با حمیدرضا شعبانی و استفانو آنسلمی هنرمندان عرصه اپرا و آواز کلاسیک/۲

موسیقی نقش اساسی در زندگی مردم ایران دارد/ نهالی در موسیقی می کاریم

خبرگزاری پانا: استفانو آنسلمی و حمیدرضا شعبانی ازجمله هنرمندانی هستند که با هنر زیسته اند و نگرش شان تحت تاثیر وارد شدن هنر به زندگی شان تغییر یافته است. حمیدرضا شعبانی با اشتیاق از هنر خود می گوید و استفانو آنسلمی از انگیزه اش برای انتقال این نیروی خدادادی به هنرجویان سخن می راند.

کد مطلب: ۳۲۸۳۲۲
لینک کوتاه کپی شد

به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، قسمت دوم گفت و گو با این دو هنرمند را در ادامه بخوانید:

هن رجویان ایرانی را چطور دیدید و چقدر کار کردن با جوانان ایرانی که می خواهند موسیقی کلاسیک را یاد بگیرند و در عرصه موسیقی فعال باشند مثبت بود؟

آنسلمی: من به محض اینکه وارد ایران شدم متوجه شدم موسیقی نقش اساسی در زندگی مردم ایران دارد. در تاکسی که می شینیم بلافاصله صدای موزیک را می شنویم در جایی که می رویم قهوه یا غذایی بخوریم موزیک شنیده می شود حتی وقتی به یک سوپر مارکت می رویم صدای موزیک به کوش می رسد این نشان می دهد جامعه ایران جامعه ای است که نیاز به موسیقی دارد و موزیک را دوست دارد و با آن زندگی می کند. حتی من دیدم بچه هایی که با آن ها کار می کردم همه الزاما هنرجویانی نبودند که موسیقی کلاسیک کار کرده باشند ولی استعداد بالایی داشتند. من با دو سه نفر از خوانندگان ایرانی که در ایران هم به صورت خوب اجرا های آوازی دارند کار کردم و دیدیم پتانسیل خیلی قوی ای در جوانان ایرانی وجود دارد و متوجه شدم شما برای موسیقی سرزمین خودتان هم ارزش بالایی قائل هستید . من برای اولین بار بود که به ایران سفر می کردم و برایم خیلی جالب بود که این اتفاق رخ داده است. بچه هایی را در ایران دیدم که سرشار از صدا و عشق یادگیری هستند و صداهای بسیار زیبایی در ایران شنیدم. من به کشورهای مختلفی سفر کرده ام و از کشورهای زیادی دیدن کرده ام اما این شور و اشتیاق و هیجانی که در جوانان ایرانی دیدم در خیلی از کشورهای دیگر وجود نداشت. در ژاپن این شور و اشتیاق خیلی زیاد بود ولی نه به اندازه اینجا، یا در قبرس، لیتوانی، آلمان هم که بسیار برای موسیقی ارزش قائلند باز این شور و اشتیاق را ندیدم و همین طور صداهای فوق العاده زیبایی که این بچه ها دارند.

شعبانی: کار و فشردگی آن برای استاد خیلی سخت بود ولی از اینهمه انرژی و شوروحال هنرجویان لذت می بردند. در این دوره ده روزه مسلما اتفاق خیلی عجیبی برای بچه ها نمی افتد ولی آن چراغی که باید روشن شد. ما این چراغ را روشن کردیم و حالا بچه ها متوجه می شوند که فقط از تارهای صوتی شان نباید استفاده کنند بلکه باید تمام سیستم فیزیکی شان را به کار ببرند. وقتی من می خواهم یک قطعه ای را بخوانم فقط تارهای صوتی من نیستند که به کار گرفته می شوند اول چشم های من در حال خواندن آن قطعه هستند بعد تمام صورت و بدن من درگیر می شود. به طور مثال شما در یک گیتار نمی توانید بگویید سیم، خرک یا هر جزئی از آن از دیگری مهم تر است بلکه یک مجموعه است که در کنار هم اهمیت پیدا می کنند. با تشکیل این دوره احساس کردم اتفاقی که باید برای بچه ها رخ داد و بچه ها همه تشنه یاد گرفتن بودند. امیدوارم چنین اتفاقاتی تکرار شود و ما شاهد بالا رفتن سطح علمی بچه ها باشیم. مطمئنا ما پتانسیل آن را داریم که در دنیا رقابت کنیم این مستلزم این است که آموزش صحیح صورت بگیرد و بچه ها به شکل مداوم کار کنند.

هدف تان از برپایی این کلاس ها چه بود؟

آنسلمی: هدف عمده مان این بود که مسیر را به این عزیزان نشان دهیم و راه را برایشان روشن کنیم. نمی توانستیم در این زمان کوتاه همه چیز را تغییر دهیم ولی می توانستیم مسیر را برایشان روشن کنیم تا بدانند چگونه بر اساس علایقشان راه را طی کنند. اگر تخصصی بخواهیم صحبت کنیم نظر من این است که دقیقا با همان صدایی که صحبت می کنیم با همان صدا خوانندگی باید اتفاق بیفتد ولی چون جایگاهی که درمورد آن صحبت می کنیم محدود بوده و تاحدودی مشکلات و مسائلی برای آن وجود دارد ما در این دوره نشان دادیم که می خواهیم موتور فیزیکی هر آدمی را به راه اندازیم و نشان دهیم که ساز فیزیکی هر آدمی فقط تارهای صوتی آن فرد نیست. ما دقیقا می خواستیم این نکته را روشن کنیم که وقتی هر شخصی صحبت می کند حس و توجهی که پشت آن وجود دارد مسیر را مشخص می کند چه بگویید، فرد زمانی که حرف می زند مرکز فرمان دهنده کلامش مغز او است و این مغز است که تصمیم می گیرد اما در خوانندگی برعکس است؛ فرمان دهنده خوانندگی فیزیک بدنی است نه مغز.

شعبانی: برای بالا رفتن سطح آموزشی این نوع موسیقی و خوانندگی اپرا لازم است که فرد ابتدا توانایی اش را بشناسد تا یک اتفاق خوب رخ دهد. آموزش ما به یک سطحی برسد که احساس رضایت کنیم.

آنسلمی: زمانی که داریم آواز می خوانیم دقیقا همانند زمانی است که به درگاه خداوند نیایش می کنیم. وقتی که یک آرتیست روی استیج است و برای آدم هایی که در مقابلش نشسته اند قطعه ای را اجرا می کند تشکر و قدردانی از جماعتی است که آنجا حضور دارند و هنر او را نگاه می کنند و این اتفاق متقابل هم هست آن هایی هم که کف می زنند و هورا می کشند و تشویق می کنند دارند تشکر می کنند از اینکه هنرمند آن حس قشنگ را با آن ها تقسیم کرده است. با این موضوعاتی که مدنظرمان بود خیلی از بچه ها متوجه شدند که خواندن خیلی ساده است اگر مسیر مشخص خود را داشته باشد و برای رسیدن به چیزی که می تواند تا این حد ساده باشد مسائل خیلی زیادی دخیل است که می تواند موثر باشد. پنجره های بی شماری برای شاگردان باز شد اینکه اگر کسی واقعا می خواهد آواز بخواند و خوانندگی را ادامه دهد باید خیلی از اتفاقات دیگر را در وجودش پرورش داده و بزرگ کند. من متوجه شدم هنرجویان ایرانی هیچ چیزی از دیگر کشورها کم ندارند حتی با حسی که از آن ها دریافت کردم و با احساساتی که میان ما رد و بدل شد فکر می کنم با این هنر مخصوصا هنر خوانندگی اپرا ما می توانیم مثل یک خانواده باهم نزدیک و صمیمی باشیم.

اینکه می فرمایید درست است ولی ما دچار فقر تولیدات در زمینه هنر اپرا هستیم، به قدری اجراها در این زمینه کم است که حتی نمی توانیم نگاه مقایسه ای داشته باشیم و فعال در این زمینه هم کم داریم، با این تفاسیر چطور ممکن است اتفاق خوبی رخ دهد، این دوره را برگزار کردید فکر نمی کنید بعد از رفتن شما و پس از این دوره باز شاگردان رها شده و فعالیت شان ادامه پیدا نکند؟ آیا فکری برای ادامه داشتن این اتفاق کرده اید؟

شعبانی: ما سعی کردیم نهالی را بکاریم و تمام تلاش ما این است که این نهال بارور شده و میوه دهد و روزی همه بتوانند از سایه آن استفاده کنند و از میوه اش لذت ببرند. وقتی قرار است به هنر فکر کنیم باید سعی مان بر این باشد که دست به دست هم دهیم تا اتفاقات خوبی برای هنر کشورمان رخ دهد. این نهال کاشته شده و قدم اول برای آن برداشته شده است ولی نیاز به قدم های بعدی نیز دارد. ما چرا دوست داشتیم این مستر کلاس برگزار شود چون می خواستیم در بحث آموزشی به طور جدی وارد عمل شویم. ما هنوز در فکر این هستیم که این کلاس ها تکرار شود تا نتیجه ای که می خواهیم از آن حاصل شود.

ما در زیر ساخت ها دچار مشکل هستیم، وقتی فضا وجود نداشته باشد چطور می توان به آن چیزی که مدنظرتان است دست یابیم، به طور مثال وقتی سالن تئاتر مناسب وجود نداشته باشد چطور می توان یک اجرای تئاتر خوب و استاندارد داشت در مورد موسیقی هم همین طور، آیا ما اصلا سالنی مناسب برای اجرای اپرا در ایران داریم؟

شعبانی: با توجه به شرایط حال حاضر در ایران من می خواهم بگویم امید حرف اول را می زند و می تواند در بهتر شدن شرایط کمک بزرگی باشد وقتی این امید وجود داشته باشد پشت آن اتفاقات خوبی برای هنر ما را رخ می دهد و همین طور برای موسیقی و اپرا... اما درمورد شرایط حال حاضر در خصوص سالن های اجرا باید بگویم ما تنها سالنی که داریم و در آن می توانیم اپرا به معنای واقعی اجرا کنیم سالن تالار وحدت است. یکسری کمبودها و کسری هایی دارد ولی باز مناسب این کار است. من در اجرای اپرای فلوت سحرآمیز دقت می کردم می دیدم یک نقص هایی وجود دارد که تقصیر کسی هم نبود وقتی آدم هایی که برای جزء جزء یک اپرا کار می کنند باید شناخت کافی نسبت به آن داشته باشند و حس خوب شان را همراه با عشق به کار منتقل کنند تمام اینها زیر ساخت های یک اجرای اپرای درست است. ولی در زمینه سالن ما تالار وحدت را داریم که امکان اجرای اپرا در آن فراهم است. آنسلمی: اشتیاقی که من در هنرجویان ایرانی دیدم و صدایی که در بچه ها دیدم نشان می داد ایران می تواند یکی از کشورهایی باشد که به مرور زمان در این زمینه حرفی برای گفتن داشته باشد استعدادهای بسیار خوبی در اینجا دیدم و می توانم بگویم این جواهر جوانی و اشتیاق هنرجویان که در وجود تک تک شان هست نشان می دهد این پتانسیل وجود دارد که اتفاقات بزرگی به واسطه اپرا در ایران رخ دهد.

پتانسیل و استعداد درست ولی گاهی شرایط بر روی کار تاثیر می گذارد این را قبول ندارید؟

شعبانی: مسلما به تنهایی نمی توان کار بزرگی انجام داد و اگر می خواهیم کار بزرگ و زیربنایی صورت بگیرد خیلی خوب است که اساتید بزرگی چون استاد استفانو به دانشگاه های ما راه پیدا کنند و در آنجا آموزش های لازم را به علاقمندان و هنرجویان بدهند. اگر ما بخواهیم اتفاق خوبی برای موسیقی مان رخ دهد نیازمند یک شراکت جمعی هستیم. اگر یاد بگیریم کار گروهی اتفاق بیفتد و به یکدیگر احترام بگذاریم مسلما امکانات آن هست و موفق می شویم. ما حتی این امکان را داریم که به سبک اپرای ایتالیایی که ارکستر در پایین قرار می گیرد اجرا داشته باشیم ما این امکان را در تالار وحدت در اختیار داریم فقط باید به آن توجهی که باید رسید. اپرا یعنی ارکستر، یعنی صحنه و خواننده هایی که بر روی صحنه می خوانند و به نظر من ما حتما می توانیم در ایران اجراهای خوبی داشته باشیم و اصلا دور از ذهن نیست.

یک بخشی از این اتفاقات که می تواند رخ دهد به این بستگی دارد که یکسری افراد که در ارشاد تصمیم گیرنده هستند می خواهند این اتفاق رخ دهد یا خیر، که این بر پتانسیلی که وجود دارد می چربد، با وجود این شما معتقدید باز هم می توان کار کرد و به نتیجه ای که باید رسید یا خیر؟

شعبانی: ما در مملکتی داریم زندگی می کنیم که اینهمه استعداد وجود دارد. یک کسی در کشور خود در کنار خانواده و تمامی نوستالوژی هایی که دارد و با آ نها زندگی کرده است که بخش مهمی از زندگی یک هنرمند است اگر فضا برای پیشرفتش فراهم باشد هیچ وقت به کشور دیگر نمی رود چرا نباید بگذاریم ثمره آن استعداد در کشور خودش به بار بنشیند اگر تخصصی نگاه کنیم می بینیم بله می تواند اتفاقاتی رخ دهد ولی اگر همان اشخاصی که در جاهای مختلف حضور دارند و مسوولند اگر می خواهند نگاهشان به ثمر برسد خب این اتفاق می افتد ولی اگر کسی عشقش اپراست و دنبال عشقش است و می خواهد اپرا انجام دهد و می بیند در ایران این امکان برایش فراهم نمی شود به کشور دیگری می رود و آن وقت این ما هستیم که این استعداد ها را از دست داده ایم. آواز خواندن یعنی تجربه کردن، من اگر انواع و اقسام تکنیک های آواز در کل دنیا را برای شما بگویم تا زمانی که لب نگشوده و آواز نخوانید هیچ اتفاقی برایتان نمی افتد. در همه جای دنیا همین است تا ما تجربه نکنیم چیزی یاد نمی گیریم. بایداین تجربه اتفاق بیفتد با انرژی عشق و تلاش و حتی اگر هر شب تمرین کنند و روی استیج نروند در عوض تجربه کرده اند و یاد گرفته اند. گاهی ما دوست داریم خیلی جاها با بحث و جدل به نتیجه برسیم و این اشتباه است هروقت عشق را جایگزین همه روش ها کردیم پیروز خواهیم بود و شاید اگر همه مسوولان ارشاد هم با هنر اپرا آشنایی دقیق تری پیدا کنند آن ها هم برای ارتقا این هنر تلاش می کنند.

این گفت و گو ادامه دارد...
زهرا صفایی

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار