فوت ۱۴۸ نفر در اثر مسمومیت با گاز منواکسید کربن در ۵ماه اول امسال;
توصیه هایی برای آمادگی در برابر مسمومیت با گاز مونواكسید كربن
خبرگزاری پانا:استادیار گروه طب اورژانس و رئیس بخش اورژانس بیمارستان سینا به مناسبت آغاز فصل سرما توصیه هایی برای آمادگی در برابر مسمومیت با گاز مونواكسید كربن کرد.
به گزارش خبرگزاری پانا،منواکسید کربن بعنوان عامل مرگ خاموش معرفی شده است. شایعترین علت مسمومیت کشنده در جهان می باشد. میزان مسمومیت در ماههای سرد سال افزایش می یابد. هر سال حدود ۱۰۰۰ نفر در کشور بر اثر مسمومیت با منو اکسید کربن جان خود را از دست می دهند. در ۵ ماهه اول امسال حدود ۱۴۸ نفر در اثر مسمومیت با گاز منواکسید کربن فوت نموده اند.
یکی از راههای تولید منواكسیدكربن در منزل احتراق ناقص سیستم های گرمایشی می باشد. نرسیدن اكسیژن كافی به شعله ، عدم تهویه كافی فضای محل نصب وسایل گاز سوز، وجود موانع در مسیر خروج محصولات احتراق و یا استفاده از دودكش های غیر استاندارد از عوامل اصلی احتراق ناقص در وسایل گازسوز و ایجاد گاز منواكسید كربن می باشد. محصول اصلی احتراق گاز متان، منواكسید كربن می باشد، كه بسیار خطرناك و سمی است.
اما در شرایط عادی منو اکسید کربن در دمای بالای شعله، با اكسیژن موجود در هوا تركیب شده و تولید دی اكسیدكربن مینماید. ولی اگر هوای كافی در دسترس نباشد، شعله بصورت كامل و یكنواخت تشكیل نشده و در بعضی از نقاط كه دما پائین است، منواكسیدكربن فرصت اكسید شدن و تبدیل به دی اكسیدكربن را پیدا نكرده و آزاد می شود.
میل تركیبی گاز منواكسیدكربن با هموگلوبین موجود در گلبول های قرمز خون (عامل انتقال اکسیژن در خون) حدود ۲۰۰ برابر می باشد. تنفس این گاز و ترکیب آن با هموگلوبین، قابلیت تبادل اكسیژن و دی اكسیدكربن را از گلبول های قرمز می گیرد و در نتیجه شخص دچار مسمومیت شده و بدنبال آن علائم بعدی مسمومیت ایجاد می شود.
علایم بالینی مسمومیت با منواکسیدکربن علایم مختلفی براساس شدت مسمومیت دارد. مسمومیت خفیف با علایمی مثل آنفلوآنزا (سردرد، بی حالی و درد بدن) مشخص شده و مسمومیت شدید با اختلال هوشیاری مشخص می شود. علایم بالینی دیگر شامل سردرد، گیجی، افت سطح هشیاری، تشنج، اختلال تعادل، علائم عصبی، اختلال دید، خونریزی داخل چشمی، تغییرات نوار قلبی، تاول پوستی، تنگی نفس، استفراغ و درد سینه می باشد. درمان در اورژانس شامل تجویز اکسیژن با غلظت بالا برای جدا کردن گاز منواکسیدکربن از هموگلوبینها می باشد.
پیشگیری از مسمومیت
• بررسی رنگ شعله
رنگ شعله وسایل حرارتی همیشه باید آبی باشد. اگر رنگ آن نارنجی است، احتراق ناقص صورت می گیرد.
• بررسی دودکش
۱. لمس كردن دودكش: ساده ترین راه آزمایش هر دودكش دست زدن و لمس آن است. وقتی وسیله حرارتی كار می كند بایستی دودكش داغ باشد و نوك انگشتان داغی آن را احساس كنند.
۲. استفاده از شمع و یا شعله كبریت: با قرار دادن كبریت روشن در ابتدای دریچه بایستی شعله به سمت داخل دودكش كشیده شود.
۳. استفاده از چراغ قوه یا استفاده از وزنه و طناب جهت بازدید مسیر دودكش و اطمینان از باز بودن آن
• وضعیت تهویه و جریان هوای محیط بایستی مناسب باشد تا احتراق کامل صورت گیرد.
اهمیت دود کش
تمامی وسایل گازسوز گرمازا، بایستی دودکش مناسب داشته باشند. اكثر دودكش های نصب شده در ساختمان ها استاندارد نمی باشد یا فوق العاده آسیب پذیر می باشند. لذا هرچه تعداد وسایل گاز سوز در داخل فضاهای مورد استفاده انسان كمتر باشد، آن ساختمان ایمن تر است. استفاده از یک دودکش مشترک برای چند وسیله گاز سوز مجاز نمی باشد. به هیچ عنوان نباید دودكش وسایل گاز سوز از شیشه پنجره به بیرون هدایت نمود . زیرا در اینصورت در اثر حرارت امكان شكستن شیشه و لق شدن دودكش وجود دارد. استفاده از تشت آب و قرار دادن دودكش در آن جهت تصفیه گاز های سمی به جای نصب دودكش به هیچ وجه صحیح نبوده و باعث گازگرفتگی و مسمومیت و مرگ می شود. از به كار بردن وسایل گرمایشی بدون نصب دودكش و یا دارای نقص در دودكش جدا خودداری كنید.
از نصب آبگرمكن دیواری در منازلی كه زیر بنای آنها كمتر از ۶۰ متر مربع می باشد خودداری و به جای آن آبگرمكن زمینی استفاده شود چون مصرف اكسیژن آبگرمكن دیواری بالاست و هنگامی كه كار می كند موجب كمبود اكسیژن در منزل می گردد.
مناسب ترین نوع دودکش برای این محل استفاده از لوله فلزی با ورق گالوانیزه و بصورت حتی الامکان یک تکه و در محل های اتصال با رعایت نر و ماده می باشد .
لوله های خرطومی آلومینیومی( گارمانی یا فنری) ایمنی لازم برای استفاده در دودكش بخاری ها و آبگرمكنها و سایر وسایل حرارتی را نداشته و نباید از این لوله ها استفاده نمود. لوله های دودکش موجود در داخل دیوار باید از نوع نر و ماده ( فنجانی ) باشد و استفاده از قطعات لوله های سیمانی پیش ساخته سر صاف ( لب به لب ) ممنوع می باشد و جنس دودكش باید از لوله های آزبست سیمانی انتخاب شود. هرچه اتفاع دودكش بیشتر باشد قدرت كشش آن نیز بیشتر میشود. در نتیجه سطح مقطع آن را می توان كمتر انتخاب نمود.
معمولا ارتفاع دودكش را تا پشت بام حداقل ۵ متر و از پشت بام تا كلاهك را حداقل ۱ متر در نظر باید گرفت. همچنین باید از دیوارهای جانبی حداقل ۳ متر فاصله داشته باشد. دودكش باید بطور عمودی حركت داشته و كمترین زانو در آن بكار رفته باشد و به ازای هر ۱۰ سانتیمتر حركت افقی ۳۰ سانتیمتر حركت عمودی داشته باشد. شكل دایره بهترین سطح مقطع دودكش است.
و داخل آن باید صاف و صیقلی باشد. محل دهانه خروجی دودكش در هوای آزاد و در جریان باد بوده و در پناه ساختمان قرار نگیرد. دودكش حتما بایستی دارای كلاهك H باشد. حداقل قطر دودكش برای سیستم حرارت مركزی ۲۰ سانتیمتر و برای آبگرمكن و دستگاههای مشابه ۱۵ سانتیمتر است. عبور دودكش از سقف كاذب مجاز نیست. محل اتصالات دودكش باید كاملا درزبندی شود.
ارسال دیدگاه