسانی که تاکنون فیلمی از این فیلمساز ندیدهاند نیاز است تأکید شود، درمیان سینماگران ما، به اعتراف دوست و دشمن بنی اعتماد از بهترین فیلمسازان ایران است. اما برای پاسخ به پرسشی که در پیشانی این نوشتار مطرح کردم دلایلی غیر سینمایی دارم:
نخست، یکی از کانونیترین مراکز دولتی که از ذره بین موافقان و مخالفان دور نمیماند، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی است. علی جنتی باوجود همه مشکلات با مهارت توانسته در دوسال گذشته کشتی فرهنگ را در دریای متلاطم سیاست ایران به پیش ببرد. یکی از درخشانترین معاونتهای حوزه فرهنگ، معاونت سینمایی است که گامهایش را با طمأنینه اما محکم برداشته است. گرچه در برخی جاها نتوانست آنگونه که باید و شاید مدیریت بحران کند. اما هر جا که مجال یافته با تردستی پیش رفته است. اکران قصهها از این گونه میناگریها بود. به دولت محترم باید شادباش گفت که در حال جاری و ساری کردن مرام میانه رویی به رگهای مدیریت کشور است. اکران قصهها توسط معاونت سینمایی بدون هیچ ممیزی گام بلندی است برای به بایگانی سپردن توقیف فیلمهای اجتماعی. آرزمندیم.
دوم، سینمای اجتماعی ایران همواره با اما و اگر زندگی کرده است. بیشترین قربانی در این حوزه داده شده است. محدودیت و فشار از سوی تنگ نظران همواره بر علاقه مندان این حوزه بوده است. رخشان بنیاعتماد به عنوان یکی از سلسله جنبانهای سینمای اجتماعی ایران همواره تحت فشار بوده است. ۸ سال نساختن فیلم و به تبع آن ندیدن پرده نمایش کم از اسارت ندارد. بنابراین اکران «قصهها» نوید خوبی برای سینمای اجتماعی ایران است. قصهها میتواند بنبست شکن باشد. بنابراین باید قصهها را دید که بدانیم سینمای اجتماعی ایران که این همه تحت فشار است ناقوسها را برای چه به صدا در می آورد. بهترین مصداق برای آشفته کردن خواب خرگوشی کسانی که فکر میکنند مدیریت معجزه هزاره سومشان چه گل و بلبلی از ایران ساخت قصههاست. قصهها را ببینیم نه برای اینکه خوابمان ببرد برای اینکه از کابوس به در آییم.
سوم، سینمای ایران با نفس مخاطب زنده است و سینمای اجتماعی بیشتر. مخاطبان سینمای اجتماعی ایران مدتهای مدیدی است از دیدن فیلمهای خلاقانه محروم بودهاند. این یک حکم است که نگارنده برآن پای میفشارد. به غیر از خانه پدری و قصهها، به من نشان بدهید که فیلم اجتماعی ۵ ستاره کدام بود؟ بنابراین علاقه مندان به سینمای اجتماعی ایران بعد از سالها فرصت مغتنمی به کف آورده اند که یکی از بهترین فیلمهای سینمای اجتماعی ایران را ببیند. نگارنده این تضمین را میکند فیلم رضایت خاطر آنها را به دست آورد.
چهارم، اتهام بیاساس سیاه نمایی به قصهها نهایت بیانصافی اتهام زنندگان است. من اگر بخواهم با اتهام زنندگان هم همراه شوم و فیلم را سیاه نما نه اما «سیاه» ببینم قطعاً به این نتیجه میرسم که چرا جامعه این قدر سیاه است که در آینه رخشان بنی اعتماد سیاه، نمایانده میشود. در این سیاهی کدام یک نقش پررنگ تری دارند، آفرینندگان سیاهی در جامعه یا بازتاب دهندگان این سیاهی؟
پشت سیاه نمایی سنگر میگیرید که عملکردتان را در معاش و معاد مردم نبینید. سپاسگزار بنی اعتماد باشید که مشفقانه و دردمندانه به شما گوشزد میکند که با بیتدبیری چه بر سر خود و جامعه آورده اید که راهی جز روایت «قصهها» نمیماند؟
بر گرفته از یادداشت کیوان مهرگان
ارسال دیدگاه