از اول شهریور ماه؛
˝بدا به حال روس˝ در تالار استاد هودی اجرا می شود
خبرگزاری پانا: بوستان آزادی شیراز، هرشب ساعت هشت وسی دفیفه میزبان نمایش˝بدا به حال روس˝می باشدکه کاری از گروه تئاتر شهر به نویسندگی شهریار طیار، کارگردانی خشایار طیار وسرپرستی استادنادر شهسواری است.
به گزارش خبرگزاری پانا، نمایش"بدا به حال روس" به نویسندگی شهریار طیار، کارگردانی خشایار طیار وسرپرستی استادنادر شهسواری کاری از گروه تئاتر شهر وبازی بازیگران به ترتیب ورود به صحنه، "صمدفرهنگ، یوسف موسوی، رضا صفری، حمیدرضا پیشدادیان، ابوالفضل فرهادی، هدیه کازرونی، نرگس شیرازی، کارن کاوه نژاد، کوروش حیدری، اشکان فرهادی، رضا رفیعی نسب، سهراب اشرف، نساء توافق، سعید آذری، مهرداد موثقی، محمدعباسی" از شنبه اول شهریورماه هرشب ساعت ۸:۳۰ درتالاراستادهودی واقع دربوستان آزادی برروی صحنه اجرامی شود.
دراماتورژی تئاتریادشده را، ابوالفضل فرهادی با مشاور کارگردانی آرمین رهبین و مدیر و منشی صحنگی نرگس شیرازی، طراح صحنه و لباس، نسترن سررشته دار زاده، طراح نور، صمد فرهنگ، اجرای نور، نرگس شیرازی، چهره پردازی نسترن سررشته دار زاده، طراح پوستر و بروشور روزبه مرادی، عکس مهتاب آقائیان، برعهده دارد.
در نمایش"بدا به حال روس" تدارکات را بهار منصور صفایی، تبلیغات علی عابدی راد، رضا مختار زاده سروستانی، آهنگسازی خشایار طیار، تنظیم علیرضا امیرصمیمی، آواز وصال علوی، کمانچه یک خشایار طیار، کمانچه دو مهرداد حسین زاده، کمانچه آلتو سحر کریمی، تار علی عزیزی، بم تار سروش پورگودرزی، طبل مهدی تفکر و مثلث مریم ارمی، مدیریت می کند.
خشایار طیار که ارگردانی این اثررابرعهده داردبااشاره به اینکه، در زمان حاکم وقت فتحعلی شاه قاجار و محکومین وقت یعنی ملت ایران هفده شهر آباد از جمله سمرقند و بخارای عزیز از دستمان به در شد می گوید: این نمایشنامه تلاش دارد به این پرسش پاسخ دهدکه آیا همه تقصیرها به گردن آن شاه نابخرد و فاسد بوده؟ یا اینکه همدستانی هم داشته است که نام و چهرهشان در لابه لای توجیهات و غبارهای تاریخی محو شده است؟ گرچه در ادامه مسایلی پیش می آید که گویی ...
طیارمکتب نمایش"بدا به حال روس" را رئالیسم اجتماعی می داند که در واقع در پی بیان واقعیتهای جامعه میباشد.
وی گفت: مکتب رئالیسم در قرن نوزدهم شکل گرفت. «رئالیستها میکوشیدند زندگی را آنطور که عملاً و واقعاً هست نشان دهند، هرچند زشت و ناپسند باشد» .
کارگردان نمایش"بدا به حال روس" بیان داشت: نکتهی جالبی که در اینجا وجود دارد، این است که در نگاه اول در رابطه با خودمان حرف زدن به نظر کار سادهای میآید؛ امّا در نگاهی عمیقتر میبینیم که بسیار هم کار مشکلی است و در غرب، ۱۹ قرن طول میکشد تا به مکتب رئالیسم برسند و متفکران این جمله به نظر ساده را اعلام کنند که دیگر وقت آن فرا رسیده که در مورد خودمان حرف بزنیم.
خشایار طیار باتاکیدبراینکه جوامع توسعه یافته، هر قدمی که در طول تاریخ برداشته اند، به شکلهای مختلف هنری ثبت کرده و حافظهی تاریخی دقیق و طبقهبندی شدهای برای خود درست کرده اند؛ افزود: متأسفانه ما در طول تاریخ این کار را نکردیم و مثل اینکه حافظه تاریخی نداریم، در صورتی که رئالیستها، رمان را مکمّل تاریخ میدانستند.
وی ویژگیهای مکتب رئالیسم را«توجه به اجتماع معاصر»، «توجه به تاریخ و جامعه» و «توجه به واقعیت» دانست وگفت: ما باید یاد بگیریم مشکلات خود را ببینیم، بررسی کنیم و آنها را برای نسلهای بعد به تصویر بکشیم و ثبت و ضبط کنیم تا آیندگان بتوانند روی شانههای ما بأیستند و به دوردستها نگاه کنند، نه اینکه نسلهای بعد هم مجبور شوند طعم تمام تجربیات تلخ و شیرین ما را یک بار دیگر بچشند و تازه به خودشان برسند که دیگر در آن زمان کاری هم از ایشان ساخته نیست و دوباره نسل بعد و دوباره چرخه تکرار شود.
کارگردان نمایش یادشده بابیان این مطلب که در شیوهی کارگردانی که برای اجرای این نمایش انتخاب کردم، تصریح کرد: دراین اثرسعی شده همه چیز خیلی واقعی و نزدیک به جامعه باشد تا آیینهایی شود جلوی خودمان و از بازیگران خواستم که در حین نمایش مدام با هم پچپچ کنند و پشت سر هم حرف بزنند.
وی اظهارداشت: یکی از مشکلاتی که سدّ بزرگی در برابر پیشرفت و حرکت جامعه ایجاد کرده، همین پچپچ کردن و عدم صداقت است؛ با اینکه در تفکر اندیشمندان بزرگ ایران، این کار منع شده است، امّا این تفکر به لایههای دیگر جامعه منتقل نشده و پچپچ کردن، پشت سر هم حرف زدن و در پوستین خلق افتادن، عادت جامعه شده است.
خشایار طیار باافزودن این نکته که از بازیگران خواهش کردم در طول نمایش حتی اگر در قسمتی، دیالوگ هم ندارند؛ امّا روی صحنه بمانند؛ ابراز کرد: ساعت مفید کار کردن در جوامع پیشرفته از هشت ساعت وقت اداری در حدود هفت تا هفت و نیم ساعت است؛ امّا در ایران شانزده تا نوزده دقیقه تخمین زده شده و زمانی که وارد ادارهای میشویم، میبینیم همه نیز نشستهاند، این طرف و آن طرف اتاق، میزها گذاشته شده، چندتایی کامپیوتر و کارمندها هم از آبدارچی تا رئیس تکمیل هستند؛ امّا هیچ کاری پیش نمیرود و همیشه باید بروی، شنبه صبح بیایی ادا می شود و به همین منظور، مناسب به نظرم آمد که مخاطب بعضی اوقات حس کند بازیگر روی صحنه معطل است و با اینکه همه عوامل حضور دارند؛ امّا موفق نمیشوند نمایش را به خوبی اجرا کنند.
او درپاسخ به این سوال که "چقدر موسیقی کار با سبک اجرایی همراه است"؟ گفت: موسیقی این تئاتر توسط بنده ساخته شده، دوست و همکار عزیزم علیرضا امیرصمیمی، سرپرست گروه موسیقی همنوازان سپید؛ قطعات را برای ارکستر تنظیم نمودو صدای گرم هنرمندنام آشنای شیرازی، وصال علوی ما را در این اجرا همراهی می کند.
طیار بااعلام اینکه آهنگها در سه بخش ساخته شده که هر کدام در دستگاه خاص خودش است، گفت: اولین آهنگ که تئاتر با آن آغاز می شود در دستگا چهارگاه است که از خصوصیات این دستگاه حماسی بودن و قدرتمند بودن می باشد و به همین منظور برای نشان دادن فضای درباری مناسب به نظرم آمد و ریتم این آهنگ دو ضربی نیزترکیبی می باشد که در واقع حالت مارش نظامی دارد.
وی ازدومین آهنگ که در دستگاه ماهور ساخته شده خبردادوافزود: این آهنگ لحظه ای نواخته می شود که پشت سر فتحعلی شاه یک سری فجایع نشان داده میشود. در این آهنگ تصمیم بر این داشتم برخلاف اتفاقات بدی که در پشت سر شاه می افتد آهنگ خیلی سرخوش، شاد و قدری کمدی باشد تا همه چیزمان شبیه همه چیزمان باشد. مثل اینکه همه چیز در امن و امان است و اتفاق بدی نیفتاده که گروه موسیقی بخواهد مارش عزا بزند. به همین منظور دستگاه ماهور را انتخاب کردم که فضای شادتری نسبت به بقیه دستگاه های ایرانی دارد.
کارگردان نمایش"بدا به حال روس" اعلام داشت: برای ایجاد فضایی کمیک از آکوردهای آلتره استفاده شد. البته درست است که برخی نتهای آلتره و آکوردهای کروماتیک جایی در دستاه ماهور ندارند اما چون در نظر داشتیم که موسیقی در خدمت تئاتر باشد و فضای کمیک القا شود بنابراین در تنظیم قطعات اصرار نداشتیم به جزئیات قوانین موسیقی سنتی پایبند باشیم.
وی با اشاره به اینکه ریتم این قطعه سه جارم است که ریتم والس می باشد و حالتی سرخوش ایجاد می کند که با فضای سیاه و تراژیک پشت سر فتحعلی شاه در تضاد قرار می گیرد، ادامه داد: سومین آهنگ قطعه پایانی است که روی یک بیت شعر ساخته شده که به طرز عجیبی پیام نمایشنامه در آن گفته شده: من همه عبرتی از باختن دیروزم / تو همه غیرتی از یافتن فردا باش و این قطعه در آواز بیات اصفهان (دستگاه همایون) ساخته شده، ریتم قطعه شش هشتم است که با تمپو سنگین اجرا می شود.
ارسال دیدگاه