کارلوس کی روش در ۷ سکانس کوتاه
خبرگزاری پانا: هر چند کی روش و خولیو ولاسکو تحت هیچ شرایطی قابل قیاس نیستند اما اینبار شاید جا داشته باشد تا به پاس خدمت های کی روش بدرقه ای مانند ولاسکو برای او در نظر گرفته شود.
آخرین روز از سال ۱۳۹۳ و در حالی که ایرانی ها تلاش های پایانی خود را برای استقبال از بهار و تحویل سال انجام می دادند خبری روی خروجی ها رفت مبنی بر اینکه فصل جدایی کارلوس کی روش از فوتبال ایران فرا رسیده است و سرمربی موزامبیکی تیم ملی همراه با مرغ های دریایی شمال ایران با رسیدن بهار به زادگاهش کوچ می کند البته با این تفاوت که مرغ ها به ایران برخواهند گشت اما کی روش برای همیشه بار سفر از این دیار خواهد بست. از انجا که همیشه ایرانی ها را افرادی خوش استقبال اما بد بدرقه می دانند شاید اینبار باید از خوبی های کی روش شروع کرد و سپس به انتقاد از او پرداخت.
۱. فوتبال احساسی یکی از شاخصه هایی بود که در فوتبال ایران به وفور دیده می شد و در بزنگاه هایی حساس یقه این فوتبال را گرفته بود. کی روش با آمدنش سبکی از عقلانیت را به ایران آورد که شاید کمتر کسی با این قدرت تاکتیکی قادر به انتقال چنین موضوعی به ایرانی ها بود. دفاع منسجم و کاملا تاکتیکی کی روش ره آوردی بود که بدون شک مثبت ترین نقطه حضور او در ایران است.
۲. دومین شاخصه کی روش که جای تقدیر دارد تلاش او برای ریشه کردن بازیکن سالاری در تیم ملی بود؛ هر چند خداحافظی و سپس حذف سید مهدی رحمتی از تیم ملی به شکل ناشایستی صورت گرفت اما به هر ترتیب با توجه به نوع خداحافظی رحمتی از تیم ملی و یا ترک اردوی تیم ملی از سوی هادی عقیلی؛ کی روش رفتاری شایسته انجام داد تا دیگر کسی برای تیم ملی به اصطلاح کلاس نگذارد و هوس ناز و اداهای رایج در تیم های باشگاهی برای بازیکنی پیدا نشود.
۳. غیرت و تعصب او در بازی های تیم ملی هیچگاه از یاد ایرانی ها نخواهد رفت. مشت های گره کرده اش در برابر مربی مغرور کره جنوبی پس از صعود به جام جهانی و رگ های گردن متورمش بعد از اشتباهات عجیب داور استرالیایی در دیدار ایران و عراق نمونه های شاخص از این شاخصه کی روش بود.
۴. ظهور و به عبارت بهتری اطمینان به مرتضی پورعلی گنجی و علیرضا حقیقی نکته روشن دیگری است که از کی روش به یادگار خواهد بود. گلر و مدافع جوانی که بدون شک سالها می توانند خط دفاعی ایران را بیمه کنند.
اما در کنار سه نکته مثبتی که کی روش داشت می توان انتقادهایی قرص و محکم از او داشت:
۱. کی روش نشان داد که فوق تخصص ایجاد فضای روانی به نفع خودش است. آمدن او به ایران با حوادث پس از ۲۲ بهمن ماه ۸۹ همراه شد تا کی روش در ایمیلی عنوان کند به علت مشکلات خانوادگی نمی تواند سرمربی ایران شود ولی خود به خود این مشکلات بعد از مذاکره دوباره حل شد و او به ایران آمد. او در دو مقطع دیگر در استانه تمدید قرارداد و بعد از جام ملتها چنین فضایی را با پیشنهادهایی که بیشتر خیالی بود فراهم کرد. عنوان کردن پیشنهاد تاتنهام و تیم ملی آفریقای جنوبی در روزهای جام جهانی و پیشنهاد ژاپن پس از جام ملتها مواردی بود که البته با همکاری تمام عیار یکی از روزنامه های ورزشی که به حق باید آنرا " کی روش ورزشی " نام گذاری کرد، مطرح شد اما هیچ کدام حتی به واقعیت هم نزدیک نشد و تنها ذهن مردم را به سمتی برد که اگر کی روش نیاید فردا یکی دیگر او را به سرقت خواهد برد.
۲. سوال بزرگی که تا کنون بی پاسخ مانده است، می تواند این باشد که به راستی چرا کی روش خودش به تنهایی برای رزرو کمپ های تمرینی راهی سایر کشورها می شد و درست به کشورهایی می رفت که او در آنجا روابط نسبتا خوبی داشت ( آفریقای جنوبی و پرتغال ). او که ادعای حرفه ای بودن دارد باید روشن می کرد که کدام مربی حرفه ای شخصا به چنین سفرهایی می رود.
۳. او از لحاظ تاکتیکی تنها به دفاع کردن، زدن ضربات آزاد و استفاده از ضد حملات فکر می کرد در حالی که فوتبال بدون بازی ساز کسالت آور است و بازیکن هایی مثل محمد نوری و مجتبی جباری می توانند طراوت را برای تیم ملی همراه آورند. تصور کنید اگر یکی از این دو نفر در جام ملتها مرکز زمین را در اختیار می گرفت با استفاده از سرعت و تکنیک سردار آزمون و رضا قوچان نژاد تا چه میزان خط حمله ایران می توانست بهتر عمل کند.
پی نوشت: کی روش به هر ترتیب با خدمت ها، اشتباهات و نکات مبهمش رفت تا تیم ملی در انتظار سرمربی جدید خود باشد. هر چند کی روش و خولیو ولاسکو تحت هیچ شرایطی قابل قیاس نیستند اما اینبار شاید جا داشته باشد تا به پاس خدمت های کی روش بدرقه ای مانند ولاسکو برای او در نظر گرفته شود و سرمربی آینده با حفظ نکات مثبت سعی در ترمیم نقاط منفی کار او داشته باشد.
ارسال دیدگاه