۱۰ سال تلاش بی نتیجه برای وحدت اصولگرایان؛
رویای ائتلاف با محوریت ˝مصباح˝/اصلاح طلبان اقلیت مجلس آتی نخواهند بود
خبرگزاری پانا: رایحه خوش خدمتی ها که امروز دیگر تشکلی از آن خود کرده اند و در قامت پایداری ها به میدان آمده اند، به دنبال رهبری جریان اصولگرا، و جذب آنها زیر پرچم مصباح یزدی هستند اما این بار با سال ۸۴ متفاوت است زیرا نه آنها کارنامه درخشانی در حوزه اجرایی دارند که بخواهند از آن استفاده کنند و نه هاشمی دیگر در برابر آنها سکوت می کند. سخنان اخیر هاشمی رفسنجانی درباره رهبر معنوی پایداری از یک سو و تشتت آرا در اردوگاه اصولگرایان نوید آن را می دهد که در آینده نزدیک مجلسی تشکیل خواهد شد که دیگر اصلاح
به گزارش خبرنگارسیاسی پانا،سوم تیر ۱۳۸۴ برای اصولگرایان روزی به یادماندنی بود.بالاخره پس از سالها نوبت به آنها رسید تا اختیار اجرایی کشور را بدست بگیرند و این بار نه به عنوان منتقد که به عنوان مجری نام خود را مطرح کنند. فتح پاستور،سومین پیروزی پیاپی جریان اصولگرایی بود تا بعد از بدست آوردن اکثریت در انتخابات شورای شهر و انتخابات مجلس هفتم این بار با پیروزی محمود احمدینژاد در انتخابات ریاست جمهوری مزه ی به دست گرفتن دولت را نیز بچشند.انتخابی که در نوع خود بسیار شگفت انگیز بود.
تب و تاب جریان راست انقلاب که حالا به اصولگرایان معروف شده بودند از چند ماه مانده به پایان دولت خاتمی آغاز شده بود،حالا که جناح رقیب خسته از دولتی هشت ساله،نسبت به آینده بسیار نامید و سردرگم بود و حالا که بسیاری از اصلاح طلبان حاضر به ائتلاف یا معرفی کاندیدای واحد برای انتخابات نبودند،اصولگرایان اسب خود را زین کرده به مردم اطمینان می دادند،در زمان مقتضی نامزد مورد حمایت تمام جریان اصولگرایی معرفی خواهد شد.اما وقتی شورای نگهبان نام نامزدهای تایید صلاحیت شده را اعلام کرد،آنچه بیش از هرچیز جلب توجه می کرد حضور پرتعداد اصولگرایان بود و حتی با حکم مقام معظم رهبری و تایید صلاحیت شدن مصطفی معین و محسن مهر علیزاده نیز همچنان تعداد اصولگرایان حاضر از نیروهای موسوم به خط امامی بیشتر بود.
علی لاریجانی ،محسن رضایی،محمد باقر قالیباف و شهردار پر سر و صدای تهران محمود احمدینژاد.
ائتلاف اصولگرایان شکست خورده بود!
شورای هماهنگی اصولگرایی که برای رسیدن به این مهم تشگیل شده بود در آخر رای به علی لاریجانی داد و این امر چندان به مذاق بعضی از همپیمانانش خوش نیامد.از آن بین تنها علی اکبر ولایتی کنار کشید و آنهم در حمایت از اکبر هاشمی رفسنجانی و نه نامزد شورای هماهنگی.در این بین اخباری از یک میثاق نامه نیز مطرح شد، میثاقی که بین قالیباف،رضایی ، احمدینژاد و توکلی امضا شده و قرار شده بود از این بین تنها یک نفر کاندید شود.در ادامه راه توکلی به نفع قالیباف کنار کشید و محسن رضایی نیز که پیش از این اعلام کرده بود در صورت رئیس شدن محمود احمدینژاد را به معاونت برخواهد گزید انصراف داد.اما شهردار تهران بیدی نبود که با این بادها بلرزد،او نه رای شورای هماهنگی را به رسمیت شناخت و نه با میثاق نامه کاری داشت و معتقد بود در رگهای گروه او خونی جاریست که خواب چندین ساله اصولگرایان را به بیداری تبدیل خواهد کرد.
با اعلام نتایج و پیروزی محمود احمدینژاد ،اصولگرایان برای نخستین بار رسما طعم خوش دولتمردی را چشیدند ، اما این پیروزی در حالی رقم خورده بود که در درون جریان نه خبری از ائتلاف بود و نه یکدستی، حالا همه اصولگرایان باید ستادهایشان را جمع می کردند و زیر یک چتر واحد سنگ بنای نخستین دولت خود را مستحکم می کردند،فارغ از اینکه رئیس جمهور چندان هم علاقه ای نداشت پیروزی که با متد های خود و دوستانش به بار نشسته بود با جریانی که بسیاری از آن حتی او را به رسمیت نیز نمی شناختند تقسیم کند.
اما اوضاع چیرگی مسلم اصولگرایان بر مناصب سیاسی کشور را نشان می داد،حالا نوبت این بود که تجربه همکاری و همفکری دولت خاتمی و مجلس ششم مجددا تکرار شود اما اینبار با طعم اصولگرایی.
احمدینژاد در بدو ورود به مجلس هفتم گفت : به عنوان یار کمکی به دوستان اضافه شدم و با این جمله همه انتظار داشتند روزهای خوش اصولگرایی به زودی آغاز شود.اما پیش بینی ها چندان هم درست از آب در نیامد.
چند ماهی که از شروع به کار دولت گذشت، رفته رفته روند جدایی و انشقاق در اصولگرایان پررنگ شد.هرچند هیئت رئیسه مجلس با مصلحت اندیشی سعی می کرد بسیاری از اختلافات را مسکوت بگذارد،اما دیری نگذشت که حامیان دیروز به منتقدین امروز بدل شدند.محمد خوش چهره که از اصلی ترین حامیان محمود احمدینژاد در انتخابات بود حالا به بسیاری از سیاستهای اقتصادی دولت معترض بود،عماد افروغ دیگر چهره مشهور اصولگرایان کدخدامنشی بیش از حد هیئت رئیسه مجلس را برنمی تافت و پس از مدتی از احمد توکلی گرفته تا سعید ابوطالب و رضا طلایی نیک همه در صف منتقدین دولت اصولگرای محمود احمدینژاد قرار گرفتند.طیف اعتراضات از مشکلات اقتصادی آغاز می شد و نحوه مواجهه دولت با دیپلماسی و سیاست خارجی را نیز در برمی گرفت و این روال تا جایی پیش رفت که فراکسیون اصولگرایان منشعب شد و چند ماهی مانده به انتخابات مجلس هشتم مشخص بود رسیدن جریان راست به وحدتی که مورد نظر شان بود غیر ممکن شده است.
مجلس هشتم که تشکیل شد به جز اقلیت نامحسوس اصلاح طلبان ،اصولگرایان بار دیگر اکثریت مجلس را آن خود کرده بودند اما از همان ابتدا در بینشان دودسته مختلف هویدا شد که مهمترین وجه افتراقشان موضع گیری در برابر دولت بود.اصولگرایان موافق دولت که به رایحه ی خوش خدمتی ها معروف شده بودند و مخالفان و منتقدان که هرچند دیگر افرادی مانند خوش چهره و افروغ را در بین خود نداشتند همچنان پرقدرت بودند و نکته حائز اهمیت این بود که رئیس جدید مجلس خود به دلیل اختلاف داشتن با احمدینژاد از شورای عالی امنیت ملی کنار رفته بود و می توانست برای مخالفان وزنه ای سنگین به حساب آید.
این بار اختلافات از همان ابتدای دولت دهم و در بررسی کابینه آغاز شد، به طوری که بعضی نماینده ها می گفتند اگر برخی ملاحظه ها نبود حتی نیمی از کابینه پیشنهادی نیز رای نمی آورد.برخی به انتقال کامران دانشجو از ستاد انتخابات کشور به وزرات علوم معترض بودند،برخی از وزارت کشور می گفتند و برخی از تجربه پایین کابینه.
در ادامه راه نیز اوضاع به همین منوال پیش رفت و حامیان سیاسی دولت به حمایت ادامه دادند و مخالفان نیز در بحثهای مختلف از بودجه و فعالیت های اقتصادی گرفته تا نفوذ مشایی و جریان موسوم به انحرافی دولت را به چالش کشیدند و در مقابل نیز رئیس جمهور برخی از مشکلات کشور را متوجه تصمیمات مجلس می دانست و حتی گاهی از اجرای برخی مصوبات سر باز می زد. نقطه اوج دولت دهم و مجلس هشتم اما طرح سوال از رئیس جمهور بود که علی مطهری که حالا سرشناس ترین منتقد مجلسی دولت به حساب می آمد آن را پیگیری کرد تا سوال از رئیس جمهور برای نخستین بار در تاریخ جمهوری اسلامی در دولت و مجلسی کاملا اصولگرا اعلام وصول شود،البته رئیس جمهور ترجیح داد در جمع نماینده ها بیشتر صفا کند و به قول خودش قبل از تعطیلات کمی فضای شاد ایجاد کند و این فضای شاد نقطه پایانی بود بر یکی دیگر از مجالس اصولگرایی تا آنها خود نیز مطمئن باشند در انتخابات مجلس نهم خبری از لیست واحد اصولگرایی وجود نخواهد داشت و حداقل دولت را با بسیاری از اصولگرایان نمی توان جمع بست.
انتخابات اسفند ۹۰ در حالی برگزار شد که در نبود جریانات اصلی اصلاح طلب،رقابت بین اصولگرایان کاملا درون گروهی بود. هرچند در ماه های قبل تلاش شد با محوریت آیت الله محمد یزدی و مهدوی کنی وحدتی نسبی پدید آید اما چند جناح مختلف اصولگرایی لیستهای خاص خود را ارئه کردند و البته رقابت اصلی بین جبهه متحد اصولگرایان و جبهه تازه تاسیس پایداری تقسیم شد و این رقابت پس از انتخابات نیز به صحن علنی کشیده شد تا این بار نیز اصولگرایان به دو طیف حامیان حداد عادل و علی لاریجانی تقسیم شوند. رقابتی که در ابعاد مجلسی اش با برتری لاریجانی به پایان رسید و او مجددا رئیس شد تا مجلسی شبیه به مجلس قبل آغاز شود،مجلسی ها در همان ابتدا به زورآزمایی با دولت پرداختند و یک بار دیگر طرح سوال از رئیس جمهور را کلید زدند و اگر رهنمون های رهبری نبود ،فصلی تازه از اختلافات دولت مجلس آغاز می شد و اصولگرایان بار دیگر با چالشی درون گروهی مواجه می شدند.
زمانی که ماههای پایانی دولت احمدینژاد فرارسید بار دیگر گامنه زنی ها برای پیدا کردن بهترین گزینه جایگزین آغاز شد و در حالی که اصلاح طلبان هنوز حتی برای حضور یا عدم حضور خود در عرصه تصمیم نگرفته بودند، اردوی اصولگرایان پر از حرف و حدیث و همهمه بود.
بازهم نام افرادی مانند ولایتی و حدادعادل مطرح است،قالیباف و لاریجانی و رضایی به میان آمد. در این بین اسفندیار رحیم مشایی به عنوان کاندیداری دولت وارد عرصه انتخاباتی شد و از سوی دیگر سعید جلیلی به عنوان کاندیدای مستقل و کامران باقری لنکرانی به عنوان کاندیدای پایداری وارد میدان رقابت شدند. آیت الله مصباح یزدی که رهبری معنوی پایداری را برعهده داشت تاکید کرد که در میان زمین و آسمان اصلح تر از باقری لنکرانی نمی شناسد اما با رد صلاحیت وی نظر او به سوی سعید جلیلی جلب شد.
از همان ابتدا معلوم بود که امکان جمع کردن اصولگرایان زیر یک پرچم غیر ممکن است. حتی ائتلافی که از سوی ولایتی، قالیباف و حدادعادل شکل گرفت در روزهای پایانی به یک رقابت تبدیل شد و تنها حدادعادل آنهم پس حصول نتایج نظرسنجی که نشان می داد پیروزی او چندان محتمل نیست، حاضر به عقب نشینی شد و بار دیگر ائتلاف در اردوی اصولگرایان منجر به شکست شد.
مصباح یزدی پدر معنوی اصولگرایان می شود؟
اکنون پس از گذشت یکسال از شکست ائتلاف های اصولگرایان در انتخابات ریاست جمهوری، بار دیگر سخن از ائتلاف به میان آمده است. آیت الله مهدوی کنی که زعیم اصولگرایان سنتی بود اکنون روی تخت بیمارستان است و ایت الله یزدی فعالیت های خود را به حداقل رسانده است، در مقابل طیف مصباح با پرچم پایداری، اگر چه در اقلیت هستند اما فعالیت حداکثری انجام می دهند. در مجلس هر روز تیریبون در اختیار دارند و دولت و هیات رییسه مجلس را به چالش می کشند.
در این بین نقش محوری آیت الله مصباح یزدی در قدرت گرفتن این افراد بسیار زیاد است به همین جهت به او عنوان رهبر معنوی داده شده است. پیش از این تلاش پایداری بر این بود که مهدوی کنی را نیز به میدان خود بکشند اما او با پاسخی قاطع دست رد به سینه آنها زد. "آیتالله محمدرضا مهدویکنی رئیس مجلس خبرگان در گفت و گویی با اشاره به اینکه یکی از اعضای جبهه پایداری، به وی گفته است «ما شما را خیلی قبول داریم»، اظهار داشت: من هم به او گفتم «شما میخواهید مرا مثل بودا کنید»! بودا یک مجسمه است و بودائیها میروند و پایش را میبوسند و از این کارها، ولی حرفش را گوش نمیکنند".
گویا مصباح یزدی حاضر به پذیرش این نقش شده است و اکنون به عنوان لیدر برای این جریان فعالیت می کند.
حضور پر رنگ پایداری ها در مسائلی مانند استیضاح وزیر علوم و در مقبال انفعال در جبهه اصولگرایان میانه رو و سنتی سبب شد تا برخی از بخش های اصولگرایان به سمت پایداری ها متمایل شوند. تلاش پایداری برای برقراری ارتباط با موتلفه اسلامی از پیش از انتخابات شروع شد. اگر چه اصولگرایانی چون علی لاریجانی، محسن رضایی، حدادعادل و سایر اصولگرایان سنتی تمایلی برای همپیمانی با پایداری ها ندارند اما گروه های ضعیف شده ای مانند موتلفه اسلامی به دنبال استفاده از این فرصت برای نقش آفرینی در مجلس آینده هستند.
ضعف در اردوگاه اصولگرایان سنتی و تلاش پایداری برای جذب آنها به سوی خود در گذشته نتیجه ای جز شکست نداشته است. تیرهایی که اینبار حامیان مصباح رها کرده اند با این رویا دنبال می شود که شاید یکی کارگر شود. با این وجود باید منتظر ماند و دید که ایا اصولگرایان سنتی تن به این شکست می دهند و زعیمی مصباح یزدی را برای خود می پذیرند؟
خاطره گویی های هاشمی رفسنجانی از پیش از انقلاب به خوبی نشان می دهد که اینبار مانند سال ۸۴ سکوت پاسخ هتاکی ها نخواهد بود و هر بار پرده ای از گذشته انقلابی! تازه به انقلاب پیوسته ها رو نمایی می شود.آنچه مسلم است در مجلس پیش رو دیگر اصلاح طلبان اقلیت مجلس نخواهند بود.
ارسال دیدگاه