یادداشت /
شاه کلید گم شده فوتبال ایران
خبرگزاری پانا: حذف از بازی های آسیایی واقعیت فوتبال ایران و میوه درختی بود که سالهاست بذر آن کاشته شده است.
به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری پانا، جوان تر که بودم در سالهای ابتدایی کار خبر برهه ای بود که بسیار تند قلم می زدم و بلافاصله پس از واقعه ای دست بر صفحه کلید می گذاشتم و مورد مذکور را از لبه تیغ انتقاد می گذراندم. در همین روزها بود که یکی از اساتید قلم و حوزه نقد نصیحتم کرد که : " پسر جان نقد زمانی نقد است که مدتی از وقوع حادثه گذشته باشد و عطش احساسات و تعصبات کمی آرام گرفته باشد و بتوان با تعقل نوشت " نصیحتی که سعی کردم آنرا آویزه گوش کنم و در زمانی که همکارانم بی محابا می نویسند بیشتر سکوت پیشه کنم.
۱۲ روز از حذف جانانه تیم ملی امید از بازی های آسیایی می گذرد و تب تند انتقادات فروکش کرده است، حالا می شود به آرامی درباره این موضوع سخن گفت که چرا فوتبال ما به عنوان پرطرفدارترین ورزش کشور به این روز دچار شده است که مقابل تیم های درجه چهار هیچ حرفی برای گفتن نداریم.
روزی که تیم ملی ما با چهار گل به ویتنام باخت دنیا روی سرمان خراب شد، این تحقیر اتفاق کوچکی نبود. فوتبال جزئی از جامعه ایران است و هضم این نوع شکست برایمان سخت بود. حالا نزدیک به دو هفته از آخرین بازی ما در کره جنوبی می گذرد؛ واقعا چرا حذف شدیم؟ آیا این حذف یک اتفاق بود و یا نتیجه ای از یک روند که حالا خودش را نشان داده است؟
۱. در اینکه وینگادا نقش غیر قابل انکاری در این نتیجه داشت هیچ شک و شبهه ای وجود ندارد. او مرد حضور در تیم های پایه نبود و نخواهد بود، همانجا که لیست تیم ملی بیرون آمد مشخص شد که او نمی تواند این تیم را به جایی برساند. بازی های آسیایی هر چند مدال با ارزش است اما بیشتر از مدال زمینه است که تیم ها تدارک رقابت برای حضور در المپیک را می چینند. تیم روانه مسابقات می شود و در آن ۷ بازیکن وجود دارند که در مقدماتی المپیک نمی توانند تیم ملی را همراهی کنند. این ضعف اول است که نشان از ناکارآمد بودن او دارد، اما ضعف دوم در انتخاب افراد بود. هر قدر با خودمان کلنجار می رویم علت عدم دعوت از بازیکن هایی مانند پیام صادقیان و افشین اسماعیل زاده را متوجه نمی شویم، صادقیان بازیکنی است که بدون شک می تواند گره هر بازی را با هنر خود باز کند. همه می دانند که کی روش بود که وینگادا را به فوتبال ایران آورد، شاید پیام به همان علتی که از تیم ملی بزرگسالان خط خورد امید را هم از دست داده است.
۲. از مجموع ۱۰۰ درصد تقصیرات ۳۰ درصد را می توان به گردن وینگادا انداخت، بیشتر از او مجموعه فوتبال ما مقصر این فاجعه است. حذف از بازی های آسیایی اتفاق نبود، ره آورد پروسه ای چند ساله بود که حالا خودش را نشان داد و ثابت کرد اگر فوتبال ایران درمان نشود به زودی خواهد مرد. خودمان با تفکرات پرتغالی خودمان را گول زدیم که با اقتدار به جام جهانی رفتیم اما فراموش کردیم که در دو بازی پایان دست خدا بود که ایران را در حالی که ۹۰ دقیقه زیر فشار حریف بود برنده خارج کرد؛ فراموش کردیم که بازی با آرژانتین حاصل غیرت ایرانی بود که همیشه در برابر تیم های بزرگ روشن می شود و فوتبال ما پیشرفتی نکرده است. واقعیت فوتال ما دیدار با بوسنی بود، فوتبالی که مدیرانش تبدیل به فرمان بر محض در برابر سرمربی تیم ملی می شوند و لیگ آن را تبدیل به فوتبال هرازچندگاهی می کنند توقعی بیش از این نباید از آن داشت.
۳. یادم می آید چند وقت پیش مهدی مهدوی کیا که این روزها در کنار تیم ملی جوانان حضور دارد گفته بود ایران را برای پیدا کردن استعداد گشت اما چیزی پیدا نکرد. حرف اسطوره سرخ فوتبال ایران هر چند در نگاهی تند شاید چندان به واقعیت شبیه نباشد اما در واقع وقتی به اوضاع درونی فوتبال نگاه می کنیم کاملا به عمق این فاجعه پی می بریم. فوتبال پایه ما سالهاست تعطیل شده، اما بی انصافی است که این تعطیلی را تنها حاصل مدیریت ضعیف علی کفاشیان عنوان کرد. سالهاست که پایه های ما و کار مدرسه ای علمی فراموش شده است. به خاطر نام و پرچم ایران غمزده می شویم که این تحقیر را می بینم، بارها فریاد زدیم اما کسی از مسئولان فوتبال نشنید، حالا درگوشی به مخاطب خودمان می گوییم که آنها هم بدانند چرا فوتبال ما پدیده های جوانش به اندازه انگشتان یک دست نیستند. اینکه در فوتبال پایه ما پول و رابطه بازی حرف اول را می زند بر کسی پوشیده نیست. اگر روزگاری مهدی رحمتی از مسافر کشی به مرد اول دروزاه تبدیل شد حرفی از پول نبود اما امروز باید فردی که پول ندارد قید رسیدن به باشگاه های معتبر را بزند؛ همانطور که خیلی ها قیدش را زدند. اگر به کسی بر نمی خورد و به خودش نمی گیرد که حاشیه سازی می کنید باید بگویم سالهاست علاوه بر پول های زیر میزی و رومیزی فساد اخلاقی شدید هم در فوتبال پایه وجود دارد که خودش اهرمی قدرتمند است.
۴. درد این فوتبال نه کی روش است نه وینگادا و نه محمد مایلی کهن و علی دایی؛ درد فوتبال ما مدیریت ضعیفی است که سالها رخنه کرده است. فوتبال ایران سرطان گرفته است و این سرطان با یکسال و دو سال درمان نمی شود؛ درمان این بیماری عزم ملی می خواهد. باید رئیسی بالای سر فوتبال باشد که جسارت کار را در خود ببیند و صادقانه به مردم بگوید من برای درمان بیماری آمدم تا چند سال بعد ثمره آن را ببنید و جسورانه متخلفان مالی و اخلاقی فوتبال را به مراجع قضایی بدون هیچ گونه ترسی معرفی کند و ریشه این افراد را از ته بزند. رئیسی می خواهد که فوتبال پایه را از دست دلال ها خارج کند و از ریشه شروع به استعداد سازی کند و با همکاری آموزش و پرورش کاری کند که ۱۰ سال دیگر درودی مضاعف نثار مدیران آن شود.
فرهاد فخرآبادی
ارسال دیدگاه