یک کاریکاتوریست ایرانی به پانا گفت:

خاستگاه مطبوعاتی کاریکاتور باید جان بگیرد

خبرگزاری پانا: حمیدرضا مسیبی کاریکاتوریست ایرانی معتقد است: خاستگاه اصلی کارتون و کاریکاتور که همانا مطبوعات هستند باید جان بگیرند

کد مطلب: ۳۲۳۲۷۱
لینک کوتاه کپی شد
به گزارش خبرنگار فرهنگی پانا، خانه کاریکاتور ایران از تاریخ ۱۱ تا ۱۶ اسفند شاهد برپایی نمایشگاه انفرادی کارتون‌های حمیدرضا مسیبی است. او متولد ۱۳۶۱ دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته تصویرسازی است و تا کنون بیش از ۲۰ جایزه داخلی و ۵ جایزه بین‌المللی از مسابقات و جشنواره‌های کارتون در کارنامه‌ی هنری خود دارد که می‌توان به جایزه‌ی اول سی و نهمین دوره مسابقه بین‌المللی World Gallery of Cartoons کشور مقدونیه در بخش استریپ در سال ۲۰۱۱ و همچنین جایزه‌ی اول دومین دوره مسابقه بین‌المللی تورهان سلجوق ترکیه در سال ۲۰۱۲ اشاره نمود. حمیدرضا مسیبی از سال ۱۳۸۰ مدرس ثابت خانه کاریکاتور ایران بوده است و همچنین در دانشگاه‌ به تدریس کارتون و طراحی شخصیت مشغول است. وی مدیر و موسس گروه بین‌المللی کارتون شیراوژن و شناخته شده به عنوان نخبه‌ی هنری از سوی بنیاد ملی نخبگان ایران است. از دیگر سوابق او می‌توان به داوری چند مسابقه‌ی سراسری کارتون و داخلی و همچنین تألیف و تصویرسازی سه کتاب کمک آموزشی «تاریخ ادبیات مصور»، «آرایه‌های ادبی مصور» و «واژگان مصور» اشاره نمود.
به بهانه‌ی برپایی این نمایشگاه گفتگویی با او ترتیب داده‌ایم که در ادامه می خوانید:
لطفا در ابتدا کمی در باره‌ی این نمایشگاه توضیح دهید.
ممنون از شما. این ششمین نمایشگاه انفرادی من است، البته پیش از این در بیش از ۱۰ نمایشگاه گروهی کارتون نیز شرکت داشته‌ام. ۲۱ اثر با موضوع آزاد در این نمایشگاه به نمایش در آمده‌اند که شامل برگزیده‌ای از آثار ۶ ساله‌ی اخیر است.
راجع به تکنیک آثار ارائه شده بفرمایید.
بله، به جز چند اثر که تکنیک آبرنگ دارند بقیه دیجیتال هستند.
در بین آثار این نمایشگاه یکی از چیزهایی که جلب توجه می‌کند تمایل شما به کارتون دنباله‌دار یا استریپ است. آیا دلیل خاصی برای این کار دارید؟
درست است، در واقع نوع کارتون استریپ یا دنباله‌دار همیشه برای من جذاب بوده است چرا که فکر می‌کنم در این نوع کارتون می‌توان میزان بیشتری از غافلگیری را در مخاطب ایجاد کرد و دنبال کردن‌ صحنه‌ها تا رسیدن به صحنه‌ی پایانی برای بیننده شیرین و در نهایت اثرگذاری کارتون بر او بیشتر خواهد بود. بیننده‌ در این حالت احساس می‌کند که انگار یک انیمیشن کوتاه را اما در یک فریم مشاهده می‌کند.
از نظر تکنیکی همواره در آثار شما شاهد سادگی خاصی بوده‌ایم که در عین حال باعث نمی‌شود نقص و کمبودی در کار حس شود، حتی رنگ‌ها هم بیشتر رنگ‌های نمادین و یکدست است. چه دلیلی باعث می‌شود شما به سمت پیچیدگی‌های بصری نروید؟
به نظر من کارتون پیچیدگی‌ها را چه در فرم و تکنیک چه در محتوا و موضوع نمی‌طلبد. کارتونیست باید به سادگی حرف و هدف و ایده‌ی خود را با مخاطب در میان بگذارد. خیلی از کارتونیست‌ها آثاری خلق می‌کنند که از نظر تکنیکی بسیار دارای ساخت و ساز هستند اما در واقع دلیلی برای این همه پیچیدگی وجود ندارد. استفاده‌ی به جا از رنگ، سادگی و اثرگذار بودن خطوط، توجه به ترکیب‌بندی و در کل شناخت و به کارگیری مبانی و اصول تجسمی، لازمه‌ی خلق یک کارتون ماندگاه هستند.
به محتوا و موضوع اشاره کردید. سوژه‌ و ایده‌های آثار شما به گونه‌ای است که هم خنده‌دار است هم فکربرانگیز. سوژه‌یابی یکی از موارد مهم برای هر کارتونیستی است. چگونه به این سوژه‌ها دست میابید؟
خیلی از سوژه‌ها برای من از زندگی روزمره‌‌‌ی خودم، دوستانم و در کل مردمی که هر روز می‌بینم به وجود می‌آیند. یک اتفاق ساده در خیابان یا مترو یا هر جای دیگر می‌تواند سرآغاز یک سوژه‌ی قوی برای یک کارتون باشد. به نظر من اگر کارتونیست به دنبال خلق یک اثر متفاوت و خوب است باید به موضوعی که در زدهن دارد به صورت غیر مستقیم بپردازد و در عین حال حرف خود را نیز بزند. ما ایرانی‌ها در ادبیات بسیار غنی‌تر از هنرهای تجسمی هستیم چرا که نوع ارتباطمان از قدیم، بیشتر شعر و داستان و قصه بوده‌ است. درست است که کارتون یک هنر مدرن است اما ما می‌توانیم همانند شاعران طنزی که در تاریخ ادبیات ایران داریم، سوژه‌هایی ناب را اما به شکل تصویری به بیننده منتقل کنیم. یک تصویر، یک کارتون، می‌تواند بسیار تأثیرگذارتر از یک مقاله یا کتاب باشد.
در پایان اگر در خصوص وضعیت کارتون و کارتونیست‌ها در ایران صحبتی دارید بفرمایید.
در حال حاضر جایگاه کارتون ایران در دنیا بسیار بالا و شناخته شده است و در کمترین‌ مسابقه‌ای است که شاهد برنده شدن یک کارتونیست ایرانی نباشیم. یکی از دلایل این وضعیت، فعالیت‌های خانه کاریکاتور ایران اعم از کلاس‌های آموزشی و اطلاع‌رسانی‌های خوب از طریق سایت این مرکز است. اما به نظر من باید خاستگاه اصلی کارتون و کاریکاتور که همانا مطبوعات هستند جان بگیرند. روزنامه‌ها و مجله‌ها هستند که رابط میان کارتونیست‌ها و مردم جامعه‌اند و نقش مهمی در بالا بردن سواد بصری مردم دارند. اگر دانش گرافیکی مردم بالا برود می‌توان از کارتون که همان‌طور که گفتم بسیار تأثیرگذار است در زیباسازی فضای شهری در ابعاد بسیار بزرگ بهره برد.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار