نویسنده کتاب وهم سرخ در گفت و گو با پانا
نویسنده باید محیط خود را بشناسد/ نمایشنامه خشت اول اثراست
سلما رفیعی با بیان اینکه یک نویسنده پیش از شروع نگارش باید محیط خود را بشناسد گفت: عوامل یک اثر در نسبتی در کنار یکدیگر قرار دارند اما اگر خشت اول را درست بگذاریم تا انتها می توانیم کار خود را به خوبی انجام دهیم و نمایشنامه در این میان خشت اول محسوب می شود.
سلما رفیعی که تا کنون نام وی را به عنوان نویسنده در بسیاری از نمایش ها دیده ایم این بار به عنوان نویسنده یک کتاب شناخته می شود که اولین کتاب چاپ شده وی در حوزه نمایش نامه نویسی است. وی در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا در باب پیشینه کاری خود در زمینه نمایشنامه نویسی اظهار کرد:
نشرافراز جشنواره ای را برگزار کرد و کتاب وهم سرخ جز برگزیده های این نشر بوده است که در نهایت برگزیده شدن در این جشنواره موجب شد این نمایشنامه به عنوان اولین کتاب من به چاپ برسد.در نهایت منجر این اولین کتاب من چاپ شده است .همچنین در این میان سال گذشته دو اجرای عمومی داشته ام که جایزه بهترین نمایش نامه نویس فجررا هم دریافت کرده ام. پیش از این از سال ۸۴ به طور حرفه ای در مجله هفت و پس از آن در جاهای مختلف داستان های گوناگون را چاپ کرده ام و درحال حاضر نیزمجموعه داستانی در دست چاپ دارم که در حوزه های مختلف کار کردم هم چنین فیلمنامه مستند داستانی رویای روانی که در پروسه مجوز و ساخت است از دیگر آثار من است.
این نویسنده درخصوص ضعف موجود درفیلمنامه و نمایشنامه های آثاراذعان داشت: نمایشنامه ها و فیلمنامه ها تمامی الگوی دراماتیک است و درصورتی که فیلمنامه یا نمایشنامه یک اثر درام باشد یعنی بخواهد که از الگوی درام پیروی کند درهر حال اصول ثابتی دارد و اگر که ضعفی در یک فیلمنامه داستانی وجود دارد مربوط به الگوی درام پردازی است و هر نویسنده ای با توجه به تبحر خود و اینکه آموزه خود را تا چه حد می تواند پیاده کند می تواند که خوب بنویسد و اثری بی نقص تولید کندو این ضعفی هم که در حال حاضر وجود دارد به یکباره نمی شود گفت که تمامی مربوط به فیلمنامه یا کارگردان است بلکه همه این ها در کنارهم نسبتی دارند. آن گونه که اگر خشت اول را درست بگذاریم تا ثریا راست می رود ونمایشنامه خشت اول آن محسوب می شود.
وی ادامه داد: مشکل این است که برای اصول و قواعد وقت نمی گذاریم تا در دانشگاه ها درست یاد بگیریم و قبل از اینکه یاد بگیرند می خواهند که سریع به سراغ نوشتن روند.
رفیعی با بیان اینکه بخشی ازنوشتن استعداد و بخش عمده آن قائده و تکنیک ها است اظهار کرد:همه استعدادها باید با اصول و مبانی پروده شود. فن وهنردرکناریکدیگر قرار دارد و این که نویسنده ای بدون یاد گرفتن فن به مشق و تمرین بپردازد خود متحمل ضرر است.
وی افزود: درورک شاپ هایی که درخارج ازکشورحضور داشتم متوجه نکاتی از این دست شدم که برای نمونه ما در چهارسال آموزش خود صرفا قواعد را تجربه می کنیم. در صورتی که در دیگر کشورها این گونه نیست وممکن است نویسنده ای بعد از ۴ سال ننویسد .حال نه اینکه ما از آنها الگو بگیریم بلکه هر کاری که درست است باید آن را انجام دهیم ونظر من این است که قبل ازاینکه نویسنده با فشار شروع به نوشتن کند باید آنچه را که می خواهد در مورد آن نگارش کند را بشناسد.
رفیعی در باب الهام گرفتن در کارهای خود گفت: نگاه من در نگارش همیشه به محیط خودم است و از محیط و آدم های اطراف خود وام می گیرم حال آنکه اگر در جای دیگری زندگی کنم سعی می کنم قصه خود را در آن سرزمین بنویسم ولی در حال حاضر آنچه را که در اینجا می بینم را به نگارش در می آورم.
آرزوی من نزدیک شدن به اکثریت مخاطب ایرانی است
این نمایشنامه نویس در بخش دیگری از صحبت های خود گفت: به دلیل تحصیلات رو به نمایشنامه نویسی آوردم اما از این میان به حوزه های دیگر به ویژه فیلمنامه علاقمندم و درحال حاضر نیز در ورک شاپی که متعلق به یک کمپانی نمایشنامه نویسی که مربوط به انگلستان است و دراستانبول واقع شده است در حال نوشتن وتولید هستم و امیدوارم فرصت شود که در ایران اجرا شود. اگرچه از متد های آنها یاد گرفته ام و استفاده کرده ام اما برای سرزمین خود نوشته ام. این کمپانی شیوه های نمایشنامه نویسی را یاد می دهد و من نیز از شیوه های آن استفاده کردم و نمایشنامه ای تحت عنوان اونای چاق نوشتم که امیدوارم در ایران اجرا و چاپ کنم چرا که مخاطب ایرانی برای من مهم است و آرزوی من این است که بتوانم به اکثریت مخاطب ایرانی نزدیک شوم.
رفیعی درخصوص آموزش نمایشنامه نویسی و تمرکز دانش آموزان در این حوزه این گونه توضیح داد: باید دراین باره بحث شود که دانش آموز چه می خواهد. همین که خاطرات روزانه خود را بنویسد الزاما نیازی نیست که نمایشنامه نویسی را یاد بگیرید. و اینکه یاد گیرد شادی و غصه های خود را بنویسم و این خود شکل داستان گونه به خود گیرد به نظر برای این امر کافی است.
وی در پایان صحبت های خود اذعان داشت: مردم ما با کتاب و فرهنگ و هنر آشتی نیستند. بنابراین باید در نظر داشت یا فرهنگ و هنر باید آن خدمتی را که لازم است انجام دهد و آنقدر جذاب باشد که این آشتی را ایجاد کند و یا اینکه از آموزش و پروش و مدارس آغاز شود که این نیز کمک خیلی موثری در این امر است که سبب می شود جامعه بیشتر به سمت کتابخوانی حرکت کند و آدم ها بیشتر به سمت خواندن نمایشنامه ها وکتاب ها بیایند. چرا که هزاران پند با لذت و سرگرمی در یک کتاب داده می شود. هم چنین در خصوص هر مقوله ای گروه های مطالعاتی ایجاد شود. برای مثال برای همین نمایشنامه نیز گروه های نمایشنامه نویسی در کشور شرکت کنند برای اینکه مشاهده کنند و بعد یک نمایش خوب نوشته شود و هدف من از کار با کمپانی های خارج از کشور اینکه تکنیک های آنها را یاد بگیرم و در کشور خود اجرا کنم. گروه های مطالعاتی نیز به همین ترتیب می توانند موثر باشند به گونه ای که تکنیک ها به خوبی بشناسیم و یاد بگیریم خود را با آپدیت کنیم.
ارسال دیدگاه