نمایشگاه سی اثر از سی چهره ماندگار سینمای دهه پنجاه و شصت هالیوود افتت

کاوه خان آبادی: کوشیده ام در آثارم نوستالژی های زندگی ام را احیا کنم

خبرگزاری پانا: نمایشگاه سی اثر از سی چهره ماندگار سینمای دهه پنجاه و شصت میلادی هالیوود کاوه خان آبادی افتتاح شد این هنرمند گفت: کوشیده ام تمامی نوستالژی های زندگی ام را احیا کنم.

کد مطلب: ۲۸۹۲۶۴
لینک کوتاه کپی شد

کاوه خان آبادی هنرمند تجسمی در گفت و گو با خبرنگار فرهنگی پانا، در حاشیه افتتاح نمایشگاه خود که روز گذشته افتتاح شد، گفت: از دوران کودکی تصاویری ذهنی و خاطراتی همچون ریسمانی گره خورده بر گردن همراه ما بوده و هستند؛ تصاویر و خاطراتی توامان لذت بخش و آزار دهنده که خواسته یا ناخواسته، همواره در گوشه ذهن ما جای خوش کرده اند. من نیز از این امر مستثنی نبوده ام؛ ذهن من لنگرگاهی است که کشتی های خاطرات در جای جای آن پهلو گرفته اند، گاهی این خاطرات به صورت یک فریم، نمایی از یک فیلم و گاهی سکانس پلانی طولانی است؛ مونولوگ یک آرتیست خطاب به خودش در فضایی آبستره.

وی افزود: سی سالگی سن عجیبی است؛ از هنگامی که سی ساله شدم، وضعیت ذهنی ام میل و کششی عمیق و عجیب به سمت موسیقی دهه شصت و هفتاد میلادی یافت؛ پلان های سینمایی و بازیگران و هنرمندان آن دوران، سبک زندگی و دغدغه هایشان و این گرایش مرا بس شگفت زده کرد! پس مانند هر انسان جوینده و کنجکاو دیگری خود را محبوس در یک محیط آرام، ساکت و به دور از هیاهو و هیجان کردم و لایه لایه به کالبد شکافی ذهن و روح خویش پرداختم. خاطرات در ذهنم مرور شدند، تصاویر و اصوات یکی پس از دیگری در ذهنم و از جلوی چشمانم می گذشتند و در گوشم تکرار و در ذهنم مرور می شدند. این ها رویا واره هایی بودند که از همان دوران کودکی روز به روز، ساعت به ساعت، در پس ذهن من نشسته بودند و گویی در تمام این سال ها در پستوی ذهن خاک خورده بودند.

این هنرمند تصریح کرد: کم کم دلیل اینهمه کشش و میل این روزها و سالهای من در نظرم روشن می شد؛ «old songs» های پدرم که دوران کودکیم به آنها گوش می دادم؛ صحنه ها و چهره های بازیگران معروف و ستاره ها روی خاطرات کودکیم سرازیر می شدند؛ تصاویر روی جلد صفحه های قدیمی از جمله جلد موزیک متن فیلم «گریس با نقش آفرینی ماندگار جان تراولتا؛ تکه کلام پدر در هنگام رانندگی: «درست رانندگی کن جیمزدین !»؛ صدای دلنشین فرانک سیناترا؛ دیدن فیلم های وسترن با بازی جان وین؛ دیدن فیلم «درخشش» با بازی زیبا، ستودنی و شیطانی جک نیکلسون که براستی در آن دوران تاثیری عمیق بر روی من گذاشت و حتی تا به امروز با دیدن هر فیلمی از این بازیگر هنوز اورا شرور و شیطان صفت می پندارم!

وی ادامه داد: ژست ها و تصاویر ماندگار مرلین مونرو، معصومیت انکار ناپذیر چشمان اودری هپبورن، مرگ زودهنگام جیمزدین، خونسردی کلارک گیبل در فیلم برباد رفته، همه و همه انگار مانند جرقه ای انبار باروت ذهن مرا منفجر کردند؛ یک آتش بازی رویایی برای نمایش شکوهمند هالیوودی. حالا این تصاویر خاک خورده جلا یافته اند و از پس ذهن خاکستری من بیرون دویده اند. نکته ای دیگر بر من آشکار شد: دلزدگی ام از هیاهوی جامعه ای با موسیقی بی اصالت و ستاره های تجاری بی هنر، مرا به سوی موسیقی و سینمای دهه پنجاه و شصت میلادی رهنمون می ساخت. شاید نوشیدن قهوه و کشیدن سیگار برگ و دیدن فیلمی از همفری بوگارت در پس دود غلیظ سیگار مرا خشنود تر می ساخت تا نفس کشیدن در خیابانهای بی نفس تهران !

خان آبادی اظهار کرد: در نهایت تا آشکار شدن علت ها، روح، احساسات و جنبه های هنری درونم شروع به بی تابی کردند و سهم من از اینهمه کنجکاوی و تنهایی، رنگ گرفتن این کشش ها و زایش انگیزه شد: انگیزه! باید اتفاقی می افتاد، باید اثری خلق می شد. پس بر آن شدم تا این پروژه سخت، طاقت فرسا و نفس گیر را آغاز کنم، در نتیجه تمام توان، تجربه ها و حس خالص خود را بکار گرفتم. پس از آزمون های فراوان به نتیجه دلخواه رسیدم، ناگهان در هنگام اجرا شاهد عصیانی عجیب از درآمیختن رنگ ها و ترسیم خطوط شدم، گویی مغز و اندیشه، دل و احساس و دستانم با هم یکی شده بودند و تراوش احساسات آغاز شده بود. آنچه امروز به نتیجه رسیده سی اثر از سی چهره ماندگار سینمای دهه پنجاه و شصت میلادی هالیوود است؛ بی آنکه غرق در شکوه، زیبایی و شهرت شان شوم قایقم را در مسیر زندگی پر رنجشان به آب انداختم؛ تحمل سختی های بی پایان، ذغال هایی که چه سختی ها تحمل کردند تا کیمیای درونشان به الماس تبدیل شود، ذره هایی که ستاره شدند و ستاره هایی که خاموش شدند، آنهایی که در اوج شهرت تنها بودند، زنان و مردانی به ظاهر شاد که از شدت افسردگی راه زوال و نابودی پیش گرفتند. برای من به تصویر کشیدن چهره مرلین مونرو در هنگام مرگ مشکوکش بسیار شکوهمند تر از کل پرتره های اوست و با قدرت می توان ادعا کرد که کل نگاره های چهره او در هنگام مرگ از تعداد انگشتان دست کمتر است، پس یا راهم را اشتباه رفته ام یا درست به وسط هدف شلیک کرده ام زیرا: آن چیزی ماندگار است که متفاوت است.

وی درباره شباهت این آثار با آثار اندی وارهول بیان کرد: بی تردید، حتی در نگاه نخست، تشابه بصری این آثار با آثار اندی وارهول در نظر مخاطب امری بدیهی می نماید. من حتی در این تشابه عمدی، چنان پیش رفته ام که برخی از آثار را می توان از منظر فرمی/اجرایی با آثار وارهول اشتباه گرفت. اما نکته برجسته در این است که این آثار به رغم تشابهات تام ِ فرمی، از نظر ایده و کانسپت، نقطه مقابل آثار وارهول هستند؛ وارهول بر این امر تاکید داشت که: «خیال پردازی های انسان ها همان چیزی است که برای آنها دردسر آفرین می شود، اگر خیال پردازی را وا نهیم مشکلی هم نخواهیم داشت، چون در این صورت آنچه را که هست بی کم و بیش میپذیریم». وارهول می خواست به نوستالژی خاتمه دهد و زین سان رویای «معنا» را وا نهد؛ اما من بر خلاف وارهول کوشیده ام تمامی نوستالژی های زندگی ام را احیا کنم؛ درست مانند مدیومی که می کوشد تمامی ارواح را یکجا در اتاق اش احضار کند. آنچه برای وارهول در به تصویر کشیدن ستاره ها سلبریتی ها، به معنای پوچی و یکنواختی یک زندگی ی امریکایی ِ ملال آور است، برای من تجسم یافتن رویاهای کودکی، و جان دمیدن در کالبد نوستالژی هاست.

وی در پایان خاطر نشان کرد: زندگی سینمایی است بی پایان، یک آغاز دراماتیک و یک پایان تراژیک؛ از نخستین جنبش تا پایان؛ منشوری سراسر رنج و در عین حال سرشار از خوشی های بی مرزی که بر ساخته از برخوردهای خیر و شر است.

ارسال دیدگاه

پربازدیدترین ها
آخرین اخبار