به بهانه سال نو؛
˝نان بریدن آنها که به اشک دیگری نان می خورند˝
خبرگزاری پانا: سالهاست روز و شب مان می گذرد و فردا همین است که هست.
در من زنی هست که هر صبح بیدار می شود. کیفش را روی شانه اش می اندازد. میان آینه از من خداحافظی می کند و تا بقیه را بیدار نکرده روی نک پا، پی کارش می رود. من می مانم و کمی چُرت، ناشتای صبح و تمیزکاری و پخت و پز، اندکی شعر و داستان. خسته و بی حوصله پای فیلم، منتظر تا بیاید و با هم درد دل کنیم. برمی گردد، میان آینه لبخندی تحویلم می دهد. با هم به خوشی های کوچک روزانه اش می خندیم و برای اتفاق های تلخ، غیبت ها و نان بریدن آنها که به اشک دیگری نان می خورند گریه می کنیم. سالهاست روز و شب مان می گذرد و فردا همین است که هست. ما با هم کنار آمده ایم و به سالهای نبودنت عادت کرده ایم. اما این روزها که می شود، چشم به راه جمعه آخر سال می مانیم. منتظر تا مزارت را با گلاب بشوئیم. نگران پبدا کردن سنبل های سرحال هفت سین تا جای خالی ات را پر کنند و ما به گفتن "حول حالنا الی احسن حال" خدا را بخوانیم، شاید که حالمان بهتر شود و قلبمان آرام بگیرد. دلم چون کبوتران حرم امام رضا برای دستهای رو به آسمانت پر می کشد. من پای سجاده یادگاری ات دعا می خوانم و درونم غرق آژیر آمبولانس به نحسی سیزده، شلوغی و ترافیک لعنت می فرستد...
لیلی خوش گفتار- اسفند ۱۳۹۳
ارسال دیدگاه