بازاری آشفته از آجر تا رکیک ترین الفاظ/
در ورزشگاه های ایران چه می گذرد؟
خبرگزاری پانا: کافیست لغت هایی مانند ˝ توهین تماشاگران، ورود تماشاگران به زمین، فحاشی به داور˝ و ... را در موتورهای جستجوگر به زبان فارسی جستجو کنید تا به هزار ها مورد حاصل از این جستجوها برخورد کنید.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری پانا؛ شنیدن الفاظ رکیک خطاب به خانواده تیم حریف و داور؛ پرتاب اشیا مختلف به زمین و پریدن به داخل میدان مسابقه و ... در ورزش ایران تبدیل به یک رویه عادی شده است و در ورزش های پرتماشاگری مانند فوتبال، بسکتبال و والیبال وقوع این موارد به کرات دیده می شود. بارها کمیته انضباطی در واکنش به این اقدامات اقدام به اعمال محرومیت هایی علیه تماشاگران و تیم ها کرده است اما آیا این موارد ریشه کن شده است؟
در دیدار پرسپولیس و نفت مسجد سلیمان به گواه حاضران بی طرف در ورزشگاه کلکسیونی از این موارد به وقوع پیوست؛ از فحاشی به بازیکنان پرسپولیس تا تیم داوری و در نهایت پرتاب پاره آجر به سمت سرخ ها تنها گوشه ای از اتفاقاتی است که در جنوب ایران به وقوع پیوسته است. هرچند مسئولان میزبان سعی کردند قضیه را ماست مالی کنند اما هر بیننده ای از رسانه های تصویری می توانست به راحتی صدای الفاظ رکیک را بشنود و مواد محترقه را تماشا کند. البته بنابر آنچه طبق سنوات قبل بوده و خواهد بود کمیته انضباطی با بررسی این موضوع اقدام به محرومیت کوتاهی برای هواداران نفت می کند و سپس با فرجام خواهی این تیم محرومیت کاهش می یابد تا یکی دیگر از پرونده های حاصل از فرهنگ بالای تماشاگر ماست مالی شود.
بر طبق عادت دیرینه ما به عنوان ایرانی همیشه از فرهنگ بالای خود سخن گفته ایم و به این موضوع افتخار کرده ایم اما به راستی کدام یکی از این حرکت ها نشان از فرهنگ ایرانی دارد؟ ماجرای کور شدن سرباز احمدی توسط شاهکار هواداران سپاهان هنوز از ذهن ها پاک نشده است؛ حالا تصور کنید که اگر یکی از آجرهای مسجد سلیمانی ها به سر یکی از بازیکن ها برخورد می کرد و منجر به فوت او می شد چه کسی می توانست پاسخگوی این فاجعه باشد؟
با قبول اینکه بخش اعظمی از بد اخلاقی ها به جامعه بر می گردد اما ورزش نباید دست روی دست بگذارد و در انتظار جامعه باشد. یکبار برای همیشه باید لفظ تماشاگر نما را کنار گذاشت و قبول کرد که این افراد صد در صد تماشاگر هستند و هیچ ربطی به عوامل فرازمینی و جاسوس های تیم های رقیب ندارند. درمان این بیماری بدون شک پروسه ای یک شبه نیست و باید عوامل مختلف دست به دست هم دهند:
۱. بار اصلی این ماجرا بدون شک حالا بر دوش باشگاه هاییست که عنوان سنگین فرهنگی را قبل از نام خود ثبت کرده اند اما از فرهنگ تنها یک مراسم تقدیر و تشکر پیش از بازی و یا برگزاری مراسم مذهبی در حین مسابقات را یاد گرفته اند. بخشی از اقدامات تماشاگران در سکوها ناشی از رفتار بازیکنان در زمین است؛ باشگاه ها اگر به بازیکن های خود به جای نوشتن شعار روی پیراهن آموزش دهند که چگونه بر هیجان خود غلبه کنند و اعصاب خود را کنترل کنند بدون شک با آرامش آنها سکوها هم آرام می شوند.
۲. کمیته انضباطی باید دست از انعطاف بردارد و با برخوردهای شدید نشان دهد که تکرار این موارد به ضرر تیم ها تمام خواهد شد. شاید باید تنبیهات شدیدتری برای این مسائل در نظر گرفته شود و از بخشش آنها جلوگیری شود. به جای جریمه نقدی باشگاه ها، محرومیت های پله ای تماشاگران از حضور در ورزشگاه و قابل تشدید راهی است که می تواند سکوها را آرام کند.
۳. تامین سخت افزای ورزشگاه ها به دوربین های امنیتی قوی می تواند در این موارد راهگشا باشد؛ اگر در ورزشگاه های ما این مورد تامین شود و فرد متخلف به قوه قضائیه سپرده شود به طبع افراد دیگر از بروز چنین رفتارهایی جلوگیری خواهند کرد.
ارسال دیدگاه