از ˝خانه سبز˝ به ˝عشق تعطیل نیست˝

بازپخشی موفق، پخشی ناموفق

خبرگزاری پانا: سریال های ˝خانه سبز˝ و ˝عشق تعطیل نیست˝ یکی در شرایط بازپخش بعد از ۱۸ سال موفق و دیگری در شرایط عرضه اول در شبکه نمایش خانگی نسبتا ناموفق محصول تجربه یک نفرند.

کد مطلب: ۳۲۶۵۲۲
لینک کوتاه کپی شد

چندی پیش انتشار خبر بازپخش مجموعه تلویزیونی "خانه سبز" خبر خوشایندی برای مخاطبان تلویزیون بود. به ویژه آنان که خاطره‌بازی با جعبه جادو را خوب بلدند و مثل نگارنده این متن تایید می کنند که سریال های خیابان خلوت کن برنمی گردند مگر به دهه ۶۰ و ۷۰. آن زمان که تلویزیون هنوز اقدام به تاسیس شبکه های مختلف و به اصطلاح با رویکرد تخصصی نکرده بود. آن زمان که هنوز مورد هجوم شبکه های آن طرف آبی و یا همین حوالی از کشورهای همسایه قرار نداشت. آن زمان که تم اصلی داستان های سریال های ترک بر پایه خیانت و تنها صادرکننده به سایر کشورهای جهان و ممنوع برای خودی نبود.
"خانه سبز" را اما می توان اولین مجموعه با اندیشه فرهنگ آپارتمان نشینی دانست. البته اگر نخواهیم مطلق نگاه کنیم، این مجموعه بهترین الگو برای معرفی کارهای آپارتمانی بود که در نوع و زمان خود کاری بکر و ایده ای جدید به نظر می آمد. این که لوکیشنی محدود می تواند خرده داستان هایی جذاب را در خود جای دهد و در عین حال روایت های پرکششی را به مخاطب ارائه کند. حانه سبز به تهیه کنندگی بیژن بیرنگ و زنده یاد مسعود رسام دو یار دیرینه عرصه تهیه کنندگی روانه آنتن شد. شب هایی سبز را پیش روی مخاطب تلویزیون به تصویر کشید با روحیات و مرام هایی سبز. این مجموعه شامل ساختمانی معمولی و چند طبقه است که هر خانوار آن بیش از دو نفر را تشکیل نمی دهند. از این رو بر جمعیت کم دست گذاشته. یکی از این خانواده ها سرپرست زنی به نام نرگس دارد و تشکیل می شود از یک مادر و بچه. این یعنی طلاق و خانه سبز برای اولین بار به طور جدی مساله طلاق را برای مخاطبان جدی تلقی کرد. نکته جالب توجه دیگر توجه و تاکید این مجموعه بر اشتغال زنان در بیرون از منزل است. چنانچه عاطفه همسر رضا با بازی زنده یاد خسرو شکیبایی همپای او به حرفه وکالت مشغول است و پرونده های مورد پیگیری اش نیز مقوله هایی از این دست را شامل می شود. از طرف دیگر "خانه سبز" را باید مجموعه ای دانست که سعی می کند هنجارشکنی کند و از آن مهم تر که آنها را نسبت به کلیشه های رایج در فرهنگ و نگاه سنتی کاملا ملموس و نیاز معاصر جامعه جلوه می دهد. حال آن که حتی با وجود گذشت ۱۸ سال از پخش اول این مجموعه و حالا بازپخش آن بسیاری از موضوعات و سوژه های آن نه تنها کهنه می نماید، بلکه نوعی خط قرمز در عرضه رسانه ای است. چنانچه در شرایط فعلی جامعه آنچه مورد تاکید است، سیاست های افزایش جمعیت و خانواده های پرجمعیت است نه تک فرزندی یا خانواده های متشکل از زن و شوهر. با این تفاسیر می توان نتیجه گرفت هر سریال محصول شرایط جامعه خویش است و هرچقدر هم که تلاش کند تا مضامین کلی را در خود جای دهد، باز هم تاریخ مصرفی به بلندای زمان در حال پخش و شاید چند سالی بعد تر از آن دارد یا حداقل پخش آن با موفقیت و باورپذیری بیشتری در این بازه زمانی همراه خواهد بود. علیرغم همه این موارد باید به این سوال اساسی هم رسید که چرا بازپخش مجموعه ای همچون خانه سبز که حالا ۱۸ ساله شده است و شاید طبق تعریف قرابت چندانی با جامعه معاصر ایرانی ندارد، باز هم می تواند در شرایط آنتن تلویزیون گوی سبقت را از بقیه مجموعه ها برباید و پربیننده باشد؟! چرا بیژن بیرنگ تهیه کننده نام آشنای تلویزیون که اینک تجربه ۱۸ سال دیگر را هم بعد از خانه سبز با خود یدک می کشد، به کارگردانی مجموعه ناموفقی همچون "عشق تعطیل نیست" روی آورده و خروجی کارش با انتقاداتی مواجه شده است؟! و اساسا چرا کارگردانانی را می توان یافت که آثار بعدی شان مهر تاییدی بر کارنامه درخشان قبلی شان نیست؟! و نمونه های این هنرمندان را هم می توان در سینما جست و هم در تلویزیون و حتی تئاتر با شدتی کمتر.
چه مناسبات، شرایط و موقعیت هایی منجر به چنین فاصله ای علیرغم انتظار موجود برای بهتر شدن می شود؟! و جواب این سوال را قطعا نمی توان از کسی جز خود این فیلمسازان پرسید.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار